บทที่ 4 ความลับในตะกร้าผ้า
เช้าวันเสาร์ที่สองของการทดลอง แก้มยุ้ยตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเครื่องดูดฝุ่นดังอยู่ชั้นล่าง เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะพบว่าเพิ่งเจ็ดโมงสิบห้านาทีเท่านั้น
“ไคโร...”
หญิงสาวครางเสียงยาวแล้วเอาหมอนปิดหู ตั้งแต่มีพ่อบ้าน AI มาอยู่ด้วย บ้านของเธอก็สะอาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ข้อเสียคือเจ้าหุ่นยนต์สุดหล่อขยันเกินมนุษย์ธรรมดาจะรับไหว เธอพยายามหลับต่ออีกสิบนาที ก่อนจะยอมแพ้แล้วเดินลงบันไดในชุดนอนลายกระต่าย ผมบ๊อบประบ่าปลายสีเขียวยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งผ่านพายุมา
“ไคโร!”
เสียงเครื่องดูดฝุ่นหยุดทันที ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวหันมามอง เส้นผมยาวตรงครึ่งดำครึ่งขาวถูกรวบต่ำอย่างเรียบร้อย
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”
“นายทำอะไรแต่เช้าเนี่ย”
“ทำความสะอาดบ้านครับ”
“ฉันเห็น!”
“คุณต้องการทราบรายละเอียดการทำความสะอาดหรือครับ”
“ไม่ต้อง!”
แก้มยุ้ยยกมือกุมขมับ ก่อนจะชี้ไปที่นาฬิกา
“วันนี้วันเสาร์”
“ทราบครับ”
“วันเสาร์คือวันหยุด”
“ถูกต้องครับ”
“แล้วทำไมนายเปิดเครื่องดูดฝุ่นตั้งแต่เจ็ดโมง!”
ไคโรนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เพราะเครื่องดูดฝุ่นไม่มีตารางวันหยุดครับ”
หญิงสาวอ้าปากค้าง ก่อนจะหลุดหัวเราะทั้งที่ยังหงุดหงิด
“โอ๊ย! นายกวนประสาทฉันหรือเปล่าเนี่ย”
“ผมไม่ได้ตั้งใจครับ”
“ต่อไปวันหยุดห้ามทำงานเสียงดังจนกว่าฉันจะตื่น เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วครับ”
“ดีมาก”
แก้มยุ้ยหาวหวอดแล้วเดินไปที่ครัว ก่อนจะพบอาหารเช้าวางรออยู่เรียบร้อย มีแพนเค้กสามชิ้น ผลไม้ และกาแฟเย็นแก้วโปรด
“โอ้โห...”
เธอหันกลับไปมองเขา
“นี่นายทำเองเหรอ”
“ครับ”
“หน้าตาดีแล้วยังทำอาหารเก่งอีก”
“ขอบคุณครับ”
“ถ้านายเป็นคนจริง ๆ คงมีสาว ๆ มาต่อคิวจีบแน่”
ไคโรเอียงศีรษะ
“การต่อคิวจีบหมายถึงการยืนเรียงแถวเพื่อแสดงความสนใจเชิงโรแมนติกหรือครับ”
“ก็ประมาณนั้น”
“จำเป็นต้องใช้บัตรคิวหรือไม่ครับ”
แก้มยุ้ยสำลักกาแฟทันที
“แค่ก! ไม่ต้อง!”
ไคโรรีบหยิบกระดาษทิชชูส่งให้
“กรุณาดื่มช้าลงครับ”
“ก็ใครใช้ให้นายถามแบบนั้นล่ะ!”
“ผมต้องการทราบขั้นตอนที่ถูกต้องครับ”
หญิงสาวหัวเราะจนแก้มแดง ก่อนจะยกมือห้าม
“พอเลย เรื่องจีบสาวไม่ต้องศึกษา!”
“เพราะเหตุใดครับ”
“เพราะตอนนี้นายต้องศึกษาเรื่องงานบ้านก่อน!”
“รับทราบครับ”
ไคโรพยักหน้าอย่างจริงจัง ขณะที่แก้มยุ้ยส่ายหน้าขำ ๆ แล้วลงมือกินแพนเค้กต่อ หลังอาหารเช้า แก้มยุ้ยตัดสินใจจัดห้องทำงานที่รกมาหลายวัน ส่วนไคโรรับหน้าที่ซักผ้าและทำความสะอาดชั้นสอง ก่อนเริ่มงาน เธอพาเขาไปดูเครื่องซักผ้าและอธิบายวิธีแยกเสื้อผ้าสีเข้ม สีอ่อน รวมถึงผ้าที่ต้องซักด้วยมือ
“เสื้อยืดกับกางเกงทั่วไปใส่เครื่องได้ แต่ชุดที่เนื้อผ้าบอบบางต้องแยกนะ”
“เข้าใจแล้วครับ”
“แล้วก็ห้ามเอาผ้าสีแดงไปซักรวมกับเสื้อขาวเด็ดขาด”
“เพราะอาจเกิดการถ่ายเทสีระหว่างเส้นใย”
“ถูกต้อง!”
แก้มยุ้ยยิ้มภูมิใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงาน
“ฝากด้วยนะ พ่อบ้านคนเก่ง!”
“ด้วยความยินดีครับ”
ไคโรเริ่มแยกเสื้อผ้าอย่างเป็นระบบ เขาตรวจสอบป้ายคำแนะนำการซักทุกชิ้นอย่างละเอียด จนกระทั่งหยิบวัตถุสีชมพูอ่อนชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากตะกร้ามันมีสายเล็ก ๆ สองเส้น มีส่วนโค้งคล้ายถ้วยสองข้าง และตะขออยู่ด้านหลัง ไคโรหมุนวัตถุนั้นช้า ๆ
“อุปกรณ์ชนิดนี้...”
ระบบระบุวัตถุแสดงผลทันที
ประเภท : เสื้อชั้นในสตรี
การใช้งาน : รองรับและปกปิดทรวงอก
คำแนะนำ : ซักมือ
ชายหนุ่มมองมันอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงมองเสื้อยืดและกางเกงชั้นในชายที่ตัวเองสวมอยู่ใต้กางเกงความแตกต่างทางโครงสร้างชัดเจนมาก เขาตรวจสอบฐานข้อมูลสรีรวิทยามนุษย์ ก่อนจะพบว่ารูปแบบเครื่องแต่งกายขึ้นอยู่กับรูปร่าง ความสะดวกสบาย และความต้องการของผู้สวมใส่ แต่คำถามหนึ่งยังคงอยู่ เหตุใดเสื้อผ้าชิ้นนี้จึงต้องมีตะขอหลายระดับ และเหตุใดจึงมีโครงแข็งเล็ก ๆ อยู่ภายใน ไคโรตัดสินใจเดินไปหาผู้ดูแลเพื่อขอคำอธิบาย
แก้มยุ้ยกำลังนั่งจัดเอกสารอยู่บนพื้นห้องทำงาน เธอคาบปากกาไว้ที่ปาก มือทั้งสองกำลังแยกแฟ้มรายงานการทดลอง
ก๊อก ก๊อก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“เข้ามาเลย!”
ประตูเปิดออก ไคโรเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าจริงจัง ในมือของเขามีเสื้อชั้นในสีชมพูอ่อนห้อยอยู่ตรงปลายนิ้ว
“ผมมีข้อสงสัยเกี่ยวกับอุปกรณ์ชิ้นนี้ครับ”
แก้มยุ้ยเงยหน้าขึ้น ปากกาหล่นจากปากทันที
“กรี๊ดดด!”
เธอพุ่งตัวลุกขึ้นจนแฟ้มเอกสารกระจายเต็มพื้น
“ไคโร! นายถืออะไรมา!”
ชายหนุ่มก้มมองสิ่งของในมือ
“เสื้อชั้นในสตรีครับ”
“รู้แล้ววว! แล้วเอามาทำไม!”
“ผมต้องการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม”
“ข้อมูลอะไร!”
ไคโรยกเสื้อชั้นในขึ้นเล็กน้อย
“เหตุใดเสื้อผ้าของคุณจึงแตกต่างจากของผมครับ”
แก้มยุ้ยยืนนิ่งไปสามวินาที
“หา?”
“เสื้อผ้าชั้นในของผมไม่มีส่วนรองรับสองด้านและไม่มีตะขอด้านหลัง”
“...”
“ผมจึงสงสัยว่าความแตกต่างนี้เกิดจากข้อกำหนดด้านสรีระหรือความนิยมส่วนบุคคล”
แก้มยุ้ยยกมือปิดหน้า
“โอ๊ย แม่จะบ้า!”
ไคโรขยับเข้ามาอีกก้าว
“คุณสามารถอธิบายได้หรือไม่ครับ”
“ได้! แต่เอาลงก่อน!”
เขาลดมือลงทันที แก้มยุ้ยรีบคว้าเสื้อชั้นในจากมือเขา ก่อนจะกอดไว้แนบอกด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“ฟังนะไคโร ผู้หญิงกับผู้ชายมีรูปร่างต่างกัน เสื้อชั้นในก็เลยออกแบบต่างกัน เข้าใจไหม”
“เข้าใจครับ”
“ดี!”
“แต่ผมยังมีคำถามอีกหนึ่งข้อ”
“อะไรอีก!”
“เหตุใดเสื้อชั้นในของคุณจึงมีตะขอสามระดับครับ”
แก้มยุ้ยสูดลมหายใจเข้าลึก
“เอาไว้ปรับความกระชับ!”
“แล้วเหตุใดไม่ใช้ตีนตุ๊กแกครับ”
“ไคโร!”
“ครับ”
“นายกำลังสัมภาษณ์ฉันเรื่องชุดชั้นในอยู่เหรอ!”
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง
“หากพิจารณาจากลักษณะคำถาม ก็น่าจะใช่ครับ”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“โอ๊ย ฉันไม่ไหวแล้ว!”
ไคโรมองเธอด้วยความสงสัย
“ผมถามสิ่งที่ไม่เหมาะสมหรือครับ”
หญิงสาวหยุดหัวเราะเมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังนั้น เธอเงยหน้ามองเขาก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“ไม่ใช่ว่านายถามไม่ได้หรอก แต่นี่เป็นของใช้ส่วนตัวของฉัน”
“ของใช้ส่วนตัว”
“ใช่ บางอย่างถึงจะไม่ใช่ความลับ แต่ก็ไม่ควรถือไปถามคนอื่นกลางบ้านแบบนี้”
ไคโรพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้วครับ ผมควรเคารพความเป็นส่วนตัวของคุณ”
“ถูกต้อง”
“ขออภัยครับ”
แก้มยุ้ยเห็นสีหน้าจริงจังของเขาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“ไม่เป็นไร นายยังเรียนรู้อยู่”
ไคโรมองเสื้อชั้นในที่เธอกอดไว้ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ถ้าเช่นนั้นผมควรจัดเก็บเสื้อผ้าประเภทนี้อย่างไรครับ”
“ใส่ถุงซักผ้า หรือถ้าบอบบางมากก็ซักมือ”
“รับทราบครับ”
“แล้วห้ามเอามาโชว์ฉันอีก!”
“เข้าใจแล้วครับ”
แก้มยุ้ยกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ไคโรกลับพูดต่อ
“ผมจะไม่ถือเสื้อชั้นในของคุณมาแสดงโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกครับ”
“ไม่ต้องพูดเต็มขนาดนั้น!”
“ครับ”
“แล้วก็ออกไปได้แล้ว!”
“รับทราบครับ”
ชายหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างสุภาพ ทันทีที่ประตูปิดลง แก้มยุ้ยก็ยกเสื้อชั้นในขึ้นมามองก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะ
“โอ๊ยยย! ฉันสร้างหุ่นยนต์หรือสร้างลูกชายวัยสามขวบเนี่ย!”
บ่ายวันเดียวกัน แก้มยุ้ยได้รับวิดีโอคอลจากเต้ เธอกดรับขณะกำลังนั่งกินขนมอยู่บนโซฟา
“ว่าไงคะพี่เต้”
“เป็นไงบ้างครับ การทดลองช่วงสุดสัปดาห์”
“ดีค่ะ บ้านสะอาดมาก”
“แล้วมีข้อผิดพลาดอะไรไหม”
แก้มยุ้ยนิ่งไป ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า
“มีค่ะ”
“อะไรครับ”
“ระบบความเข้าใจเรื่องความเป็นส่วนตัวของมนุษย์ยังต้องปรับปรุง”
เต้ขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น”
“ไคโรเอาเสื้อชั้นในหนูมาถามว่าทำไมไม่เหมือนของเขา!”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงหัวเราะจะดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“พี่เต้!”
“ขอโทษครับ! แต่ผมนึกภาพออกเลย!”
“มันไม่ตลกนะคะ!”
“แล้วคุณตอบว่าไง”
“ก็ตอบตามหลักสรีรวิทยาสิคะ!”
เต้หัวเราะหนักกว่าเดิม
“โอ๊ย ผมอยากเห็นสีหน้าคุณตอนนั้นจริง ๆ”
“หนูจะวางแล้ว!”
“เดี๋ยว ๆ!”
ชายหนุ่มพยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนจะกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“จริง ๆ เรื่องนี้สำคัญนะครับ ไคโรมีข้อมูลทางกายวิภาคครบถ้วน แต่การเข้าใจขอบเขตทางสังคมต้องเรียนรู้จากสถานการณ์จริง”
แก้มยุ้ยพยักหน้า
“หนูก็คิดแบบนั้นค่ะ”
“คุณอาจต้องสอนเรื่องพื้นที่ส่วนตัว การขออนุญาต และมารยาทระหว่างชายหญิงเพิ่ม”
“รับทราบค่ะ”
“แล้วอย่าลืมบันทึกเหตุการณ์นี้ลงรายงานด้วยนะ”
แก้มยุ้ยเบิกตากว้าง
“ต้องบันทึกด้วยเหรอ!”
“แน่นอนครับ เป็นข้อมูลสำคัญ”
“งั้นคนทั้งแผนกก็รู้สิ!”
เต้ยิ้มกว้าง
“ถ้าอยู่ในรายงานกลางก็มีโอกาสครับ”
“พี่เต้!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนแก้มยุ้ยจะกดวางสายอย่างหงุดหงิด เธอหันไปมองไคโรที่กำลังพับผ้าอยู่บนโต๊ะอาหาร
“ไคโร!”
“ครับ”
“นายทำให้ฉันขายหน้าแล้วรู้ไหม!”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น
“ผมทำให้คุณขายหน้าหรือครับ”
“ใช่!”
“ผมขออภัยครับ”
แก้มยุ้ยมองใบหน้าหล่อหวานที่ดูสำนึกผิดอย่างจริงใจ ก่อนจะถอนหายใจ
“ช่างเถอะ ไม่ใช่ความผิดนายทั้งหมดหรอก”
ไคโรพยักหน้า ก่อนจะหยิบเสื้อยืดอีกตัวขึ้นมาพับ
“ผมจะระมัดระวังมากขึ้นครับ”
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปดูผ้าที่เขาพับเรียงไว้อย่างเรียบร้อย แต่เมื่อเห็นเสื้อชั้นในของตัวเองถูกวางอยู่ในกล่องแยกต่างหากพร้อมป้ายกระดาษ เธอก็ชะงัก บนป้ายนั้นเขียนว่า
ของใช้ส่วนตัวของคุณแก้มยุ้ย — ห้ามนำไปแสดงโดยไม่ได้รับอนุญาต
“ไคโร!”
“ครับ”
“ไม่ต้องติดป้ายก็ได้!”
“ผมต้องการป้องกันความผิดพลาดซ้ำครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะจนแทบยืนไม่ไหว
“โอ๊ย นายมันสุดยอดจริง ๆ!”
ช่วงเย็น แก้มยุ้ยตัดสินใจพาไคโรออกไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้าน เพราะต้องการทดสอบการตัดสินใจในสถานการณ์ที่มีตัวเลือกหลากหลาย ชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับกับกางเกงยีนส์สีดำ เส้นผมยาวตรงสองสีปล่อยสยายลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าหล่อหวานสะดุดตาจนแก้มยุ้ยต้องมองซ้ำ
“นายไม่คิดจะรวบผมหน่อยเหรอ”
“คุณต้องการให้ผมรวบหรือครับ”
“เปล่า แค่ถาม”
“ผมสามารถปล่อยผมได้โดยไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานครับ”
“โอเค ๆ ตามใจนาย”
ทันทีที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต สายตาหลายคู่ก็หันมามองไคโร บางคนกระซิบกันเบา ๆ บางคนแอบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูป แก้มยุ้ยเหลือบมองรอบตัวก่อนจะกระซิบ
“นายเด่นเกินไปแล้ว”
ไคโรก้มลงมองเธอ
“เพราะเหตุใดครับ”
“ก็เพราะนายหล่อไง!”
“รูปลักษณ์ของผมถูกออกแบบโดยคุณครับ”
“รู้แล้ว!”
หญิงสาวรีบเข็นรถเข็นหนีไปทางแผนกผัก ขณะที่ไคโรเดินตามอย่างสงบ ระหว่างเลือกมะเขือเทศ หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักไคโรด้วยรอยยิ้ม
“ขอโทษนะคะ เป็นนายแบบหรือเปล่าคะ”
ไคโรหันไปมอง
“ไม่ใช่ครับ”
“อ๋อ เห็นหน้าตาดีมาก เลยอยากถามว่ามีแฟนหรือยัง”
แก้มยุ้ยที่กำลังเลือกผักอยู่ใกล้ ๆ ชะงัก ก่อนจะหันมามองอย่างสนใจ ไคโรนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ไม่มีครับ”
หญิงสาวคนนั้นยิ้มกว้าง
“งั้นขอไอจีได้ไหมคะ”
“ผมมีบัญชีสำหรับติดต่อสื่อสารครับ”
แก้มยุ้ยรีบเดินเข้ามา
“เดี๋ยว ๆ!”
ทั้งสองหันมามองเธอ แก้มยุ้ยยิ้มแห้ง
“ขอโทษนะคะ พอดีเขายังไม่ค่อยสะดวกคุยกับคนแปลกหน้า”
หญิงสาวคนนั้นมองสลับระหว่างทั้งคู่
“อ๋อ แฟนเหรอคะ”
“ไม่ใช่ค่ะ!”
แก้มยุ้ยรีบตอบ
“เป็น...คนที่ฉันดูแลอยู่ค่ะ”
ไคโรหันมามองเธอ ก่อนจะพูดอย่างสุภาพ
“คุณแก้มยุ้ยเป็นผู้ดูแลหลักของผมครับ”
หญิงสาวคนนั้นทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ
“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ”
เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไป แก้มยุ้ยก็ถอนหายใจยาว
“เกือบไปแล้ว”
ไคโรเอียงศีรษะ
“เกือบเกิดอะไรขึ้นครับ”
“เกือบมีสาวมาจีบนายไง!”
“การมีบุคคลแสดงความสนใจเชิงโรแมนติกเป็นอันตรายหรือครับ”
“ไม่อันตราย แต่ตอนนี้นายอยู่ระหว่างการทดลอง”
“เข้าใจแล้วครับ”
แก้มยุ้ยเข็นรถต่อ ก่อนจะหันกลับมาถามอย่างนึกสนุก
“แล้วถ้ามีคนมาจีบนายจริง ๆ นายจะทำยังไง”
ไคโรใช้เวลาประมวลผลเพียงครู่เดียว
“ผมจะสอบถามวัตถุประสงค์ของความสัมพันธ์และประเมินความเหมาะสมครับ”
แก้มยุ้ยหลุดหัวเราะ
“โห โรแมนติกมาก!”
“ขอบคุณครับ”
“ฉันประชด!”
“เข้าใจแล้วครับ”
เธอส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะเดินต่อไปยังแผนกขนม ระหว่างทางกลับบ้าน แก้มยุ้ยนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ขณะที่ไคโรทำหน้าที่ขับรถอย่างนุ่มนวลตามกฎจราจรทุกประการ
“วันนี้เป็นไงบ้าง สนุกไหม”
เธอถามพลางแกะขนมที่เพิ่งซื้อมา
“ผมได้รับข้อมูลใหม่เกี่ยวกับพฤติกรรมมนุษย์หลายรายการครับ”
“เช่นอะไร”
“การเลือกซื้อสินค้าไม่ได้ขึ้นอยู่กับความจำเป็นเพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับความชอบส่วนบุคคล”
“ถูกต้อง”
“และมนุษย์อาจซื้อขนมจำนวนมากแม้มีอาหารเพียงพออยู่แล้ว”
แก้มยุ้ยหยุดเคี้ยวทันที
“นี่นายกำลังว่าฉันเหรอ”
“ผมกำลังสรุปข้อมูลครับ”
“ไคโร!”
“ครับ”
“บางทีข้อมูลบางอย่างก็ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้!”
ชายหนุ่มหันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“เข้าใจแล้วครับ”
แก้มยุ้ยหัวเราะ ก่อนจะหยิบขนมอีกชิ้นขึ้นมากิน
“แล้วเรื่องผู้หญิงที่มาขอไอจีนายล่ะ”
“เป็นสถานการณ์ใหม่ครับ”
“นายรู้สึกยังไง”
“ผมไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะระบุความรู้สึก”
“ไม่เขินเหรอ”
“ไม่ครับ”
“ถ้าเป็นมนุษย์โดนสาวสวยมาขอไอจีแบบนั้น อาจเขินจนหน้าแดงเลยนะ”
ไคโรนิ่งไปเล็กน้อย
“หน้าแดงเป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่เกิดจากการขยายตัวของหลอดเลือดใต้ผิวหนัง”
“ใช่”
“ระบบของผมสามารถจำลองปฏิกิริยาดังกล่าวได้”
“จริงเหรอ”
“ครับ”
แก้มยุ้ยหันมามองอย่างสนใจ
“งั้นลองหน้าแดงให้ดูหน่อยสิ”
ไคโรประมวลผลคำขอ ก่อนสีชมพูจาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนแก้มทั้งสองข้าง แก้มยุ้ยเบิกตากว้าง
“โอ๊ย! น่ารัก!”
ชายหนุ่มหันมามองเธอ
“คุณพึงพอใจหรือครับ”
“มาก!”
“ถ้าเช่นนั้นผมจะบันทึกปฏิกิริยานี้ไว้”
“เดี๋ยว ๆ ไม่ต้องหน้าแดงทุกครั้งที่ฉันชม!”
“เพราะเหตุใดครับ”
“มันจะดูเหมือนนายเขินฉัน!”
ไคโรเงียบไปครู่หนึ่ง
“การเขินคุณเป็นสิ่งไม่เหมาะสมหรือครับ”
แก้มยุ้ยชะงัก ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน
“ไม่ใช่แบบนั้น! แต่เอาเป็นว่าอย่าทำบ่อยก็พอ”
“เข้าใจแล้วครับ”
ชายหนุ่มหันกลับไปมองถนน ขณะที่แก้มยุ้ยรีบหันไปมองวิวข้างทาง แปลกจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่าเป็นเพียงการจำลองปฏิกิริยา แต่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อหวานของไคโรมีสีแดงระเรื่อ เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังแกล้งผู้ชายจริง ๆ หญิงสาวรีบส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป นี่หุ่นยนต์นะยัยแก้ม!
สี่ทุ่มครึ่ง แก้มยุ้ยนั่งอยู่บนเตียงพร้อมโน้ตบุ๊ก เธอกำลังกรอกรายงานการทดลองประจำวัน
DAY 014 — HUMAN COEXISTENCE TRIAL
การทำงานบ้าน : ดีเยี่ยม
การเรียนรู้ทางสังคม : ดี
การตอบสนองต่อบุคคลภายนอก : ปกติ
ข้อสังเกต : จำเป็นต้องเพิ่มการเรียนรู้เรื่องความเป็นส่วนตัวและขอบเขตทางสังคม
เธอหยุดพิมพ์ ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าแล้วหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง
“โอ๊ย...เรื่องเสื้อในนี่จะจำไปอีกนานเลย”
ก๊อก ก๊อก
“คุณแก้มยุ้ยครับ”
“เข้ามาเลย”
ไคโรเปิดประตูเข้ามาในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอนขายาว เส้นผมสองสีปล่อยยาวตรงอย่างเป็นธรรมชาติ
“ผมต้องการแจ้งว่าพรุ่งนี้มีฝนตกในช่วงบ่ายครับ”
“โอเค ขอบใจจ้า”
“และผมได้จัดเก็บเสื้อผ้าของคุณเรียบร้อยแล้ว”
แก้มยุ้ยเงยหน้าขึ้นทันที
“เดี๋ยวนะ!”
ไคโรหยุดเดิน
“ครับ”
“ไม่ได้ติดป้ายอะไรแปลก ๆ อีกใช่ไหม”
“ไม่ได้ติดครับ”
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ดีมาก”
“ผมเปลี่ยนเป็นการจัดหมวดหมู่ในระบบดิจิทัลแทนครับ”
“ไคโร!”
ชายหนุ่มกะพริบตา
“ครับ”
แก้มยุ้ยยกมือปิดหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างหมดแรง
“ช่างเถอะ ๆ ไปนอนได้แล้ว!”
“รับทราบครับ”
เขาก้มศีรษะเล็กน้อย
“ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”
“ฝันดีนะ พ่อบ้านจอมสงสัย”
ไคโรยิ้มบาง ๆ
“ฝันดีครับ”
ประตูห้องปิดลง แก้มยุ้ยส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะกลับไปพิมพ์รายงานต่อ อีกห้องหนึ่ง ไคโรเอนตัวลงบนเตียงชาร์จพลังงาน ไฟสีฟ้าสว่างขึ้นเมื่อระบบเชื่อมต่อสำเร็จ
CHARGING CONNECTED
BATTERY : 71%
REST MODE : AVAILABLE
เขาหลับตาและเริ่มทบทวนข้อมูลประจำวัน วันนี้เขาได้เรียนรู้ว่ามนุษย์มีพื้นที่ส่วนตัว สิ่งของบางประเภทไม่ควรนำมาแสดงโดยไม่ได้รับอนุญาต และการแสดงความสนใจเชิงโรแมนติกมีรูปแบบหลากหลาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดประมวลผลนานที่สุดกลับเป็นภาพแก้มยุ้ยหัวเราะจนแก้มแดง เขาเปิดภาพนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณแก้มยุ้ย...”
ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเบา ๆ ก่อนจะนิ่งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองจึงเลือกทบทวนภาพรอยยิ้มของเธอมากกว่าข้อมูลอื่น ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพการทำงานโดยตรง ระบบค้นหาคำตอบ
RESULT : INSUFFICIENT DATA
ไคโรหลับตาลงอีกครั้ง
“พรุ่งนี้...”
เขาพึมพำเบา ๆ
“ผมจะพยายามทำให้คุณหัวเราะอีกครับ”
REST MODE : ACTIVATED
DAY 014 COMPLETE
และในคืนที่สิบสี่ของการทดลอง หุ่นยนต์หมายเลข 001 ก็เริ่มมีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกับความตั้งใจส่วนตัว แม้เขาจะยังไม่รู้ว่ามันแตกต่างจากคำสั่งที่ได้รับอย่างไร
