บทนำ
หลังจากที่พาตัวเองหนีออกมาจากห้องของผู้ชายที่บังอาจขโมยจูบแรกของเธอได้สำเร็จ พีชญาก็บอกกับตัวเองไว้เลยว่าชีวิตนี้จะไม่ขอเจอผู้ชายคนนั้นอีกเป็นอันขาด แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เธอต้องการ เมื่อเขาก้าวเข้ามาบงการชีวิตเธอให้อยู่ในกำมือ
ไม่คิดเลยว่าผู้ชายอย่างลูฟ โฮเมอร์จะต้องมาเสียความมั่นใจเพราะผู้หญิงธรรมดาที่แอบหนีไปโดยที่เขายังไม่ได้แตะเนื้อตัวอะไรมากไปกว่าจูบไม่เป็นสับปะรด ดังนั้นทันทีที่เขาได้พบกับเธออีกครั้งเขาจึงตัดสินใจที่จะจัดการกับคนที่บังอาจปฏิเสธชายหนุ่มที่น่ากอดมากที่สุดในโลกให้รู้ซึ้งถึงรสชาติความร้อนแรงของเขาสักที...
“นี่คุณคิดจะใช้ยานรกนี่กับฉันอย่างนั้นเหรอ”
“ก็..ก็คุณชอบขัดขืนผมแค่อยากจะเห็นคุณยั่วยวนผมบ้าง”
“สมองของคุณคิดได้แค่นี้ใช่ไหม”
“ตอนนี้ผมให้โอกาสคุณหนีรีบออกไปก่อนที่ผมจะหยุดตัวเองไม่ได้”
บท 1
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
“พีช ทางนี้”
ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์โบกมือทักทายเพื่อนสนิทที่ห่างหายกันไปนานเพราะหนีมาแต่งงานกับหนุ่มหล่อนักธุรกิจที่เจ้าตัวบอกว่าเปิดกิจการค้าขายเล็กๆ ในครอบครัว สำหรับเธอที่มาจากเมืองไทยคำว่าธุรกิจครอบครัวคือเปิดร้านค้าขายของหน้าบ้านหรืออาจจะมีแค่โรงงานเล็กๆ เป็นของแถม แต่ธุรกิจครอบครัวของปีเตอร์สามีของเพื่อนเธอนั้นครอบคลุมอเมริกาทั้งประเทศอีกทั้งยังมีแพลนขยายสาขาไปยังประเทศแคนาดาในเร็วๆ นี้
เอ่อ..คือ..นั่นเขาเรียกคนทั้งประเทศว่าครอบครัวเล็กๆ อย่างนั้นเหรอ
“สัมภาระมีแค่นี้ใช่ไหมครับคุณพีช”
“ใช่ค่ะ”
พีชญาตอบชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่เดินเข้ามารับกระเป๋าสัมภาระขนาดกลางเพียงใบเดียวของเธอไปถือด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ลงจากฟ้ามาเป็นคุณนายโรฮาฟท์แล้วกระโดดโลดเต้นเหมือนกับเด็กอายุสิบห้าด้วยความคิดถึง
“คิดถึงเธอจังเลยมิเกล”
“ฉันก็คิดถึงเธอ เราไปคุยกันในรถดีกว่า”
พีชญาเดินตามเพื่อนสนิทไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านนอกโดยมีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำถือกระเป๋าเดินทางกลับไปที่รถแล้วคอยเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ ไม่นานรถคันเล็กแต่ราคาไม่เล็กตามขนาดก็เคลื่อนตัวออกจากสนามบินตรงไปยังเพนเฮาส์ใจกลางมหานครนิวยอร์ก
“ฉันอยากเที่ยวจะตายอยู่แล้วมิเกลคืนนี้เราออกไปเที่ยวกันเลยดีไหม” ดวงตาเป็นประกายถามเพื่อนรักด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่ไม่ได้ท่องราตรีมานานหลายเดือนแล้ว
“คืนนี้เลยเหรอ ไหนเธอว่าบินมาตลอดทั้งเดือนเหนื่อยมากอยากพักผ่อนไง นี่อะไรมาถึงก็จะเที่ยว”
“ใช่ นี่ก็เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งนะมิเกล”
พีชญาตอบเพื่อนสนิท ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมสาวร่างเล็กที่ลงจากเครื่องบินถึงบอกว่าเธอบินมาตลอดทั้งเดือนทั้งที่ชั่วโมงบินจากลอสแอนเจลิสมายังนิวยอร์กไม่ได้ใช้เวลาเดินทางเป็นเดือน แต่เป็นเพราะเธอคือแอร์โฮสเตส ใช่แล้ว! พีชญาคือแอร์โฮสเตสสาวที่มีตารางบินหนาแน่นติดต่อกันมากที่สุดถึงขนาดไม่ได้พักเป็นเดือนไม่ใช่เพราะเธองกหรือขยันทำงานเก็บเงินเพราะขัดสนเรื่องค่าใช้จ่ายอะไรมากมาย แต่เป็นเพราะรุ่นพี่ที่รักในสายงานต้องการให้เธอไม่มีเวลาว่างไปมีตารางบินตรงกัปตันมาร์ติน กัปตันสุดหล่อเนื้อหอมที่เป็นที่หมายตาของเหล่านางฟ้าแสนสวยบนเครื่องบินแต่ดันมาแจกขนมจีบให้กับสาวเอเชียอย่างเธอจนเป็นที่จับตาและเป็นที่รักของเหล่าพี่ๆ เพื่อนๆ แอร์โฮสเตสด้วยกันอย่างทุกวันนี้
แอร์โฮสเตส อาชีพที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กของพีชญา เธอไขว่คว้าต่อสู้กับผู้หญิงอีกนับพันฝ่าฟันอุปสรรคนานับประการยิ่งกว่าประกวดนางงามจักรวาลเพื่อเข้ามาทำงานกับสายบินอันดับหนึ่งของโลกที่มีสวัสดิการดีงามหรูเลิศอลังการมากการสายการบินอื่นๆ ยิ่งเป็นระดับเฟิสต์คลาสยิ่งไม่ต้องสงสัยสวัสดิการที่ได้ยิ่งกว่านักการเมืองบางประเทศด้วยซ้ำ และตอนนี้เธอก็เป็นหนึ่งในนั้นเรียบร้อยแล้ว
พีชญา ถูกยกให้เป็นแอร์โฮสเตสสาวที่ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาในระดับเฟิสต์คลาสรวดเร็วที่สุดในสายการบิน เนื่องจากการทำงานที่เป็นไปตามระเบียบเป๊ะ ทั้งการศึกษาที่พ่วงระดับปริญญาโท และชั่วโมงบินที่ถูกยัดเยียดให้อย่างไม่เต็มใจจนแซงหน้ารุ่นพี่บางคนได้ ถึงแม้จะเหนื่อยแต่ก็ต้องขอบคุณความอิจฉาริษยาของรุ่นพี่นางฟ้าที่ยัดตารางงานให้กับเธอจนดีดตัวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็ว
“เพอร์เดียมเหลือใช้หรือไงยะ ไม่รีบใช้มันก็ไม่ขึ้นราหรอกนะ” มิเกลมองหน้าพีชญาที่ยิ้มร่าก้มหน้าก้มตาค้นหาแหล่งท่องเที่ยวยามค่ำคืนในมือถือ
“เปล่าซะหน่อย เธอก็รู้ว่าฉันแทบจะไม่ได้สนเพอร์เดียมด้วยซ้ำแต่พวกเขาจัดตารางบินให้ฉันเอง และตอนนี้ฉันแค่อยากเที่ยวอยากจะกรี๊ดดังๆ ให้สุดเสียงฉันเหนื่อยและฉันก็เครียดมากมิเกล ถ้าเธอไม่ไปก็ไม่เป็นไรนะฉันไปเองก็ได้”
ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพีชญาไม่ได้สนเพอร์เดียมที่แอร์โฮสเตสทุกคนอยากจะได้กันหนักหนา ในเมื่อเธอเคยใช้ชีวิตอยู่กับพีชญามาตั้งแต่เริ่มต้นเข้าทำงานกับสายการบินโฮเมอร์ พีชญาไม่ใช่ผู้หญิงที่บ้าตามพวกเครื่องสำอางและแฟชั่นที่แห่ซื้อมาเก็บไว้โดยไม่จำเป็นจนต้องทำงานเก็บเพอร์เดียมจ่ายหนี้จนหัวโต ความจริงเธอแทบจะไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินเหลือกินเหลือใช้ไปจนตายโดยไม่ต้องทำงานเพราะกิจการmk’[hkoของเธอคือไร่องุ่นขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งของอเมริกาไม่ต้องพูดถึงผลผลิตแปรรูป แค่ไวน์ขวดเดียวก็มีกินมีใช้ไปทั้งปี
“โอ๋ๆๆ...อย่าเพิ่งงอนสิจ๊ะไปด้วยอยู่แล้ว แต่ไปกันสองคนจะไปสนุกอะไรต้องไปกันหลายๆ คนสิใช่ไหม”
“ชวนใครละ ลูน่าก็มีธุระ วารีก้าก็ติดบินด่วนส่วนคาลสันไม่ต้องพูดถึง ถ้าวารีก้าไม่มารายนั้นไม่มีทางมาแน่ติดเมียซะขนาดนั้น ไม่งั้นฉันจะบินมาหาเธอคนเดียวทำไมถ้าพวกนั้นว่าง”
มิเกลยิ้มไม่ตอบรับหรือปฏิเสธปล่อยให้พีชญาค้นหาแหล่งท่องเที่ยวคืนนี้ให้พอใจระหว่างทางที่เดินทางไปยังเพนเฮาส์ของเธอที่คืนนี้มันจะกลายเป็นเพนเฮาส์ของทุกคน พีชญามัวแต่กดๆ ก้มๆ อยู่กับหน้าจอมือถือจนไม่รู้ว่าตอนนี้รถคันเล็กได้เดินทางมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว แต่เธอก็ยังหาสถานที่ที่จะออกไปคลายเครียดคืนนี้ไม่ได้สักทีจึงยังก้มหน้าก้มตาจ้องมือถือแล้วเดินตามการจับจูงของมิเกลไปจนถึงประตู
บทล่าสุด
#83 บทที่ 83 83
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#82 บทที่ 82 82
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#81 บทที่ 81 81
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#80 บทที่ 80 80
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#79 บทที่ 79 79
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#78 บทที่ 78 78
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#77 บทที่ 77 77
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#76 บทที่ 76 76
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#75 บทที่ 75 75
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026#74 บทที่ 74 74
อัปเดตล่าสุด: 6/4/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รักระรินใจ
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า













