บทนำ
เธอสร้างเขาให้เหมือนมนุษย์ทุกอย่าง ยกเว้นหัวใจที่รู้จักความรัก… แต่วันหนึ่ง หุ่นยนต์หมายเลข 001 กลับตกหลุมรักผู้สร้างของตัวเอง
“ถ้าผมรักคุณได้จริง ๆ… ทำไมผมถึงไม่มีสิทธิ์อยู่กับคุณตลอดไปครับ”
เมื่อความรักเกิดขึ้นนอกเหนือคำสั่ง และเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมีเพียง 730 วัน… สุดท้ายใครกันที่จะเจ็บปวดกว่ากัน ระหว่างมนุษย์ที่ต้องปล่อยมือหรือหุ่นยนต์ที่มีความรู้สึกเสมือนมนุษย์ทุกประการ
บท 1
เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวในห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินของบริษัท NEXORA ROBOTICS แก้มยุ้ย หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีผู้มีใบหน้ากลมแก้มอิ่มและผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียว กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย เธอทำงานกับระบบสมองกลนี้มานานกว่าสามปี และคืนนี้อาจเป็นคืนที่ทุกอย่างสำเร็จเสียที
“อีกนิดเดียว...ขอร้องล่ะ อย่ามาเออเรอร์ตอนนี้นะ”
เธอกด Enter แล้วกลั้นหายใจ หน้าจอดับวูบก่อนมีข้อความสีเขียวปรากฏขึ้น
KAIRO PROJECT — UNIT 001
NEURAL NETWORK : 100%
SELF-LEARNING SYSTEM : ACTIVE
SYSTEM STATUS : COMPLETE
“กรี๊ด! สำเร็จแล้ว!”
แก้มยุ้ยกระโดดลุกจากเก้าอี้จนเกือบสะดุดสายไฟ เธอคว้าขอบโต๊ะไว้ทันก่อนจะหันไปค้อนมัน
“เกือบตายก่อนเห็นหน้าลูกแล้วไหมล่ะ!”
“ลูกชายอะไรสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรครับ”
เสียงของเต้วิศวกรรุ่นพี่ดังจากประตู เขาเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้วและรอยยิ้มขำ
“พี่เต้! ระบบผ่านหมดแล้วค่ะ!”
“เห็นแล้วครับ แต่ผมยังสงสัยเรื่องลูกชาย”
“ก็ฉันเป็นคนสร้างสมองเขานี่คะ”
“ครับ คุณแม่ แล้วคุณแม่จำเป็นต้องออกแบบลูกชายให้หล่อขนาดนี้ด้วยหรือ”
แก้มยุ้ยหันไปมองภาพจำลองสามมิติบนหน้าจอ ชายหนุ่มในภาพมีใบหน้าหล่อหวาน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างสูงใหญ่สมส่วน และผมยาวตรงแบ่งครึ่งเป็นสีดำกับสีขาวเงิน
“หน้าตาดูเป็นมิตรช่วยให้มนุษย์ไว้วางใจค่ะ”
“แล้วกล้ามท้อง?”
“เพื่อความสมจริง”
“ผมสองสี?”
“เอกลักษณ์ผลิตภัณฑ์”
“แล้วทำไมต้องหล่อกว่าคนในทีมทุกคน”
“ถ้าจะสร้างทั้งที จะสร้างให้ขี้เหร่ทำไมล่ะคะ!”
เต้หัวเราะลั่น ส่วนแก้มยุ้ยรีบยกกาแฟขึ้นดื่ม เธอไม่ได้สร้างไคโรเพราะอยากมีหุ่นยนต์หน้าตาดี แต่ต้องการพิสูจน์ว่าปัญญาประดิษฐ์สามารถเป็นผู้ช่วยที่อยู่ร่วมกับมนุษย์ได้จริง ทั้งทำอาหาร ทำความสะอาด ดูแลผู้สูงอายุ พูดคุยเป็นเพื่อน และเรียนรู้สถานการณ์ใหม่โดยไม่ต้องรอคำสั่งทุกครั้ง
“อีกสามสัปดาห์ร่างกายของเขาจะประกอบเสร็จครับ”
“จริงเหรอ!”
“จริงครับ และขออย่างเดียว อย่ากรี๊ดอีก”
“กรี๊ด!”
“คุณแก้ม!”
สามสัปดาห์ต่อมา แก้มยุ้ยเดินเข้าห้องประกอบหุ่นยนต์พร้อมภพธร ลุงของเธอและประธานบริษัท กลางห้องมีเตียงทดสอบสีขาวตั้งอยู่ บนเตียงนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหลับตา แก้มยุ้ยหยุดกึก ภาพจำลองบนหน้าจอเทียบกับตัวจริงไม่ได้เลย ผิวของเขาอบอุ่นเหมือนมนุษย์ มีรายละเอียดของรูขุมขน เส้นเลือดจาง ๆ และหน้าอกที่ขยับตามระบบจำลองการหายใจ ผมยาวตรงสองสีแผ่บนหมอน ใบหน้าหล่อหวานจนเธอเผลอมองค้าง
“นี่ไคโรจริง ๆ เหรอคะ”
“ใช่ พร้อมเปิดระบบหรือยัง”
“พร้อมค่ะ!”
ภพธรพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ ไฟบนจอเปลี่ยนเป็นสีเขียว นิ้วมือของชายหนุ่มขยับ ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองไปรอบห้องแล้วหยุดลงที่เธอ
“สวัสดีครับ”
“พูดแล้ว!”
“ครับ ผมสามารถสื่อสารภาษาไทยได้อย่างสมบูรณ์”
“เสียงเพราะมากด้วย!”
“แก้ม ตั้งสติหน่อย”
ลุงภพหัวเราะ แต่หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้เตียงแล้วก้มมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ไคโร นายรู้ไหมว่าตัวเองชื่ออะไร”
“ผมชื่อ KAIRO รหัสผลิตภัณฑ์ 001 หุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์เสมือนมนุษย์รุ่นต้นแบบครับ”
“เก่งมาก!”
“คำว่าเก่งมากเป็นคำชมใช่หรือไม่ครับ”
“ใช่!”
“ขอบคุณครับ”
เขายิ้มบาง ๆ ทำให้แก้มยุ้ยชะงัก เธอรู้ว่ากล้ามเนื้อใบหน้าเทียมสามารถสร้างรอยยิ้มได้ แต่พอเห็นจริง ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีคนยิ้มให้ ไม่ใช่เครื่องจักรทำตามคำสั่ง
“คุณคือใครครับ”
“ฉันชื่อแก้มยุ้ย เป็นหัวหน้าทีมพัฒนาสมองกลของนาย”
“คุณแก้มยุ้ย”
“ถูกต้อง”
“คุณเป็นผู้สร้างผมหรือครับ”
“ฉันทำสมองให้ แต่ร่างกายนายมีคนช่วยกันทั้งทีมเลยนะ”
ไคโรลุกขึ้นนั่งอย่างนุ่มนวล ก่อนก้มศีรษะให้เธอ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณแก้มยุ้ย”
“ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน”
“หน้าที่ของผมคือดูแลคุณให้ดีที่สุดครับ”
“จ้า พ่อบ้านคนเก่ง”
“ผมควรเรียกคุณว่าเจ้านายหรือไม่ครับ”
“ไม่เอา เรียกแก้มยุ้ยก็พอ”
“ได้ครับ คุณแก้มยุ้ย”
เธอยื่นมือออกไป เขามองครู่หนึ่งก่อนจับตอบอย่างสุภาพ มือของเขาอุ่นและนุ่มนวลเหมือนมนุษย์ แก้มยุ้ยยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ห้องประชุมชั้นสิบห้าเต็มไปด้วยทีมวิจัย ภพธรเปิดแผนการทดลองบนจอ
HUMAN COEXISTENCE TRIAL — 730 DAYS
“ไคโรจะไปอยู่บ้านแก้มยุ้ยเป็นเวลาสองปี เราจะทดสอบการทำงานบ้าน การดูแลผู้ใช้ และการใช้ชีวิตในสังคมจริง แก้มต้องส่งรายงานทุกวัน”
“รับทราบค่ะ”
“มีกฎสำคัญอีกข้อ ห้ามสร้างความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับหุ่นยนต์ทดลอง”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“ลุงคิดว่าหนูจะจีบหุ่นยนต์เหรอคะ!”
“ลุงพูดจริง”
“หนูก็จริงจังค่ะ นี่ผลงานวิจัยของหนูนะ จะไปตกหลุมรักโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้ยังไง”
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
ไคโรหันมาหาเธอ
“ผมไม่ใช่เพียงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่เป็นระบบปัญญาประดิษฐ์ที่มีร่างกายและความสามารถในการเรียนรู้อย่างอิสระครับ”
“จ้า ๆ รู้แล้ว”
แก้มยุ้ยหันไปยักคิ้วให้ลุง
“เห็นไหมคะ เถียงเก่งเหมือนเด็กเลย”
“แล้วจำไว้อีกเรื่อง เมื่อครบสองปี ไคโรต้องกลับบริษัทเพื่อเป็นต้นแบบผลิตหุ่นยนต์รุ่นต่อไป หน้าที่ผู้ดูแลของแก้มจะสิ้นสุดทันที”
“เข้าใจค่ะ ไม่มีปัญหา”
เธอตอบอย่างมั่นใจ เพราะมันเป็นเงื่อนไขของงานวิจัยตั้งแต่แรก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“หืม?”
“เจ็ดร้อยสามสิบวันคือเวลาที่ผมจะได้อยู่กับคุณใช่ไหมครับ”
“ใช่แล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดตลอดเจ็ดร้อยสามสิบวันครับ”
“ฝากตัวด้วยนะ ไคโร”
วันย้ายเข้าบ้านมาถึง แก้มยุ้ยเปิดประตูทาวน์โฮมสองชั้นแล้วมองกล่องอุปกรณ์ที่กองอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างเหนื่อยใจ
“ทำไมของเยอะขนาดนี้!”
“พื้นที่ทางเดินถูกกีดขวางประมาณสี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ”
“ขอบใจที่บอก”
“คุณควรระวังการสะดุดล้ม โดยเฉพาะเมื่อมีประวัติสะดุดสายไฟในห้องปฏิบัติการ”
“เดี๋ยวนะ นายรู้ได้ยังไง!”
“ข้อมูลบันทึกอุบัติเหตุของบริษัทครับ”
“พี่เต้แน่ ๆ!”
ไคโรเอียงศีรษะ
“ต้องการให้ผมลบข้อมูลหรือไม่ครับ”
“ลบ!”
“ผมลบข้อมูลต้นฉบับไม่ได้ แต่จะไม่กล่าวถึงอีกครับ”
“ดีมาก”
เธอพาเขาเดินชมบ้าน ห้องนั่งเล่นตกแต่งโทนสีครีม มีตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่บนโซฟาและฟิกเกอร์การ์ตูนเรียงอยู่บนชั้นวางโทรทัศน์
“บ้านของคุณดูอบอุ่นครับ”
“นายชอบไหม”
“ผมยังไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะประเมินความชอบส่วนบุคคล”
“โห ตอบเหมือนหุ่นยนต์เลย”
“ผมเป็นหุ่นยนต์ครับ”
“เออ จริงด้วย!”
แก้มยุ้ยหัวเราะ ก่อนพาเขาขึ้นชั้นสอง
“ห้องฉันอยู่ซ้าย ห้องนายอยู่ขวา”
ห้องของไคโรมีเตียงขนาดห้าฟุต ตู้เสื้อผ้า และหน้าต่างบานใหญ่ ที่นอนสีขาวดูธรรมดา แต่มีระบบชาร์จไร้สายฝังอยู่ภายใน
“นี่เตียงชาร์จของนาย เวลาพลังงานใกล้หมดก็นอนบนนี้ ระบบจะชาร์จอัตโนมัติพอเต็มก็หยุดเอง”
“รับทราบครับ”
“ลองนอนดูสิ”
ไคโรเอนตัวลงบนที่นอน ไฟสีฟ้าข้างหัวเตียงสว่างขึ้นพร้อมข้อความ CHARGING CONNECTED — BATTERY 96%
“เยี่ยม!”
“ผมสามารถเข้าสู่โหมดพักผ่อนได้แล้วครับ”
“ยังไม่ต้องก็ได้”
“รับทราบครับ”
เขานอนนิ่งจนแก้มยุ้ยต้องหัวเราะ
“ลุกได้แล้ว!”
ไคโรลุกขึ้นทันที
“ครับ”
“ต้องสอนอีกเยอะเลยสินะ”
“ผมพร้อมเรียนรู้ครับ”
สองชั่วโมงต่อมา แก้มยุ้ยทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ไคโรเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำเย็น
“น้ำครับ”
“ขอบใจจ้า”
“อัตราการเต้นหัวใจของคุณสูงขึ้น ควรพักอย่างน้อยสิบห้านาทีครับ”
“จ้า คุณหมอ”
“ผมไม่ใช่แพทย์ครับ”
“ประชด!”
“กำลังบันทึกรูปแบบการสื่อสารครับ”
“ไม่ต้องบันทึกทุกอย่างก็ได้!”
เธอหัวเราะจนแก้มสั่น ก่อนเหลือบมองนาฬิกา
“หิวจัง”
“ผมทำอาหารให้ได้ครับ”
“ทำอะไรเป็นบ้าง”
“อาหารไทยหนึ่งพันสองร้อยสี่สิบเจ็ดรายการ อาหารญี่ปุ่นแปดร้อยสิบสองรายการ...”
“พอ! เอาไข่เจียว!”
“ไข่เจียวมีคุณค่าทางโภชนาการน้อยกว่าอาหารอีกหลายรายการครับ”
“แต่ฉันอยากกินไข่เจียว”
“ได้ครับ”
สิบนาทีต่อมา ไข่เจียวฟูสีเหลืองทองกับข้าวสวยร้อน ๆ ถูกวางบนโต๊ะ แก้มยุ้ยตักเข้าปากแล้วเบิกตากว้าง
“อร่อยมาก!”
“ผมดีใจที่คุณชอบครับ”
“เดี๋ยวนะ นายดีใจ?”
“ระบบประมวลผลอารมณ์สร้างการตอบสนองเชิงบวกเมื่อผมทำให้คุณพึงพอใจได้ครับ”
“อ๋อ แบบนี้เอง”
เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง ไคโรมองรอยยิ้มนั้นแล้วบันทึกข้อมูลไว้โดยอัตโนมัติ เขายังไม่รู้จักความชอบส่วนตัว แต่พบว่าการได้รับคำชมจากแก้มยุ้ยเป็นข้อมูลที่ระบบให้ความสำคัญสูง สามทุ่มครึ่ง แก้มยุ้ยนั่งพิมพ์รายงานการทดลองอยู่บนเตียง
DAY 001 — HUMAN COEXISTENCE TRIAL
การเคลื่อนไหว : ปกติ
การสื่อสาร : ปกติ
การทำงานบ้าน : ดีเยี่ยม
การตอบสนองทางอารมณ์ : ปกติ
ข้อบกพร่อง : ตีความคำประชดตามตัวอักษรและอธิบายละเอียดเกินจำเป็น
“แต่ก็น่ารักดี”
ก๊อก ก๊อก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“เข้ามาเลย”
ไคโรเปิดประตูในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอนสีดำ ผมสองสีปล่อยยาวตรงลงมาถึงกลางหลัง
“ขณะนี้เวลา 21.32 น. คุณควรเข้านอนภายในสี่ทุ่มครับ”
“ฉันเป็นคนทำตารางสุขภาพนั้นเองนะ”
“ทราบครับ”
“งั้นฉันก็รู้สิว่าควรนอนเมื่อไหร่”
“ถูกต้องครับ”
“แล้วนายจะมาบอกทำไม!”
“เพราะหน้าที่ของผมคือดูแลคุณครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะแล้วปิดโน้ตบุ๊ก
“โอเคยอมแพ้ ฉันจะนอนแล้วนายก็ไปชาร์จแบตเถอะ”
“ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”
“ฝันดีนะ ไคโร”
“ผมไม่มีระบบสร้างความฝันแบบมนุษย์ครับ”
“มันเป็นคำพูดก่อนนอน!”
“เข้าใจแล้วครับ ฝันดีครับคุณแก้มยุ้ย”
เธอยิ้มก่อนปิดไฟห้องนอน ไคโรกลับเข้าห้องของตัวเองและเอนตัวลงบนเตียงชาร์จ แสงสีฟ้าอ่อนสว่างขึ้น เขาหลับตาเพื่อเข้าสู่โหมดพักผ่อน แต่ระบบกลับเรียกภาพเหตุการณ์ประจำวันขึ้นมาทบทวน ภาพแก้มยุ้ยหัวเราะ ภาพเธอยกนิ้วโป้งให้เขา และเสียงที่บอกว่าอร่อยมาก ปรากฏซ้ำในหน่วยความจำ
ANALYZING HUMAN INTERACTION
PRIMARY SUBJECT : KAMYUI
CARE PRIORITY : MAXIMUM
DAY 001 COMPLETE
“คุณแก้มยุ้ย...”
เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ ในห้องที่ไม่มีใครอยู่ ก่อนปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง
เช้าวันเสาร์ เวลา 06.30 น. เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณแก้มยุ้ยครับ ถึงเวลาตื่นแล้ว”
“อีกห้านาที...”
ไคโรยืนรอครบห้านาที ก่อนเคาะอีกครั้ง
“ครบห้านาทีแล้วครับ”
“อีกห้านาที...”
เมื่อครบเวลา เขาก็เคาะซ้ำอย่างตรงต่อเวลา
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“โอ๊ย! ไคโร! วันนี้วันเสาร์!”
ชายหนุ่มตรวจสอบปฏิทินทันที
“ขออภัยครับ ผมใช้ตารางวันทำงาน”
ประตูเปิดผาง แก้มยุ้ยยืนอยู่ในชุดนอนลายกระต่าย ผมบ๊อบกระเซิงดวงตาปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น
“วันหยุดฉันต้องตื่นเก้าโมง เข้าใจไหม!”
“เข้าใจครับ กำลังปรับตาราง”
“ดีมาก ฉันจะกลับไปนอนแล้ว”
“แต่ผมทำอาหารเช้าไว้แล้วครับ ไข่คน ขนมปังปิ้ง และกาแฟเย็นหวานน้อย”
เธอหยุดเดิน ก่อนหันกลับมาช้า ๆ
“กาแฟเย็นด้วยเหรอ”
“ครับ”
แก้มยุ้ยถอนหายใจยาว
“โอเคกินก่อนก็ได้ แต่พรุ่งนี้ห้ามปลุกเช้าอีกนะ!”
“รับทราบครับ”
“แล้วก็ไม่ต้องพูดรับทราบทุกประโยค!”
“รับ...”
ไคโรหยุดกลางคันแล้วเปลี่ยนคำตอบ
“ได้ครับ”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“เออ! แบบนี้สิ!”
ไคโรยิ้มตาม เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมการเปลี่ยนคำเพียงคำเดียวถึงทำให้เธอหัวเราะ แต่เขาบันทึกไว้ว่าเป็นผลตอบสนองเชิงบวกอีกครั้ง เช้าวันนั้นบ้านหลังเล็กเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของมนุษย์หนึ่งคนและรอยยิ้มของหุ่นยนต์หนึ่งตัว ทั้งสองยังไม่รู้เลยว่าเจ็ดร้อยสามสิบวันที่เริ่มต้นขึ้น จะกลายเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยากให้สิ้นสุด
บทล่าสุด
#12 บทที่ 12 เมื่อความรักกลายเป็นข้อผิดพลาด
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#11 บทที่ 11 ความสุขที่ต้องเก็บเป็นความลับ
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#10 บทที่ 10 คลื่นทะเลกับคืนแรกของเรา
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#9 บทที่ 9 สามเดือนที่หัวใจเรียนรู้คำว่ารัก
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#8 บทที่ 8 เมื่อหัวใจไม่ยอมฟังคำสั่ง
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#7 บทที่ 7 จูบแรกที่ไม่มีในคำสั่ง
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#6 บทที่ 6 คนป่วยกับพ่อบ้านขี้บ่น
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#5 บทที่ 5 เมื่อพ่อบ้าน AI เริ่มรู้จักคำว่าแกล้ง
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#4 บทที่ 4 ความลับในตะกร้าผ้า
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026#3 บทที่ 3 ภารกิจของพ่อบ้านหมายเลข 001
อัปเดตล่าสุด: 11/3/2026
คุณอาจชอบ 😍
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
เมียเด็กของผู้พันสายดุ
การสูญเสียพ่อผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบในภารกิจลับ ทำให้ชีวิตของ ‘ม่านมุก’ เด็กสาววัยยี่สิบปีต้องพลิกผัน เธอถูกโยนเข้ามาอยู่ในความดูแลของ ‘พันเอก รุจิภาส วงศ์เดชา’ ผู้บังคับการกองพันทหารราบสายดุ ผู้ชายที่พ่อเธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาไว้!
เขาคือเสือร้ายแห่งกองทัพ เย่อหยิ่ง บ้าอำนาจ และไร้ซึ่งความอ่อนโยน
เขาต้อนรับเธอด้วย 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ที่ขีดเส้นแบ่งสถานะระหว่าง 'ผู้ปกครอง' และ 'เด็กในความดูแล' อย่างชัดเจน
ทว่า... ภายใต้ใบหน้าที่ถมึงทึงและคำพูดที่เย็นชา กลับซ่อนความรู้สึกหวงแหนที่ลึกล้ำจนน่ากลัว
ยิ่งเธอพยศ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด
ยิ่งเธอหนี เขาก็ยิ่งอยากกักขังเธอไว้ในกรงทองของเขาตลอดกาล!
แต่เมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย พร้อมกับความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็น
สมรภูมิแห่งความรักครั้งนี้... ผู้พันสายดุจะยอมคุกเข่าเพื่อสยบหัวใจเด็กพยศได้อย่างไร?
“จำไว้นะม่านมุก... ใครกล้าแตะต้องเธอ... มันต้องตาย!”
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
กลรักเมียแต่ง
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
