บทที่ 111 บทที่ 27 (1)

หญิงสาวนิ่วหน้า “ค่ะ อาจารย์มาเฟีย!”

ดอกเตอร์หนุ่มหัวเราะกับคำประชด แล้วเปลี่ยนเป็นโอบเอวเธอพาเดินไปด้วยกัน ไม่นานนักเขาก็พาเธอมาหยุดลงตรงหน้าหลุมศพหลุมหนึ่ง ชายหนุ่มปล่อยมือจากเอวของเธอ และชี้ไปที่แผ่นหิน ซึ่งเจ้าตุ๊กตาสีขาวยืนถือช่อดอกไม้ก้มลงมอง มันสะดุดตาเธอเหลือเกิน และหญิงสาวมองตามก่อนยืนนิ่ง...