บทที่ 6 6

เมื่อสำรวจร่างกายในห้องน้ำจนมั่นใจแล้วว่าตามร่างกายไม่มีร่องรอยผิดปกติและเธอไม่มีความรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่จุดกลางกายเหมือนที่เคยอ่านเจอในหนังสือ พีชญาก็รีบค้นหาชุดของตัวเองที่น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้แล้วก็เจอเข้ากับชุดสีดำของเธอนอนนิ่งสนิทอยู่ในตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำ ร่างบางจึงรีบหยิบชุดขึ้นมาสวมแล้วรื้อค้นหาเสื้อคลุมที่พอจะปิดบังหัวไหล่และเนินอกให้พ้นจากสายตาผู้คนในตอนกลางวันแบบนี้ได้ขึ้นมาสวมทับและเมื่อได้สิ่งของที่ต้องการแล้วพีชญาก็รีบวิ่งออกจากห้อง ยังดีที่ห้องนี้สามารถเปิดออกจากภายในได้โดยไม่ต้องใช้รหัสหรือกุญแจพิเศษอะไร เธอจึงรีบวิ่งไปกดลิฟต์แล้วลงไปชั้นล่างสุดเรียกแท็กซี่กลับไปยังเพนเฮาส์ของมิเกล

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

“เดี๋ยวฉันไปดูเอง” มิเกลเอ่ยกับทุกคนที่นั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“ผมไปด้วย”

“ไม่ต้องค่ะปีเตอร์ไม่ได้ไปไหนไกลสักหน่อย”

มิเกลเดินไปเปิดประตูห้องและทันทีที่เห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตูเธอก็รีบโผเข้าไปกอดเพื่อนสาวที่หายตัวไปทั้งคืนด้วยความเป็นห่วง

“ยัยพีช แกไปนอนกับใครมาถึงได้กลับมาเอาป่านนี้ พวกเรากำลังคิดว่าจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ...”

“เดี๋ยวๆๆ มิเกลอย่าเพิ่งพูดอะไรฉันขอไปหยิบเงินจ่ายค่าแท็กซี่ก่อนได้ไหม” พีชญาห้ามเพื่อนที่กำลังพูดไม่หยุดเพื่อจัดการจ่ายค่าแท็กซี่ที่ทำตาเขียวกลัวว่าเธอจะเบี้ยวจนต้องเดินตามมาจนถึงหน้าห้อง

“เอานี่ไปเลย” มิเกลล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงยื่นให้กับโชว์เฟอร์แท็กซี่แทนพีชญา “ไม่ต้องทอน”

มิเกลปิดประตูแล้วลากพีชญาเข้าไปในห้องที่ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งรอตั้งแต่เมื่อคืนด้วยความเป็นห่วง และเมื่อเห็นว่าใครที่เดินตามมิเกลเข้ามาในห้องทุกคนก็รีบเข้าขยับเข้ามานั่งล้อมรอบพีชญาทันที

“หายไปนอนกับใครมาพีช” มิเกลถามพีชญาทันทีที่นั่งลง

“ฉันไม่รู้จักเขา จำได้แค่ว่าเขาคือผู้ชายที่เราเจอที่ลานจอดรถแค่นั้น” พีชญาตอบเพื่อนสนิท

“แล้วเธอไปกับเขาได้ยังไง เห็นโวยวายจะเป็นจะตายแต่กลับตามเขาไปง่ายๆ ซะงั้น” คาลสันเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนต้องหันมามองด้วยสายตาตำหนิ

“ฉันไม่ได้ตามเขาไปสักหน่อย ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกพาไปที่ไหน”

“แล้วเขาทำอะไรเธอหรือเปล่า” ลูน่าถามเพื่อนสาวที่กลับมาในชุดเดิมพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่

“ไม่รู้สิ แต่น่าจะไม่ได้ทำอะไรนะเพราะฉันไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย”

ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อคำพูดของพีชญา ก็ในเมื่อเพื่อนเธอออกจะสวยถึงขนาดเป็นที่หมายตาของผู้ชายหลายๆ คน แล้วการหายออกไปนอนกับผู้ชายสองต่อสองทั้งคืนแล้วไม่มีอะไรกันมันจะเป็นไปได้ยังไง

“เธออาจจะเหนื่อย ง่วง หรือเมาจนไม่รู้สึกตัวก็ได้” วารีก้าเตือนสติไม่อยากจะเชื่อว่าพีชญาจะกลับมาได้ในสภาพที่ยังบริสุทธิ์

“ฉันไม่ได้เมานะวารีก้าเพิ่งดื่มเข้าไปได้ไม่ถึงขวด ฉันอาจจะเหนื่อยจะง่วงจริงแต่ฉันคงไม่โง่ถึงขนาดไม่รู้สึกตัวว่าถูกผู้ชายล่วงเกินหรอกนะ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกัน ในเมื่อพีชญามั่นใจว่าไม่ได้สูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับใครทุกคนก็พร้อมที่จะเชื่อถึงแม้จะไม่ได้เชื่อสนิทใจก็ตามเพราะพีชญาไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้จักเรื่องพวกนี้

ร่างบางมองหน้าเพื่อนแต่ละคนที่ดูอ่อนล้าแล้วก็ต้องรู้สึกผิดในใจเพราะดูเหมือนทุกคนจะเป็นห่วงเธอจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนจนเห็นขอบตาดำคล้ำไปหมด รวมถึงปีเตอร์ที่คงคอยอยู่เป็นเพื่อนมิเกลด้วยความเป็นห่วงจนถึงตอนนี้ทั้งที่เขาก็มีงานที่ต้องทำที่บริษัทอีกมากมาย

“ถือว่ายังโชคดีนะครับที่คุณพีชกลับมาอย่างปลอดภัย คราวหน้าต้องระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้นะครับเพราะไม่รู้ว่าจะโชคดีเหมือนกับคราวนี้อีกหรือเปล่า” ปีเตอร์บอกกับพีชญาก่อนจะหันมาพูดกับทุกคนในห้อง “ผมว่าตอนนี้เรามาหาอะไรกินกันดีกว่าครับใกล้จะค่ำแล้ว ผมจะได้พามิเกลกลับไปพักผ่อน”

พอปีเตอร์พูดถึงการพักผ่อนทุกคนก็เหมือนจะง่วงขึ้นมาทันที ยกมือปิดปากบิดขี้เกียจกันให้วุ่นไปหมดและอาหารที่รวดเร็วที่สุดตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้นพิซซ่าที่ส่งเร็วทันใจให้ทุกคนได้อิ่มกันถ้วนหน้าและแยกย้ายกันไปนอนตั้งแต่ยังไม่ถึงสามทุ่มเพราะเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ตอนนี้จึงเหลือแค่พีชญาคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่เข้านอนเพราะนอนเต็มอิ่มมาแล้วกว่าจะตื่นก็เกือบบ่ายเวลานี้เธอจึงยังตาสว่างไม่เหมือนกับห้าคนนั้น พอท้องอิ่มก็หลับเป็นตายกันไปหมด

พีชญาเดินออกมารับลมด้านนอกก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่หันหน้าออกไปเห็นทิวทัศน์มหานครกว้างใหญ่ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีที่ยังหนีออกมาได้ทัน แค่คิดก็กลัวขึ้นมาจับใจหากเธอไม่ตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าชีวิตหลังจากนั้นจะมีสภาพเช่นไร และหากเป็นไปได้ก็ขออย่าได้เจอผู้ชายคนนั้นอีกเลยตลอดชีวิตยิ่งดี