บทที่ 6 คนป่วยกับพ่อบ้านขี้บ่น

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่าง แก้มยุ้ยนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น ทั้งที่นาฬิกาปลุกดังไปแล้วสองรอบ

“อื้อ...ปวดหัวจัง”

เธอพึมพำก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ

ก๊อก ก๊อก

“คุณแก้มยุ้ยครับ”

เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู

“อื้อ...”

“ตอนนี้เจ็ดโมงสิบห้านาทีแล้วครับ”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ