บทที่ 11 ความสุขที่ต้องเก็บเป็นความลับ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน แก้มยุ้ยพลิกตัวหนีแสงอย่างขี้เกียจ ก่อนจะยื่นมือออกไปควานหาคนที่ควรนอนอยู่ข้าง ๆ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นเพียงหมอนใบใหญ่

“ไคโร...”

เธอพึมพำทั้งที่ยังหลับตา ไม่มีเสียงตอบ หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างตัวว่างเปล่า

“หายไปไหนแต่เ...