บทที่ 8 เมื่อหัวใจไม่ยอมฟังคำสั่ง

เช้าวันพุธ แก้มยุ้ยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนนานกว่าปกติถึงห้านาที ไม่ใช่เพราะเธอป่วย ไม่ใช่เพราะขี้เกียจไปทำงาน แต่เพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเจอคนที่ตัวเองจูบไปสองครั้งเมื่อคืน

“ทำตัวปกติ แก้มยุ้ย แค่ทำตัวปกติ”

เธอสูดลมหายใจแล้วเปิดประตู

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแก้มยุ้ย”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากปลาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ