บทที่ 3 บทที่ 1 (2)
มัตติกาขอบคุณคนสนิทของอีวอนน์ ส่วนเอรอสหลังเห็นว่าเธอเป็นปกติดี เขาก็ผละจากเปิดประตูห้องตามนายของตนเข้าไป หญิงสาวเองเดินตามไปทีหลัง ความตื่นเต้นที่ได้เจอดอกเตอร์บราวน์แบบจังๆลดลงเหลือศูนย์ เมื่อก้าวเข้าไปแล้วพบกับสายตาตำหนิหลายคู่มองมา เนื่องจากเธอเข้าห้องหลังอาจารย์
หญิงสาวเดินหงอยๆคอตกอย่างสำนึกผิด คิดจะไปนั่งยังเก้าอี้ท้ายห้อง หลังเก้าอี้ด้านหน้าๆถูกจับจองเต็มหมดแล้ว แต่เมื่อเดินไปถึง เก้าอี้ที่เธอหวังว่าจะว่างกลับไม่มีเลยสักตัว!
ให้ตายสิ วันนี้โชคดีจริง ไหนใครบอกไว้ว่าชีวิต-ดี๊-ดี!!
หญิงสาวขยับแว่นที่สวม พลางถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย อาจารย์พิเศษคนดังอยู่ห่างออกไปตรงนู้น เสียงทุ้มนุ่มๆของเขากำลังพูดถึงความเสี่ยงด้านการลงทุน โดยมีเหล่าบรรดาลูกศิษย์สาวซึ่งจับจองที่นั่งแถวหน้าทำตาเคลิ้มมองเพลิน และเธอมั่นใจไม่มีความรู้ใดๆเข้าหัวของพวกเจ้าหล่อนแน่!
มัตติกามอง แล้วก็มอง ก่อนสุดท้ายจะตัดสินใจทรุดนั่งลงกับพื้นตรงนั้นง่ายๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาอัดเสียงบรรยายไว้ เพื่อกลับไปถอดฟังเนื้อหาที่ไม่เข้าใจหรือตามไม่ทัน
เพราะเวลาสี่ชั่วโมงในสี่เดือนนี้ สาวแว่นตั้งใจจะกอบโกยความรู้ให้ได้มากที่สุด
ส่วนเหตุผลน่ะหรือ ก็ง่ายๆ เผื่อว่าเธอจะทำความเข้าใจกับพวกหลักเศรษฐศาสตร์นี่ได้สักที!
แต่แล้วมัตติกาก็พบว่า ในหนึ่งชั่วโมงที่แสนสำคัญนี้ การตั้งใจฟังไม่วอกแวกของเธอมันสูญเปล่า เพราะเมื่อจบบรรยายและในระหว่างที่เธอลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะออกจากห้อง สายตาเจ้ากรรมก็ดันมองไปทางอาจารย์พิเศษคนดังอีกครั้ง
แล้วก็ให้เธอได้สบตากับเขา
มัตติกากะพริบตาถี่ๆ เพราะเหมือนจะเห็นริมฝีปากหยักของอาจารย์หนุ่มแย้มออกเป็นรอยยิ้มส่งมาให้... แต่มันไม่ชัด เพราะหัวสีทองของแม่นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอบังเสียก่อน!
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแวบเดียว
ทว่า... มัตติกากลับรู้สึกแปลกๆ หัวใจมันเต้นไม่มีจังหวะ สมองคอยแต่จะฉายภาพเขายิ้มมาให้ซ้ำไปซ้ำมา กับสายตาของเขาที่มองสบกับเธอ จนเธอได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ว่านี่เธอเป็นอะไรกันแน่
แต่ก็ช่างเถอะ มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น!
มัตติกาสรุปกับตัวเองในใจ อย่างไรเธอก็แค่‘ปลื้ม’เขาเท่านั้น มันก็เหมือนแฟนคลับปลื้มศิลปิน และเธอกล้ายืนยันว่าอาจารย์พิเศษคนนี้หล่อมากจริงๆ อย่างเขาเป็นนักแสดงได้สบาย แถมยังสุขุม วางตัวดีไม่เห็นจะเหมือนที่เธอได้ยินคำเล่าลือมากันเลย ว่าเขาเป็นเพลย์บอยตัวร้าย ผู้ชายเจ้าเสน่ห์ที่มีสาวนอนแนบกายไม่ซ้ำหน้าในแต่ละคืน
แต่... ถึงเขาจะเป็นแบบที่ว่ามาจริงๆ มัตติกาก็ยังชื่นชมเขาอยู่ดีเพราะเขาไม่เคยทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัด แม้จะมีนักศึกษาสาวสวยหลายคนเข้าขั้นนางฟ้าวิคตอเรียซีเคร็ตทอดสะพานให้ แต่ก็ยังไม่มีคนไหนเข้าใกล้เขาได้ ที่สำคัญเคยมีคนลองของอาจารย์พิเศษคนนี้มาแล้ว และผลที่ได้คือแม่คนนั้นต้องหาที่เรียนใหม่จ้าละหวั่น แต่ก่อนหน้านั้นยังถูกอบรมสั่งสอนอย่างกับแม่สาวนั่นเป็นเด็กเล็กๆ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างนักศึกษาและอาจารย์อีกด้วย
จริงๆ มัตติกาก็แค่เคยได้ยินมาละนะ ว่ามันเป็นหัวข้อเลกเชอร์โหดสุดหิน แบบที่ถ้ามีใครโดนเข้าจะไม่มีวันลืม และถ้าผ่านไม่ได้ก็อย่าหวังจะได้ย้ายมหา’ลัย!
นี่ไงล่ะ ดอกเตอร์บราวน์ ผู้ชายสุขุม มาดนิ่ง ดูดี หล่อเหลือร้ายและน่านับถือ
ใช่... เธอ‘ชื่นชม’แล้วก็‘ปลื้ม’ผู้ชายแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรระดับมหาเศรษฐีทายาทตระกูลใหญ่ฉลาดล้ำแบบเขา ก็เป็นได้แค่ผู้ชายในฝัน ให้สาวสาวได้มโนกันไปวันๆเท่านั้นแหละ
ส่วนในความจริงใครใครก็รู้ เขา-อยู่-สุด-เอื้อม ต่างกันกับคนเดินดินธรรมดาแบบเธอราวฟ้ากับเหว
มันเป็นเล้าจ์ที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของบราวน์ ไวท์ เฮาส์ โรงแรมขนาดห้าดาวใจกลางวอชิงตัน ดี.ซี. โถงกว้างด้านหนึ่งกรุกระจกโดยรอบ มองเห็นสภาพยามค่ำคืนได้ชัดเจน พื้นห้องปูด้วยพรมสีแดงคล้ำคล้ายเลือดตัดกับสีดำทึมๆของผนัง พอต้องแสงไฟก็ให้บรรยากาศลึกลับ
ของตกแต่งส่วนมากเป็นกรอบรูปหรูหราสีดำเหลือบทอง ภายในเป็นภาพวาดคลาสสิกจากปลายพู่กันของศิลปินมีชื่อ สลับกับแจกันทรงโมเดิร์นแปลกตา ปักกุหลาบสีแดงสดดอกใหญ่ส่งกลิ่นหอมอวลกำจาย
เสียงเพลงแจ๊สดังคลอเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวดูเหมาะเจาะกับการพักผ่อน สำหรับผู้คนที่ต้องการหลบหนีความอึกทึกด้านล่าง เพราะที่นี่จำกัดการรับแขกด้วยมีชุดเก้าอี้โซฟาเพียงแปดชุดเท่านั้น ส่วนใหญ่จะรับเฉพาะแขกพิเศษไม่ก็บรรดาเซเลบริตี้ชื่อดัง พนักงานบริการคัดแล้วทั้งหญิงชายว่าจะต้องหน้าตาดี มารยาทงามและท่วงทีสง่าน่ามอง
ท้องฟ้ายามค่ำคืนหม่นเทาไร้แสงดาว เมื่อถูกแสงสว่างจากพื้นดินกลบแทบมิด และแสงไฟตามตึกสูงก็เข้ามาแทนที่ แสงไฟสลัวริมผนังในยามนี้ ส่องเสี้ยวใบหน้าด้านข้างของผู้ชายคนหนึ่ง เขานั่งไขว่ห้างอยู่ในกลุ่มโซฟาเดี่ยวสามตัวชิดผนังห้องด้านซ้าย มุมจากแสงตกกระทบนั้นส่งให้เขาดูเต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้าย ในมือเขามีแก้วใสบรรจุน้ำสีอำพันและน้ำแข็งกลมก้อนใหญ่ ค่อยขยับกลอกไปมาช้าๆ
