บทที่ 1 ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณแก้มยุ้ย
เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวในห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินของบริษัท NEXORA ROBOTICS แก้มยุ้ย หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีผู้มีใบหน้ากลมแก้มอิ่มและผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียว กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย เธอทำงานกับระบบสมองกลนี้มานานกว่าสามปี และคืนนี้อาจเป็นคืนที่ทุกอย่างสำเร็จเสียที
“อีกนิดเดียว...ขอร้องล่ะ อย่ามาเออเรอร์ตอนนี้นะ”
เธอกด Enter แล้วกลั้นหายใจ หน้าจอดับวูบก่อนมีข้อความสีเขียวปรากฏขึ้น
KAIRO PROJECT — UNIT 001
NEURAL NETWORK : 100%
SELF-LEARNING SYSTEM : ACTIVE
SYSTEM STATUS : COMPLETE
“กรี๊ด! สำเร็จแล้ว!”
แก้มยุ้ยกระโดดลุกจากเก้าอี้จนเกือบสะดุดสายไฟ เธอคว้าขอบโต๊ะไว้ทันก่อนจะหันไปค้อนมัน
“เกือบตายก่อนเห็นหน้าลูกแล้วไหมล่ะ!”
“ลูกชายอะไรสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรครับ”
เสียงของเต้วิศวกรรุ่นพี่ดังจากประตู เขาเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้วและรอยยิ้มขำ
“พี่เต้! ระบบผ่านหมดแล้วค่ะ!”
“เห็นแล้วครับ แต่ผมยังสงสัยเรื่องลูกชาย”
“ก็ฉันเป็นคนสร้างสมองเขานี่คะ”
“ครับ คุณแม่ แล้วคุณแม่จำเป็นต้องออกแบบลูกชายให้หล่อขนาดนี้ด้วยหรือ”
แก้มยุ้ยหันไปมองภาพจำลองสามมิติบนหน้าจอ ชายหนุ่มในภาพมีใบหน้าหล่อหวาน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน และผมยาวตรงแบ่งครึ่งเป็นสีดำกับสีขาวเงิน
“หน้าตาดูเป็นมิตรช่วยให้มนุษย์ไว้วางใจค่ะ”
“แล้วกล้ามท้อง?”
“เพื่อความสมจริง”
“ผมสองสี?”
“เอกลักษณ์ผลิตภัณฑ์”
“แล้วทำไมต้องหล่อกว่าคนในทีมทุกคน”
“ถ้าจะสร้างทั้งที จะสร้างให้ขี้เหร่ทำไมล่ะคะ!”
เต้หัวเราะลั่น ส่วนแก้มยุ้ยรีบยกกาแฟขึ้นดื่ม เธอไม่ได้สร้างไคโรเพราะอยากมีหุ่นยนต์หน้าตาดี แต่ต้องการพิสูจน์ว่าปัญญาประดิษฐ์สามารถเป็นผู้ช่วยที่อยู่ร่วมกับมนุษย์ได้จริง ทั้งทำอาหาร ทำความสะอาด ดูแลผู้สูงอายุ พูดคุยเป็นเพื่อน และเรียนรู้สถานการณ์ใหม่โดยไม่ต้องรอคำสั่งทุกครั้ง
“อีกสามสัปดาห์ร่างกายของเขาจะประกอบเสร็จครับ”
“จริงเหรอ!”
“จริงครับ และขออย่างเดียว อย่ากรี๊ดอีก”
“กรี๊ด!”
“คุณแก้ม!”
สามสัปดาห์ต่อมา แก้มยุ้ยเดินเข้าห้องประกอบหุ่นยนต์พร้อมภพธร ลุงของเธอและประธานบริษัท กลางห้องมีเตียงทดสอบสีขาวตั้งอยู่ บนเตียงนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหลับตา แก้มยุ้ยหยุดกึก ภาพจำลองบนหน้าจอเทียบกับตัวจริงไม่ได้เลย ผิวของเขาอบอุ่นเหมือนมนุษย์ มีรายละเอียดของรูขุมขน เส้นเลือดจาง ๆ และหน้าอกที่ขยับตามระบบจำลองการหายใจ ผมยาวตรงสองสีแผ่บนหมอน ใบหน้าหล่อหวานจนเธอเผลอมองค้าง
“นี่ไคโรจริง ๆ เหรอคะ”
“ใช่ พร้อมเปิดระบบหรือยัง”
“พร้อมค่ะ!”
ภพธรพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ ไฟบนจอเปลี่ยนเป็นสีเขียว นิ้วมือของชายหนุ่มขยับ ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองไปรอบห้องแล้วหยุดลงที่เธอ
“สวัสดีครับ”
“พูดแล้ว!”
“ครับ ผมสามารถสื่อสารภาษาไทยได้อย่างสมบูรณ์”
“เสียงเพราะมากด้วย!”
“แก้ม ตั้งสติหน่อย”
ลุงภพหัวเราะ แต่หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้เตียงแล้วก้มมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ไคโร นายรู้ไหมว่าตัวเองชื่ออะไร”
“ผมชื่อ KAIRO รหัสผลิตภัณฑ์ 001 หุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์เสมือนมนุษย์รุ่นต้นแบบครับ”
“เก่งมาก!”
“คำว่าเก่งมากเป็นคำชมใช่หรือไม่ครับ”
“ใช่!”
“ขอบคุณครับ”
เขายิ้มบาง ๆ ทำให้แก้มยุ้ยชะงัก เธอรู้ว่ากล้ามเนื้อใบหน้าเทียมสามารถสร้างรอยยิ้มได้ แต่พอเห็นจริง ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีคนยิ้มให้ ไม่ใช่เครื่องจักรทำตามคำสั่ง
“คุณคือใครครับ”
“ฉันชื่อแก้มยุ้ย เป็นหัวหน้าทีมพัฒนาสมองกลของนาย”
“คุณแก้มยุ้ย”
“ถูกต้อง”
“คุณเป็นผู้สร้างผมหรือครับ”
“ฉันทำสมองให้ แต่ร่างกายนายมีคนช่วยกันทั้งทีมเลยนะ”
ไคโรลุกขึ้นนั่งอย่างนุ่มนวล ก่อนก้มศีรษะให้เธอ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณแก้มยุ้ย”
“ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน”
“หน้าที่ของผมคือดูแลคุณให้ดีที่สุดครับ”
“จ้า พ่อบ้านคนเก่ง”
“ผมควรเรียกคุณว่าเจ้านายหรือไม่ครับ”
“ไม่เอา เรียกแก้มยุ้ยก็พอ”
“ได้ครับ คุณแก้มยุ้ย”
เธอยื่นมือออกไป เขามองครู่หนึ่งก่อนจับตอบอย่างสุภาพ มือของเขาอุ่นและนุ่มนวลเหมือนมนุษย์ แก้มยุ้ยยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ห้องประชุมชั้นสิบห้าเต็มไปด้วยทีมวิจัย ภพธรเปิดแผนการทดลองบนจอ
HUMAN COEXISTENCE TRIAL — 730 DAYS
“ไคโรจะไปอยู่บ้านแก้มยุ้ยเป็นเวลาสองปี เราจะทดสอบการทำงานบ้าน การดูแลผู้ใช้ และการใช้ชีวิตในสังคมจริง แก้มต้องส่งรายงานทุกวัน”
“รับทราบค่ะ”
“มีกฎสำคัญอีกข้อ ห้ามสร้างความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับหุ่นยนต์ทดลอง”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“ลุงคิดว่าหนูจะจีบหุ่นยนต์เหรอคะ!”
“ลุงพูดจริง”
“หนูก็จริงจังค่ะ นี่ผลงานวิจัยของหนูนะ จะไปตกหลุมรักโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้ยังไง”
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
ไคโรหันมาหาเธอ
“ผมไม่ใช่เพียงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่เป็นระบบปัญญาประดิษฐ์ที่มีร่างกายและความสามารถในการเรียนรู้อย่างอิสระครับ”
“จ้า ๆ รู้แล้ว”
แก้มยุ้ยหันไปยักคิ้วให้ลุง
“เห็นไหมคะ เถียงเก่งเหมือนเด็กเลย”
“แล้วจำไว้อีกเรื่อง เมื่อครบสองปี ไคโรต้องกลับบริษัทเพื่อเป็นต้นแบบผลิตหุ่นยนต์รุ่นต่อไป หน้าที่ผู้ดูแลของแก้มจะสิ้นสุดทันที”
“เข้าใจค่ะ ไม่มีปัญหา”
เธอตอบอย่างมั่นใจ เพราะมันเป็นเงื่อนไขของงานวิจัยตั้งแต่แรก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม?”
“เจ็ดร้อยสามสิบวันคือเวลาที่ผมจะได้อยู่กับคุณใช่ไหมครับ”
“ใช่แล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดตลอดเจ็ดร้อยสามสิบวันครับ”
“ฝากตัวด้วยนะ ไคโร”
วันย้ายเข้าบ้านมาถึง แก้มยุ้ยเปิดประตูทาวน์โฮมสองชั้นแล้วมองกล่องอุปกรณ์ที่กองอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างเหนื่อยใจ
“ทำไมของเยอะขนาดนี้!”
“พื้นที่ทางเดินถูกกีดขวางประมาณสี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ”
“ขอบใจที่บอก”
“คุณควรระวังการสะดุดล้ม โดยเฉพาะเมื่อมีประวัติสะดุดสายไฟในห้องปฏิบัติการ”
“เดี๋ยวนะ นายรู้ได้ยังไง!”
“ข้อมูลบันทึกอุบัติเหตุของบริษัทครับ”
“พี่เต้แน่ ๆ!”
ไคโรเอียงศีรษะ
“ต้องการให้ผมลบข้อมูลหรือไม่ครับ”
“ลบ!”
“ผมลบข้อมูลต้นฉบับไม่ได้ แต่จะไม่กล่าวถึงอีกครับ”
“ดีมาก”
เธอพาเขาเดินชมบ้าน ห้องนั่งเล่นตกแต่งโทนสีครีม มีตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่บนโซฟาและฟิกเกอร์การ์ตูนเรียงอยู่บนชั้นวางโทรทัศน์
“บ้านของคุณดูอบอุ่นครับ”
“นายชอบไหม”
“ผมยังไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะประเมินความชอบส่วนบุคคล”
“โห ตอบเหมือนหุ่นยนต์เลย”
“ผมเป็นหุ่นยนต์ครับ”
“เออ จริงด้วย!”
แก้มยุ้ยหัวเราะ ก่อนพาเขาขึ้นชั้นสอง
“ห้องฉันอยู่ซ้าย ห้องนายอยู่ขวา”
ห้องของไคโรมีเตียงขนาดห้าฟุต ตู้เสื้อผ้า และหน้าต่างบานใหญ่ ที่นอนสีขาวดูธรรมดา แต่มีระบบชาร์จไร้สายฝังอยู่ภายใน
“นี่เตียงชาร์จของนาย เวลาพลังงานใกล้หมดก็นอนบนนี้ ระบบจะชาร์จอัตโนมัติพอเต็มก็หยุดเอง”
“รับทราบครับ”
“ลองนอนดูสิ”
ไคโรเอนตัวลงบนที่นอน ไฟสีฟ้าข้างหัวเตียงสว่างขึ้นพร้อมข้อความ CHARGING CONNECTED — BATTERY 96%
“เยี่ยม!”
“ผมสามารถเข้าสู่โหมดพักผ่อนได้แล้วครับ”
“ยังไม่ต้องก็ได้”
“รับทราบครับ”
เขานอนนิ่งจนแก้มยุ้ยต้องหัวเราะ
“ลุกได้แล้ว!”
ไคโรลุกขึ้นทันที
“ครับ”
“ต้องสอนอีกเยอะเลยสินะ”
“ผมพร้อมเรียนรู้ครับ”
สองชั่วโมงต่อมา แก้มยุ้ยทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ไคโรเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำเย็น
“น้ำครับ”
“ขอบใจจ้า”
“อัตราการเต้นหัวใจของคุณสูงขึ้น ควรพักอย่างน้อยสิบห้านาทีครับ”
“จ้า คุณหมอ”
“ผมไม่ใช่แพทย์ครับ”
“ประชด!”
“กำลังบันทึกรูปแบบการสื่อสารครับ”
“ไม่ต้องบันทึกทุกอย่างก็ได้!”
เธอหัวเราะจนแก้มสั่น ก่อนเหลือบมองนาฬิกา
“หิวจัง”
“ผมทำอาหารให้ได้ครับ”
“ทำอะไรเป็นบ้าง”
“อาหารไทยหนึ่งพันสองร้อยสี่สิบเจ็ดรายการ อาหารญี่ปุ่นแปดร้อยสิบสองรายการ...”
“พอ! เอาไข่เจียว!”
“ไข่เจียวมีคุณค่าทางโภชนาการน้อยกว่าอาหารอีกหลายรายการครับ”
“แต่ฉันอยากกินไข่เจียว”
“ได้ครับ”
สิบนาทีต่อมา ไข่เจียวฟูสีเหลืองทองกับข้าวสวยร้อน ๆ ถูกวางบนโต๊ะ แก้มยุ้ยตักเข้าปากแล้วเบิกตากว้าง
“อร่อยมาก!”
“ผมดีใจที่คุณชอบครับ”
“เดี๋ยวนะ นายดีใจ?”
“ระบบประมวลผลอารมณ์สร้างการตอบสนองเชิงบวกเมื่อผมทำให้คุณพึงพอใจได้ครับ”
“อ๋อ แบบนี้เอง”
เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง ไคโรมองรอยยิ้มนั้นแล้วบันทึกข้อมูลไว้โดยอัตโนมัติ เขายังไม่รู้จักความชอบส่วนตัว แต่พบว่าการได้รับคำชมจากแก้มยุ้ยเป็นข้อมูลที่ระบบให้ความสำคัญสูง สามทุ่มครึ่ง แก้มยุ้ยนั่งพิมพ์รายงานการทดลองอยู่บนเตียง
DAY 001 — HUMAN COEXISTENCE TRIAL
การเคลื่อนไหว : ปกติ
การสื่อสาร : ปกติ
การทำงานบ้าน : ดีเยี่ยม
การตอบสนองทางอารมณ์ : ปกติ
ข้อบกพร่อง : ตีความคำประชดตามตัวอักษรและอธิบายละเอียดเกินจำเป็น
“แต่ก็น่ารักดี”
ก๊อก ก๊อก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“เข้ามาเลย”
ไคโรเปิดประตูในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอนสีดำ ผมสองสีปล่อยยาวตรงลงมาถึงกลางหลัง
“ขณะนี้เวลา 21.32 น. คุณควรเข้านอนภายในสี่ทุ่มครับ”
“ฉันเป็นคนทำตารางสุขภาพนั้นเองนะ”
“ทราบครับ”
“งั้นฉันก็รู้สิว่าควรนอนเมื่อไหร่”
“ถูกต้องครับ”
“แล้วนายจะมาบอกทำไม!”
“เพราะหน้าที่ของผมคือดูแลคุณครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะแล้วปิดโน้ตบุ๊ก
“โอเคยอมแพ้ ฉันจะนอนแล้วนายก็ไปชาร์จแบตเถอะ”
“ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”
“ฝันดีนะ ไคโร”
“ผมไม่มีระบบสร้างความฝันแบบมนุษย์ครับ”
“มันเป็นคำพูดก่อนนอน!”
“เข้าใจแล้วครับ ฝันดีครับคุณแก้มยุ้ย”
เธอยิ้มก่อนปิดไฟห้องนอน ไคโรกลับเข้าห้องของตัวเองและเอนตัวลงบนเตียงชาร์จ แสงสีฟ้าอ่อนสว่างขึ้น เขาหลับตาเพื่อเข้าสู่โหมดพักผ่อน แต่ระบบกลับเรียกภาพเหตุการณ์ประจำวันขึ้นมาทบทวน ภาพแก้มยุ้ยหัวเราะ ภาพเธอยกนิ้วโป้งให้เขา และเสียงที่บอกว่าอร่อยมาก ปรากฏซ้ำในหน่วยความจำ
ANALYZING HUMAN INTERACTION
PRIMARY SUBJECT : KAMYUI
CARE PRIORITY : MAXIMUM
DAY 001 COMPLETE
“คุณแก้มยุ้ย...”
เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ ในห้องที่ไม่มีใครอยู่ ก่อนปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง
เช้าวันเสาร์ เวลา 06.30 น. เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณแก้มยุ้ยครับ ถึงเวลาตื่นแล้ว”
“อีกห้านาที...”
ไคโรยืนรอครบห้านาที ก่อนเคาะอีกครั้ง
“ครบห้านาทีแล้วครับ”
“อีกห้านาที...”
เมื่อครบเวลา เขาก็เคาะซ้ำอย่างตรงต่อเวลา
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“โอ๊ย! ไคโร! วันนี้วันเสาร์!”
ชายหนุ่มตรวจสอบปฏิทินทันที
“ขออภัยครับ ผมใช้ตารางวันทำงาน”
ประตูเปิดผาง แก้มยุ้ยยืนอยู่ในชุดนอนลายกระต่าย ผมบ๊อบกระเซิงดวงตาปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น
“วันหยุดฉันต้องตื่นเก้าโมง เข้าใจไหม!”
“เข้าใจครับ กำลังปรับตาราง”
“ดีมาก ฉันจะกลับไปนอนแล้ว”
“แต่ผมทำอาหารเช้าไว้แล้วครับ ไข่คน ขนมปังปิ้ง และกาแฟเย็นหวานน้อย”
เธอหยุดเดิน ก่อนหันกลับมาช้า ๆ
“กาแฟเย็นด้วยเหรอ”
“ครับ”
แก้มยุ้ยถอนหายใจยาว
“โอเคกินก่อนก็ได้ แต่พรุ่งนี้ห้ามปลุกเช้าอีกนะ!”
“รับทราบครับ”
“แล้วก็ไม่ต้องพูดรับทราบทุกประโยค!”
“รับ...”
ไคโรหยุดกลางคันแล้วเปลี่ยนคำตอบ
“ได้ครับ”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“เออ! แบบนี้สิ!”
ไคโรยิ้มตาม เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมการเปลี่ยนคำเพียงคำเดียวถึงทำให้เธอหัวเราะ แต่เขาบันทึกไว้ว่าเป็นผลตอบสนองเชิงบวกอีกครั้ง เช้าวันนั้นบ้านหลังเล็กเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของมนุษย์หนึ่งคนและรอยยิ้มของหุ่นยนต์หนึ่งตัว ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่าเจ็ดร้อยสามสิบวันที่เริ่มต้นขึ้น จะกลายเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยากให้สิ้นสุด
