บทที่ 55 บทที่ 13 (3)

มัตติกาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้จะหยุดลงที่ตรงไหน หรือเมื่อไหร่ เธอให้รู้สึกว่าในตัวเหมือนมีปมที่ค่อยๆรัดรึงมากขึ้น มากขึ้น และมันเริ่มขมวดรวมเข้าด้วยกัน

วูบหนึ่งในความทรมานเธอต้องการเขามากเหลือเกิน ก่อนที่เกลียวทุกเกลียวซึ่งขมวดเข้ามาจะขาดผึงลง

ในสมองหญิงสาวว่างเปล่าขาวโพลน เรี่ยวแรงเสมือนถูกดูดหายร...