บทที่ 7 พี่น้องแบบพูดไม่ค่อยถูก

สายตาคู่นั้นใช่ว่าปลาทูจะไม่เห็น แต่เพราะคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้ผิดอะไร จึงเลือกที่จะมองไม่เห็น แต่ก่อนขึ้นเรียนขอลองทำเป็นเดินเข้าไปเฉียดใกล้เขาหน่อย ทว่าไอ้พี่คนซึนก็ไม่รั้งไม่เรียกแม้แต่คำเดียว

ชิ! เมินให้ตลอดละกันไอ้พี่บ้า

“จะงอนให้หนักเลย” บ่นอุบอิบ

“งอนใครเหรอ?” ยิ้มที่เดินมาด้วยกันได้ยินพอดีจึงเอ่ยถาม ขณะที่โบนัสก็เดินตามมาติด ๆ ก็หยุดฟัง

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” ฉีกยิ้มกว้างเพื่อยืนยันในคำตอบ ทว่าสายตาดันไปเห็นกลุ่มของพี่สาวคนสวยเมื่อวาน รอยยิ้มจึงค่อย ๆ เลื่อนหุบลงเหลือเพียงบาง ๆ

“น้องปลาทู”

“พี่เค้กส้ม สวัสดีค่ะ” มือน้อยยกไหว้ตามมารยาทรุ่นพี่รุ่นน้อง อึดอัดนิดหน่อยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมาหาด้วยเรื่องอะไร

“เป็นไงบ้างจ๊ะ วันนี้พี่มีขนมของอคิณแล้วก็เค้กของน้องปลาทูด้วยนะ ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่เมื่อวานน้องช่วยเอาขนมไปให้อคิณ” ที่จริงขนมเค้กในส่วนของเด็กนั้น เค้กส้มไม่ได้ซื้อ เธอกินไม่หมด จะทิ้งก็เสียดาย

ของเหลือ ๆ มันเหมาะกับยัยเด็กนี่ที่สุดแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เค้กเอากลับไปเถอะ ทั้งของพี่คิณแล้วก็เค้กที่จะให้ปลาทูด้วย” คำขอบคุณอะไรเธอไม่เอาทั้งนั้นแหละตอนนี้

“ทำไมล่ะ อคิณเขาไม่รับเหรอ?” สีหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“ค่ะ นอกจากจะไม่รับแล้ว ยังเอาไปทิ้งตามที่ปลาทูคาดไว้ไม่มีผิด แถมยัง...ไล่ให้ปลาทูไปเป็นควายอีกต่างหาก” ประโยคหลังทำเอาทุกคนที่ได้ยินถึงกับหลุดขำ โดยเฉพาะสองสาวเพื่อนของเค้กส้มที่หัวเราะออกเสียงดังกว่าใคร

“โทษ ๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจจ้ะ”

ปลาทูยิ้มรับ ก่อนจะหันไปขอโทษพี่สาวคนสวยอย่างจริงจัง “ปลาทูขอโทษจริง ๆ นะคะที่ทำให้ขนมแพง ๆ ของพี่เค้กส้มต้องอยู่ในถังขยะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ” ในใจช่างตรงกันข้ามกับสิ่งที่พูดไป เธอกดความรู้สึกภายใต้ใบหน้าที่อ่อนหวาน

“งั้นต่อไปนี้ปลาทูขอไม่รับแล้วนะคะ” ขอขีดเส้นใต้ตัวใหญ่ ๆ แต่ก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะไม่พอใจ แต่หากจะให้เลือกระหว่างพี่ชายคนนั้นกับพี่สาวคนนี้ ยังไงเธอก็ต้องเลือกพี่ชายคนนั้นอยู่แล้ว

นี่คิดไม่ออกเลย ถ้ายังรับของเขามาอีก ไม่รู้ว่าพี่คิณจะไล่ให้ไปเป็นตัวอะไร เฮ้อออ...เครียดไม่หาย

“งั้นน้องปลาทูช่วยเอาไปให้อคิณแล้วบอกว่าเป็นของเราได้ไหม?” ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะยังไม่หยุด ทั้งที่ปลาทูก็ปฏิเสธไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ปลาทูว่าอย่าเลยดีกว่าค่ะ” ยกมือขึ้นเบรกอีกฝ่ายที่กำลังจะยื่นถุงขนมมาให้

“ทำไมล่ะ หรือว่าน้องปลาทูหวงพี่ชาย?” โทนเสียงไปทางเย้ยหยันนิด ๆ หากรุ่นน้องสังเกตดี ๆ ขณะที่โบนัสเริ่มขมวดคิ้ว

“ไม่ได้หวงค่ะ ปลาทูแค่ไม่อยากมีปัญหากับพี่คิณ” บอกไปตามความจริง

“งั้นก็รับไว้สิ ถ้าน้องไม่ได้หวงแล้วอยากจะเก็บเอาไว้กินเอง” ประโยคนี้เป็นใบข้าวเพื่อนของเค้กส้ม เธอแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน

“พวก...พี่พูดอะไรคะ?”

“อย่าตีหน้าซื่อสิจ๊ะน้องปลาเน่า เอ๊ย น้องปลาทู” นีน่า เพื่อนสาวอีกคนทำทีเหมือนพูดผิดทั้งที่ตั้งใจ ก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนตัวเอง

“นั่นสิ เพื่อนพี่อุตส่าห์ลดตัวลงมาขอร้องแล้วแท้ ๆ”

“อ้าว พี่พูดแบ...” โบนัสออกหน้าปกป้อง แต่ยังพูดไม่ทันจบคนตัวเล็กข้าง ๆ ก็สวนขึ้น

“ถ้าถึงขนาดยอมลดตัว งั้นก็เชิญพี่สาวแบกหน้าเอาขนมไปให้ผู้ชายเองเถอะค่ะ” ใครบอกว่าเป็นรุ่นน้องต้องยอมรุ่นพี่เสมอไป บอกเลยว่าคน ๆ นั้นไม่ใช่ปลาทู “แต่พี่สาวต้องระวังหน่อยนะ เพราะแค่ปลาทูบอกว่าขนมเป็นของพี่สาว พี่คิณก็วิ่งไปคายทิ้งทันที ไม่รู้ว่าที่พี่สาวบอกว่าพี่คิณดีอกดีใจนั้นตอแหลหรือพี่คิณอยู่ในอาการเมาค้างกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ หน้าตาพี่สาวกับนิสัยนี้คนละขั้วกันเลย”

“อีเด็กนี่!”

“อีป้านี่!” ด่ามาด่ากลับ กลัวที่ไหน และก่อนที่เรื่องราวจะเลยเถิดเกิดสงครามหน้าห้องเรียน โบนัสกับยิ้มก็พาคนดีเดือดออกไป ปล่อยให้สามสาวรุ่นพี่มองตามหลังด้วยความเดือดดาล

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมเค้กส้มว่าอีเด็กนั่นไม่ธรรมดา”

“นี่คงคิดจะเก็บอคิณของแกไว้กินเองซะมากกว่า”

“...” คนที่กำลังนิ่งกำมือเข้าหากันแน่น ในใจผุดความดำมืดสะท้อนออกผ่านดวงตา

เธอจะเอาคืนเด็กนั้นแน่นอน

ปลาทูสะบัดหัวไล่ความคิดที่ยังคงนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ไม่เข้าใจว่าพี่ผู้หญิงพวกนั้นต้องการจะสื่ออะไร

‘งั้นก็รับไว้สิ ถ้าไม่ได้หวงแล้วอยากจะเก็บเอาไว้กินเอง’

“เก็บไว้กินเองอะไรวะ?” ปากบางบ่นอุบอิบคนเดียว “ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย”

“บ่นไร?” แต่โบนัสที่นั่งข้าง ๆ กลับได้ยิน “อาจารย์สอนแล้ว ตั้งใจเรียนจะได้ไม่ต้องมาขอลอกการบ้านคนอื่น” พลางใช้ปากกาเคาะหัวคนตัวเล็กไปหนึ่งที ปลาทูจึงยู่จมูกให้อย่างไม่สบอารมณ์แต่อีกฝ่ายกลับอมยิ้มกริ่ม ยิ้มที่นั่งอยู่อีกข้างของปลาทูแอบมองด้วยความรู้สึกชื่นชม

เธออยากเป็นแบบปลาทูบ้าง คิดยังไงก็พูดอย่างนั้น โดยไม่ต้องแคร์ใครหรือกลัวอะไร

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย เป็นเวลาเลิกเรียน ร่างบางเดินลงบันไดมาก็เห็นกลุ่มคนหน้าหล่อของคณะยืนอยู่กันครบทีม เท้าเล็กก็ชะงัก รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง จึงคิดจะกลับขึ้นบันไดเพื่อออกไปอีกทาง แต่ก็ไม่ทันได้หนี

“ปลาทู” รุ่นพี่อาเธอร์เรียกซะเสียงดังพร้อมโบกไม้โบกมือ เจ้าของชื่อจึงส่งยิ้มบาง ๆ จำต้องคว้ามือคนตัวเล็กข้าง ๆ แล้วเดินไปด้วยกัน ก่อนที่ทั้งปลาทูและยิ้มจะยกมือไหว้พร้อมกัน

“สวัสดีค่ะ”

“เลิกเรียนแล้วเหรอเรา?” มาวินถามขึ้นก่อน ขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ เอาแต่มองหน้าสองพี่น้องสลับกันไปมา

ไม่เห็นไอ้คิณกวนน้องมันแบบทุกที มันยิ่งเป็นตัวยืนยันว่าทั้งคู่อยู่ในสนามเกมประสาท

“ค่ะ” ตอบเรียบ ๆ พลางเหลือบมองหน้าคนเป็นพี่ แต่พอเห็นว่าดวงตาเฉียบคมมองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว จึงรีบหลบสายตาหนี หันมองนกบ้าง มองต้นไม้บ้างและสุดท้ายก็ก้มมองเท้าตัวเอง

เฮ้อ! ไม่เป็นตัวของตัวเองเลยว่ะปลาทู

“เฮ้!” โบนัสที่วิ่งตามสองสาวมาร้องเสียงดังลั่น “ฉันบอกให้รอด้วยไง ทำไมลงมาก่อน”

“ก็พวกฉันไม่อยากรอ” ปลาทูตอบไปตรง ๆ

“มีแค่เธอเท่านั้นแหละที่ไม่อยากรอฉัน”

“รู้แล้วจะถามเพื่อ?” ปลาทูตอบกลับตามนิสัยของตัวเองพร้อมยกมือขึ้นกอดอก ทว่าการกระทำนั้นมันกลับส่งผลกับอคิณที่มองอยู่ เริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแย่งของรักเพราะนิสัยแง่งอนที่คนตัวเล็กชอบทำกับเขา ตอนนี้มันกำลังถูกใช้กับคนอื่น

“ก็ถามเพื่อให้เธอตะ...”

“อะแฮ่ม” เสียงทุ้มกระแอมเสียงดังขณะยกมือขึ้นปิดปาก ขัดจังหวะโบนัสที่กำลังพูด อาเธอร์เข้าใจในความนัยของคนหน้าตึงจึงพูดขึ้น

“เอ่อ เย็นวันศุกร์ปลาทูกับยิ้มมีธุระไปไหนหรือเปล่า?”

“ยิ้ม...” เหลือบมองหน้าเพื่อนสาวที่ดูนิ่งกว่าทุกวัน “ไม่มีค่ะ” คำตอบที่ได้ทำคนรอฟังพยักหน้า

“แล้วเราล่ะ?”

“พวกพี่...มีอะไรหรือเปล่า?” ปลาทูเลือกที่จะตอบเป็นคำถาม พลางเหลือบมองใบหน้าคนเคร่งขรึม พอถูกจับได้ก็กลอกตาไปทางอื่น อคิณเหมือนจะไม่ใส่ใจแต่มุมปากหยักกลับยกขึ้นบาง ๆ ทั้งสองข้าง

หึ! เด็กขี้โกง

“พวกพี่จะชวนไปปาร์ตี้ร้านไอ้ทายน่ะ ถือเป็นการเชื่อมสัมพันธ์น้องรหัส”

“น่าสนุกวะพี่ ผมขอไปด้วยสิ” โบนัสรีบเสนอตัว พร้อมวางแขนพาดบนไหล่ของปลาทูอย่างลองเชิง ทำอคิณแทบขยับตัวพุ่งใส่แต่มาวินกับการินที่ยืนประกบข้างจับไว้แน่น พลางกระซิบเตือนสติ

“ท่องไว้ว่านั่นน้อง ไม่ใช่เมีย อย่าออกอาการเยอะ”

“น้องเว้ย น้อง”

สิ่งที่ทำได้คือกัดปาก ถอนหายใจหนัก ๆ อย่างคนข่มอารมณ์ตัวเองแล้วทดเอาไว้ในใจ หมายหัวไอ้เด็กเวรนี้ลงบัญชีดำก่อนใครเพื่อน

ขณะที่ปลาทูก็ปัดมือปลาหมึกออกแต่โบนัสก็พาดลงมาใหม่ เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบจนเริ่มรำคาญเลยปล่อยไป ก่อนจะหันกลับมาสนใจรุ่นพี่ตรงหน้า

“งั้นปลาทูขอถาม...ผู้ปกครองก่อนนะคะ” ผู้ปกครองที่ว่านั้นก็ไม่ใช่ใคร คือพี่ข้างบ้านนั้นแหละ

ดูสิว่าพูดขนาดนี้แล้วพี่คนขี้งอนจะว่าไง

“อ่า...งั้นถือว่าไป เพราะผู้ปกครองของเราก็ไป” อาเธอร์ตบบ่าเพื่อนเบา ๆ

“ใช่ปะมึง?” การินก็ส่งสายตาถามเจ้าตัว

“อืม” ตอบเรียบ ๆ ทว่าในใจกลับลุ้นหนักว่าน้องจะว่าไงต่อ

“งั้น...” สีหน้าครุ่นคิด “ไปก็ได้ค่ะ”

แค่นั้นใบหน้าของรุ่นพี่ทุกคนก็ประดับด้วยรอยยิ้ม ปลาทูจึงหันไปชวนยิ้มให้ไปด้วยกันซึ่งยิ้มก็ตอบตกลง ส่วนโบนัสที่ขอไปด้วยคน สองสาวก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ไม่’

เย็นวันศุกร์

หลังจากเลิกเรียนปลาทูก็กลับมาแต่งตัวที่บ้าน เตรียมไปปาร์ตี้ที่ว่า

ตั้งแต่วันนั้นเธอกับพี่อคิณก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเลย ถึงแม้บางวันจะไปทานข้าวที่บ้านเขา แต่ความสัมพันธ์มันก็ยังต่อไม่ติด ตอนนี้เธอเลยไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสนุกไหม กลัวว่าจะทำให้งานกร่อย

“น่าจะโอเคแล้วนะ” ยืนหมุนตัวหน้ากระจกดูความเรียบร้อย พอมั่นใจก็ออกจากห้อง พร้อมกดเบอร์ต่อสายหายิ้มไปด้วย ทว่าพอเดินลงมาด้านล่างก็เห็นร่างสูงโปร่ง เจ้าของใบหน้าหล่อเข้มที่คุ้นเคย หน้าจอที่กำลังโทรออก นิ้วเรียวจึงกดวางไปก่อน

วันนี้ปลาทูแต่งตัวด้วยเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูป โชว์สัดส่วนที่น่ามอง ความยาวที่สั้นขึ้นมาจากเข่าเกือบสองคืบอวดเรียวขาขาว ทำอคิณลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ใบหน้าหวานแต่งเติมเครื่องสำอางเล็กน้อยแต่เสริมให้เธอสวยจนใจสั่น

“เออ...” สายตาคมที่ไม่แม้แต่กะพริบ เล่นเอาเธอทำตัวไม่ถูก พูดน้ำเสียงติดขัด “ดะ เดี๋ยวปลาทูไปเองได้” อีกอย่างเธอนัดกับยิ้มไว้แล้วด้วย แต่เหมือนคนที่พึ่งรู้ตัวจะไม่สน

“ฉันรอในรถ”

“แต่ว่า...อ้าว!”

อคิณไม่รอฟัง พูดจบก็เดินออกมานั่งรอในรถ ก่อนจะวางมือทาบอกข้างซ้ายของตัวเอง มันกำลังเต้นแรงไม่หยุด

“สวยขนาดนี้เลยเหรอวะ ทำไม...กูไม่เคยรู้มาก่อน”

ปลาทูได้แต่ยืนงุนงง ไม่เข้าใจกับการกระทำของคนหน้านิ่ง แต่ก็กดโทรออกหายิ้มอีกครั้งเพื่อจะบอกว่าไปรับไม่ได้แล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบมาว่าตอนนี้กำลังอยู่กับพี่รหัสอย่างอาเธอร์ ปลาทูจึงไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะวางสายแล้วหันไปล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อย แล้วตามไปนั่งข้าง ๆ คนขับ

ปึก!

ทันทีร่างเล็กขึ้นมาบนรถ กลิ่นหอมก็ฟุ้งเต็มคันรถ ทำเอาคนตัวโตสติไม่อยู่กับร่องกับรอย อยู่ ๆ ก็มีความคิดประหลาด อยากเอาจมูกไปดอมดม ต้องสะบัดหัวไล่ความคิด

ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง อีกส่วนก็เพราะกลัวว่าน้ำเสียงจะกระท่อนกระแท่นจนพูดผิด ๆ ถูก ๆ แม้แต่จะหายใจสูดกลิ่นเข้าปอดแรง ๆ ยังไม่กล้า

ปลาทูลอบมองคนข้าง ๆ เล็กน้อย เห็นเขาเอาแต่ขมวดคิ้วคล้ายคนคิดมากก็รู้สึกอึดอัด เข้าใจว่าคนพี่ยังโกรธกันจนไม่อยากมองหน้าเธอ มันเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างแย่อย่างบอกไม่ถูก

ทำไมความสัมพันธ์ของเราถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ?

@ Over Night

ร่างเล็กเดินลงจากรถแต่ไปได้ไม่ถึงห้าก้าว เสื้อหนังตัวใหญ่ก็วางแหมะลงมาคลุมบนไหล่ พอหันไปมองคนตัวโต เขาก็ทำหน้านิ่ง พลางให้เหตุผล “ข้างในมันหนาว” มือบางเตรียมจะดึงออก ทว่าอคิณก็โน้มใบหน้าลงมา ให้อยู่ในระดับเดียวกัน พร้อมชี้หน้าเธอ แววตาดุดัน “ถ้าถอด ฉันจะจับเธอขังไว้ในรถนี่แหละ”

“...” ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เกิดกลัวคนตรงหน้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ สอดแขนใส่เสื้ออย่างว่านอนสอนง่าย ก่อนจะเดินหนีเข้าไปด้านใน

เสียงเพลงบีตส์หนัก ๆ ส่งผลให้หัวใจเต้นตาม เป็นครั้งแรกที่ปลาทูได้ย่างกายเข้ามาในสถานที่ที่เรียกว่าผับ ผู้คนต่างลุกขึ้นเต้นร่ายรำพร้อมกรีดร้องส่งเสียงแข่งกับดนตรี

หมับ!

อคิณเอื้อมมาโอบเอวคอดไว้ พร้อมกระชับกดคนตัวเล็กให้อยู่ติดตัวมากที่สุด โดยให้บอกว่า “คนเยอะ”

ส่วนหนึ่งก็กันไอ้พวกผู้ชายที่มองเธอตาเป็นมัน จนน่าหงุดหงิด ปลาทูก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะกำลังมึนกับแสงไฟที่ล้อตา ไม่นานก็ฝ่าผู้คนขึ้นมาชั้นสองได้ ไม่ต้องชะเง้อคอมองหา อคิณก็เห็นกลุ่มของตัวเองนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำ

“น้องปลาทูน่ารักจังเลยค่ะ” มาวินกล่าวทักทายเป็นคนแรกด้วยรอยยิ้ม จงใจแกล้งให้เพื่อนรักลมออกหูเล่น

“จะแดกเหล้าหรือแดกตีนกู” น้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าสายตากลับเอาเรื่อง ภายในโต๊ะมีเพื่อน ๆ ของอคิณที่อยู่กันครบองค์ แต่ละคนแต่งตัวเรียบง่าย ทว่ากลับดูหล่อเหลาราวกับนายแบบที่เดินออกมาจากนิตยสาร

ยิ้มมาถึงแล้ว นั่งอยู่ข้างพี่รหัสตัวเอง โบกมือส่งยิ้มร่าให้ ปลาทูจะเดินไปนั่งด้วยแต่ก็ถูกมือตุ๊กแกโอบเอว เกาะไว้ไม่ปล่อย

“พี่คิณ ปลาทูจะไปนะ...”

“นั่งลง” ออกคำสั่งแล้วกดเอวบางให้นั่งลงข้างกัน ปลาทูข้องใจแต่ก็ยอมนั่งลงเพราะอีกฝ่ายดูตึงกว่าทุกครั้ง ทำเธอเสียววูบไปทั้งแผ่นหลัง

กระโปรงสั้นเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อน คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน รู้สึกขัดหูขัดตา ก้มหน้ากระซิบ “รอบหน้าอย่าใส่สั้นแบบนี้อีก” ก่อนจะปล่อยเอวบางแล้วเปลี่ยนมาวางมือลงบนหน้าตักเธอแทน

“เออ..เดี๋ยวปลาทูใช้เสื้อปิดได้” กระซิบกลับ รู้สึกแปลก ๆ ขณะที่พวงแก้มพลันร้อนฉ่าอย่างไม่ทราบสาเหตุ จะถอดเสื้อที่คนพี่ให้ไว้คลุมไหล่ แต่พอเห็นสายตาคมกริบที่หันขวับมามอง จึงลดมือลงเองอัตโนมัติ

งื้ออ...ทำไมต้องทำหน้าดุ ปลาทูแค่รับฝากเอาขนมมาให้เองนะ ไม่ได้ไปขี้ใส่มอเตอร์ไซค์สุดรักของพี่สักหน่อย ทำไมต้องโกรธกันไม่หายแบบนี้ด้วยเนี่ย

อึดอัด อึดอัด ใครก็ได้ช่วยปลาทูที