บทที่ 5 5

“ผมว่าเหมือนผมจะเคยเห็นเธอนะครับ” เสียงเข้มเอ่ยแทรกขึ้นจากด้านหลังทำเอาทั้งสี่คนต้องหันไปมองตามด้วยความสงสัย

“จริงเหรอคะ เห็นที่ไหน” ทุกคนต่างหันไปให้ความสนใจกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินนำพวกเธอมาพบกับผู้จัดการเมื่อกี้นี้

“ถ้าผมจำไม่ผิด เหมือนผมจะเห็นเธอออกไปจากร้านตั้งแต่ก่อนห้าทุ่มแล้วนะครับกับผู้ชายอีกคน”

“ไม่จริง!!” สี่เสียงประสานเสียงพร้อมกันด้วยความตกใจ

“ดูกล้องวงจรปิดไหมครับหน้าร้านเรามีกล้องติดอยู่”

ทุกคนพยักหน้าแล้วหันไปให้ความสนใจกับผู้จัดการหนุ่มที่เดินไปยังห้องควบคุมด้านข้างที่เต็มไปด้วยหน้าจอภาพจากกล้องวงจรปิดนับสิบเครื่อง ก่อนจะนั่งลงกดปุ่มอะไรสักอย่างบนแผงควบคุมดึงสัญญาณภาพหน้าจอประตูทางเข้าร้านขึ้นมาบนหน้าจอขนาดใหญ่ตรงหน้าก่อนจะย้อนเวลากลับไปยังช่วงก่อนห้าทุ่ม แล้วก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคนนั้นพูดไว้เมื่อร่างของพีชญาถูกผู้ชายคนหนึ่งอุ้มออกจากสถานบันเทิงแห่งนี้ไปด้วยท่าทางเหมือนคนหมดสติ

“ยัยพีช!!”   

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้อุ้มหญิงสาวกลับมาที่เพนเฮาส์ทั้งที่จะทิ้งหล่อนไว้ในผับแห่งนั้นก็ได้ จะว่าเพราะจูบอ่อนหวานหรือสถานการณ์พาไปอะไรก็แล้วแต่เขาก็อุ้มหล่อนกลับมายังที่พักของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนที่นอนนุ่มก่อนจะลอบสำรวจคนหมดสติที่น่าจะฟื้นขึ้นมาได้แล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกตัว จากที่คิดว่าสวยอยู่แล้วยิ่งได้มองเต็มๆ ตาในที่ที่มีแสงสว่างแบบนี้ยิ่งสวยมากขึ้นไปอีก ริมฝีปากอิ่มแดงรูปกระจับรับกับใบหน้าเรียวเล็ก สัดส่วนโค้งเว้าเร้าใจดึงดูดสายตาแค่มองร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาดื้อๆ  ไม่ต้องพูดถึงสัมผัสลึกล้ำที่จะตามหลังจากนั้นว่าจะเร่าร้อนมากขนาดไหน แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิงที่หมดสติจึงปล่อยให้หล่อนนอนต่อไป ขณะที่ตัวเองหันไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายล้างคราบเหงื่อไคลรอหญิงสาวตื่น

ลูฟที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเดินออกจากห้องน้ำเดินมายืนมองร่างบางที่ยังคงนอนนิ่งไม่ได้สติบนเตียงแล้วก็ต้องขมวดคิ้วหนักเพราะเขาอุ้มหล่อนกลับมาที่พักได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว นี่ยังไม่นับรวมตอนที่นั่งรถกลับมาที่นี่อีกเกือบชั่วโมง หล่อนจะหมดสตินานเกินไปหรือเปล่า

“เฮ้ย...ยังไม่ฟื้นอีกเหรอวะ”

ชายหนุ่มจ้องร่างบางที่ไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิกตัวด้วยความสงสัย จึงจับแขนเล็กสองข้างเขย่าเบาๆ เพื่อเรียกให้รู้สึกตัว แต่ผลที่ได้คือร่างบางที่บิดกายไปมาด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการนอนแล้วพยายามดึงชุดที่สวมด้วยความอึดอัดก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำหน้ากอดหมอนหลับต่อไป

“นี่หลับเหรอ นี่ฉันพาผู้หญิงขึ้นห้องมาเพื่อหลับเนี้ยนะ” ลูฟมองร่างบางที่นอนหลับสนิทไปแล้วด้วยความหงุดหงิดถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เขาก็ลุกไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดมาเปลี่ยนให้กับคนที่หลับสนิทและตัวเอง

ไม่รู้ว่าเกิดอาการใจดีอะไรขึ้นมาถึงมีความคิดอยากจะช่วยให้หญิงสาวได้นอนหลับสบายขึ้นด้วยการเปลี่ยนชุดที่รัดรูปนั้นออกเป็นเสื้อยืดตัวยาว แต่ความหวังดีที่ว่านั่นกลับกำลังหันมาทำร้ายตัวเอง เพราะทันทีที่รูดซิปด้านหลังชุดนั่นลงมาจนถึงเนินสะโพก แผ่นหลังเนียนสวยที่คาดด้วยบราแบบไร้สายก็ปรากฏขึ้นมาทำเอาหัวที่หยุดคิดเรื่องอย่างว่าไปก่อนหน้านี้กลับมาจินตนาการถึงลีลารักเร่าร้อนอีกครั้ง แต่ก็ทำได้แค่ข่มใจและระงับสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจับร่างบางพลิกตัวขึ้นมาดึงชุดรัดรูปสีดำออกจากตัว

ทันทีที่ได้เห็นหน้าอกสวยกลมเป็นกระเปราะสติของเขาก็แทบจะขาดผึ่งไม่ต้องพูดถึงส่วนล่างที่ตอนนี้โชว์เด่นสะดุดตาล่อตาล่อใจให้ก้มลงไปสำรวจภายในเป็นอย่างมาก อยากจะเข้าไปกระชากให้ขาดติดมือแต่ในเมื่อตั้งปณิธานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรผู้หญิงที่หมดสติจึงได้แต่เก็บกลั้นความต้องการแล้วรีบสวมเสื้อยืดให้กับร่างบางก่อนจะวิ่งกลับเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง

รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นชายหนุ่มที่ใครๆ ต่างยื้อแย่งกลับพาผู้หญิงมานอนเล่นเป็นท่อนไม้ทั้งที่ตัวเองต้องการใจจะขาดแถมยังวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้วสองรอบเมื่อเช้านี้ ไม่รู้หล่อนไปอดหลับอดนอนมาจากไหนทั้งปลุกทั้งเขย่ายังไงก็ไม่ยอมตื่นจนตอนนี้เกือบจะเที่ยงอยู่แล้วเขาต้องเข้าไปตรวจงานที่สาขาและต้องไปร่วมทานอาหารเย็นกับครอบครัวมารีโน่พร้อมกับครอบครัวอีก หล่อนจะให้เขารอไปถึงเมื่อไหร่กัน

เปลือกตาที่ประดับด้วยขนตางอนยาวกระพริบตาถี่ๆ ขับไล่ความพร่ามัวออกไปจากดวงตาด้วยความสดชื่นหลังจากที่ได้นอนพักเต็มอิ่มตลอดทั้งคืนด้วยความสุข แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นตา สภาพห้องที่หรูหราแต่แตกต่างจากเพนเฮาส์ของมิเกลอย่างสิ้นเชิงและไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนทั้งสี่หรือใครในห้องนี้ ร่างบางจึงหย่อนเท้าลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจไปรอบห้องก่อนจะพบเข้ารูปถ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะ

ใบหน้าที่เห็นในรูปถ่ายทำเอาพีชญาถึงกับเข่าอ่อนนั่งลงบนพื้นด้วยความตกใจเขาคือผู้ชายที่ขโมยจูบแรกของเธอและยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อหันไปเจอตัวเองในกระจกในสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง มือเล็กสั่นระริกดึงคอเสื้อสำรวจภายในยังดีที่ยังคงสวมบราและชั้นในแต่เพื่อความมั่นใจเธอจึงรีบวิ่งไปสำรวจตัวเองในห้องน้ำอีกครั้ง