บทที่ 82 บทที่ 20 (2)

ชายหนุ่มงับปิดและคล้องโซ่ที่ประตูเรียบร้อย เขายกมือขึ้นกอดอกพินิจคนตัวเล็กซึ่งทำตาเขียวมองมา หนำซ้ำยังเมินหน้าหนี เชิดหน้าอย่างไม่กลัวว่าจะคอหัก เขาถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ พลางยื่นมืออออกไปหวังยึดไหล่บอบบางไว้เพื่อพูดกัน แต่หญิงสาวกลับนิ่วหน้าขยับหนีทันควัน แสดงออกชัดเจนว่า ‘รังเกียจ’ เขา!

“เป็นอะไรตีต...