บทที่ 26 พ่อบ้านรักเมีย

“พี่คิณ ไอ้พี่บ้า!” มือเล็กรีบดันอกหนาเอาไว้แล้วสะบัดหน้าหนีกอดอกตัวเอง ยอมนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนตักแกร่ง ลมหายใจฟึดฟัดราวกับเด็กน้อยถูกขัดใจ กัดให้เจ็บไม่ใช่กัดให้เคลิ้มสักหน่อย

ดูเอาเถอะ ขนาดงอนยังน่ารัก มันน่าจับตอกตรงนี้ดีไหมนะ

“พี่ขอโทษครับ” ไม่ใช่กลั้นใจพูดเพื่อให้เรื่องมันจบ แต่พูดเพราะอยากให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ