บทที่ 8 8

“แต่เค้าสนใจเธอนะ มากด้วยและไม่ต้องบอกว่ามากขนาดไหน นู้น..มานู้นละ ฉันไปก่อนดีกว่าไม่อยากอยู่ขวางทางรักเธอ” วารีก้ารีบยกแก้วน้ำในมือขึ้นมาดื่มจนหมดแล้วเดินออกไปรอข้างนอกปล่อยให้พีชญารับสถานการณ์ตรงหน้าโดยมีดวงตาลุกวาวสองคู่จับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา

“เป็นยังไงบ้างครับ เหนื่อยไหม”

“ค่ะ ไม่เหนื่อยเท่าไหร่” พีชญาตอบชายหนุ่มตรงหน้าแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

ความจริงแล้วเธอก็ชอบนิสัยและความหล่อเหลาของกัปตันมาร์ตินอยู่ไม่น้อยแต่ไม่รู้เพราะอะไรความรู้สึกที่มีให้ถึงมีได้แค่คำว่าชอบเท่านั้น ไม่อยากจะพัฒนาไปเป็นคนข้างกายถึงแม้ชายหนุ่มจะหยิบยื่นความสัมพันธ์นั้นให้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง อาจจะเพราะเธอไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาและเป้าโจมตีของเหล่านางฟ้าที่หมายปองกัปตันคนดังก็เป็นได้ แต่เหมือนชายหนุ่มจะไม่รู้เรื่องนั้นเลยสักนิดว่าทำให้เธอตกที่นั่งลำบากมาแล้วไม่รู้กี่รอบ

“เย็นนี้ผมจะรออยู่ที่ประตูทางออกนะครับ” ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามากระซิบข้างใบหูโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาใจดวงน้อยตกลงไปกองแทบเท้าด้วยความตกใจ

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไรชายหนุ่มก็กระพริบตาให้รู้กันสองคนแล้วหมุนตัวออกไปจากแพนทรี่ ยังดีที่ขากลับชายหนุ่มส่งยิ้มทักทายสองสาวทำเอาแอร์โฮสเตสสาวที่ตกตะลึงอ้าปากค้างหันไปกรี๊ดกร๊าดกัปตันหนุ่มจนลืมสนใจเธอ พีชญาจึงใช้โอกาสนี้ดื่มน้ำในแก้วจนหมดแล้วกลับออกไปข้างนอกเพราะหากอยู่ต่อนานกว่านี้คงตกเป็นเป้าสายตาและการสนทนาที่มีหัวข้อเป็นเรื่องของตัวเองเป็นแน่

ตอนนี้ปัญหาใหญ่ของเธอไม่ใช่การรับมือกับสองสาวที่จ้องพูดจาเสียดสีกระทบกระแทกเธอตั้งเช้าอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นคนที่กำลังยืนรอเธอยู่หน้าประตูทางออกที่พักคนนี้ต่างหากละที่เป็นปัญหาใหญ่ ถึงแม้ตอนทำงานเธอจะไม่กังวลอะไรมากเพราะยังเหลือเวลาให้ได้คิดหาวิธีเอาตัวรอดอีกนาน แต่เมื่อเสร็จจากงานเวลาที่คิดว่าน่าจะมีนั้นก็หายไปซะดื้อๆ อีกทั้งวารีก้าก็หนีกลับอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่ากัปตันมาร์ตินรอเธออยู่หน้าประตู ตอนนี้จึงเหลือแต่เธอกับสองสาวที่ดึงเกมกันไปมาว่าใครจะกลับออกไปก่อนกัน สองคนนั้นกำลังจับตามองความเคลื่อนไหวของเธอทุกฝีก้าวหลังจากเห็นภาพบาดตาในห้องเพนทรี่ตอนพักเบรก ส่วนเธอก็ไม่อยากออกไปจากห้องนี้เพราะยังหาวิธีเอาตัวรอดจากกัปตันหนุ่มไม่ได้จึงทำเป็นเก็บของนู้นนี่สารพัดไปหมด

แต่เมื่อเวลากระชั้นชิดเข้ามาจนถึงเวลาปิดห้องพักพีชญาจึงต้องกัดฟันตัดสินใจเดินออกจากห้อง แล้วปล่อยให้เป็นไปตามที่ฟ้ากำหนดเพราะหากเธอและกัปตันมาร์ตินเป็นเนื้อคู่กันจริงก็คงหนีกันไม่พ้น แต่หากไม่ใช่ก็ขอให้มีอะไรหรือมีใครมาช่วยเธอไว้สักอย่างก็ดี

“ผมนึกว่าคุณกลับไปแล้วซะอีก”

‘ก็อยากจะกลับเหมือนกันนะแหละแต่ติดตรงที่ไม่รู้จะออกไปยังไง’ “ยังค่ะ เอ่อ...”พีชญาพยายามมองหาใครสักคนที่พอจะรู้จักแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“มองหาใครครับ” กัปตันหนุ่มถามร่างบางที่มองไปทั่วเหมือนกำลังมองหาใคร

“เอ่อ..เพื่อนค่ะ พอดีนัดเพื่อนไว้” พีชญาตอบชายหนุ่มทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีเพื่อนคนไหนเดินผ่านมาทางนี้หรือเปล่า แต่เมื่อคิดอะไรได้ตอนนี้ก็ขอตอบไปก่อน “ว่าแต่กัปตันมีธุระอะไรกับพีชหรือเปล่าคะ”

“ผมอยากชวนคุณไปดินเนอร์ คืนนี้” ชายหนุ่มจ้องดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มไม่วางตา ทุกอย่างเขาสื่อให้หล่อนรู้ไปหมดแล้วแต่เหมือนเจ้าตัวจะพยายามปิดกั้นตัวเองและดันตัวออกห่างทั้งที่เขาอยากใกล้ชิดใจจะขาด

“เสียดายจังค่ะ พอดีพีชนัดเพื่อนไว้ก่อนแล้ว” พีชญายิ้มแห้งๆ ให้กับชายหนุ่มเธอไม่ได้เสียดายจริงๆ หรอก แต่อยากหายตัวไปจากตรงนี้เลยมากกว่า

“ผมขอไปด้วยได้ไหม”

‘เอาแล้วไง เจอลูกตื้อกัปตันสุดหล่อเข้าให้แล้วไง’

“เอ่อ..คือ..คือพีชนัดกับเพื่อนไว้ว่าจะแวะไปทำธุระสำคัญด้วยนะค่ะ ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่กัปตันจะหิวซะเปล่าๆ นะคะ”

“งั้นผมจะอยู่รอเป็นเพื่อนจนกว่าเพื่อนคุณจะมาก็แล้วกันนะครับ”

เอาแล้วไงละ งานเข้า! งั้นเธอไม่ต้องยืนรอไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าที่ลูน่าหรือวารีก้าจะกลับมาขึ้นบินอย่างนั้นเหรอ ก็เธอไม่ได้นัดใครไว้อย่างที่บอกแล้วจากนี้จะทำยังไง ตอนนี้แถวนี้ก็ไม่มีใครเดินผ่านไปมาแม้แต่คนเดียวด้วย

“กัปตันกลับก่อนก็ได้นะคะเดี๋ยวเพื่อนพีชก็คงมา”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเป็นห่วง”

งานเข้ามากกว่าเดิม แล้วเธอจะไปหาเพื่อนที่ไหนมารับในตอนนี้ได้มองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดที่เริ่มเข้ามาปกคลุม จะยกโทรศัพท์โทรหาวารีก้ารายนั้นก็ไม่มีทางกลับมารับเธอแน่นอนเช่นเดียวกับคาลสันที่ไม่มีทางขัดคำสั่งภรรยาที่รักเป็นอันขาด ส่วนลูน่านั้นวันนี้ก็เหมือนจะมีนัดทานข้าวกับหนุ่มคนไหนก็ไม่รู้คงไม่มาหาเธอแน่แล้วแบบนี้จะไปขอร้องใครได้ในเมื่อเพื่อนสนิทในที่ทำงานก็มีอยู่เพียงเท่านี้ จะให้ไปขอร้องสองคนที่แอบยืนอยู่ตรงนั้นก็ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้

แต่แล้วสวรรค์ก็เห็นใจเธอจนได้ เมื่อชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังเดินออกมาจากอาคารฝั่งซ้ายมือที่ค่อนข้างร้างผู้คนและเหมือนจะตรงมาทางนี้ พีชญาจึงทำใจกล้าเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแล็คสีดำให้เข้ามาสวมบทบาทเป็นเพื่อนของเธอที่รออยู่ โดยไม่สนใจว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร จะเต็มใจช่วยหรือไม่แต่งานนี้เธอก็ขอหน้าด้านลองวัดดวงไปก่อนก็ละกัน