บทที่ 48 บทที่ 12 (1)

“เด็กน้อย” อีวอนน์พึมพำขึ้นแล้วโอบร่างเล็กเข้ามากอด ชายหนุ่มลูบแผ่นหลังบอบบางเบาๆ และแต่แรกอาการขึงขังนั่นก็คลายลง มือเรียวที่ยันอกเขาไว้ เปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้น

“ช่วยน้าฉันด้วยนะ ช่วยให้ได้นะคะ พวกเขาไม่ผิด ไม่ผิดเลย”

ดอกเตอร์หนุ่มไม่ตอบ เขากระชับอ้อมแขน ดวงตาละมุนลง

“อยากร้องไห...