บทที่ 5 ความทรงจำเมื่อวันวาน
หลังพักเที่ยง เมษากลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง แต่แทนที่จะจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า เธอกลับนึกถึงคำพูดของจอยที่วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
“สายตาพี่ต้นเวลาแอบมองแก...ยังเหมือนเมื่อห้าปีก่อนเลย”
เมษาหยุดมือที่กำลังพิมพ์งาน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“จะเป็นไปได้ยังไง...ตั้งห้าปีแล้วนะ” เธอพยายามบอกตัวเองว่าเรื่องราวในวันนั้นจบไปนานแล้ว
แต่ยิ่งพยายามห้ามความคิด...ภาพของใครบางคนกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ทั้งรอยยิ้ม น้ำเสียง และช่วงเวลาที่เคยมีเขาอยู่ข้าง ๆ
ห้าปีก่อน...
เช้าวันแรกของชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เมษาในชุดนักศึกษายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
ทุกคนดูคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ มีเพียงเธอที่ยืนอยู่คนเดียว รู้สึกไม่ต่างจากคนหลงทาง ไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อน และไม่รู้แม้กระทั่งว่าอาคารเรียนของตัวเองอยู่ตรงไหน
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนก้าวผ่านประตูมหาวิทยาลัยเข้าไป
โดยไม่รู้เลยว่า...การก้าวเข้ามาในวันนั้น จะทำให้ชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
สองสามวันต่อมา เมษาเริ่มคุ้นเคยกับสถานที่ในมหาวิทยาลัยมากขึ้น แต่ก็ยังไม่มีเพื่อน ยังคงเดินไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว และกลับหอพักเพียงลำพัง
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
เธอไม่รู้เลยว่า วันนั้นจะเป็นวันแรกที่ได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง
เมษารีบวิ่งไปเรียนจนไม่ได้มองทาง ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินถือกองเอกสารเต็มสองมือจนแทบมองทางไม่ถนัด
ปึก!
ร่างของทั้งคู่ชนกันเข้าอย่างจัง หนังสือและแฟ้มในมือชายหนุ่มหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น
“โอ๊ย!”
“ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เมษารีบย่อตัวลงเก็บเอกสารด้วยสีหน้าตกใจ
ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ไม่เป็นไรครับ”
“เดี๋ยวฉันช่วยถือค่ะ แล้ว...จะเอาไปที่ไหนคะ?”
เขาก้มเก็บเอกสารขึ้นมาสองสามแฟ้ม ก่อนชี้ไปยังอาคารด้านหน้า
“ตรงโน้นครับ ผมจะเอาไปไว้ที่ตึกนั้น”
เมษามองตามมือที่เขาชี้ ก่อนดวงตาจะเบิกขึ้นเล็กน้อย
“อ๋อ...พอดีเลยค่ะ ฉันก็จะไปตึกนั้นเหมือนกัน กำลังจะไปเรียนพอดี”
ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“อยู่ปีหนึ่งเหรอครับ? คณะอะไรครับ?”
“ใช่ค่ะ ปีหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ เอกธุรกิจระหว่างประเทศค่ะ”
“อ๋อ...”
ทั้งสองช่วยกันถือเอกสารเดินไปยังอาคารเรียนด้วยกัน
เมื่อมาถึง เมษารีบวางเอกสารลง ก่อนหันไปมองนาฬิกา
“แย่แล้ว! ฉันจะเข้าเรียนสายแล้ว”
พูดจบ เธอก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยคำขอบคุณ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เมษาก็หายลับไปจากสายตาเสียแล้ว
เขามองตามหญิงสาวคนนั้น ก่อนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ในวันนั้น...เขายังไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงที่เพิ่งเดินจากไป จะกลายเป็นทั้งเหตุผลของรอยยิ้มในวันข้างหน้า...และเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมที่สุดในชีวิต
เมษารีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องเรียน โดยไม่ทันสังเกตว่าชายหนุ่มที่เพิ่งพบกันเมื่อครู่ยังคงยืนมองตามเธออยู่
ต้นก้มลงมองแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ กับความรีบร้อนของเด็กสาวคนนั้น
“ปีหนึ่ง...คณะบริหารธุรกิจ เอกธุรกิจระหว่างประเทศสินะ”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนหยิบเอกสารที่เหลือเดินเข้าไปในอาคาร แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตู เขากลับได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง
“ต้น! มาทำอะไรตรงนี้วะ?”
เสียงเรียกจากกันต์ เพื่อนของต้น
ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาทัก ก่อนมองกองเอกสารในมือเพื่อน
“เอาเอกสารมาส่งอาจารย์น่ะ” ต้นตอบเรียบ ๆ ก่อนเดินต่อไป
กันต์เดินตามมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เมื่อกี้เห็นยืนมองใครอยู่ตั้งนาน...สาวเหรอ?”
ต้นหันไปมองเพื่อน ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“สาวที่ไหน แค่เด็กปีหนึ่งที่เดินชนกันเมื่อกี้”
“อ๋อ...เด็กปีหนึ่ง?”
กันต์หันกลับไปมองทางที่เมษาเพิ่งวิ่งขึ้นไป ก่อนยิ้มล้อ ๆ
“ระวังนะเว้ย เด็กปีหนึ่งสมัยนี้น่ารักจะตาย”
“พูดมากน่า รีบไปได้แล้ว”
ต้นส่ายหน้า ก่อนเดินต่อโดยไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนมากนัก
แต่ในใจก็ยังอดนึกถึงใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ตอนชนกันเอาแต่ขอโทษไม่หยุด...
ต้นเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนรีบสลัดความคิดนั้นทิ้ง
“แค่บังเอิญเจอกันครั้งเดียวเอง...”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนเดินหายเข้าไปในอาคาร
ในขณะเดียวกัน เมษาที่ขึ้นมาถึงหน้าห้องเรียนได้ทันเวลา รีบเดินเข้ามานั่งที่ว่างด้านหลังสุดด้วยความเหนื่อยหอบ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนถอนหายใจยาว
“เกือบไม่ทันแล้วเรา...”
เมษาหยิบสมุดออกจากกระเป๋า แล้วพยายามตั้งใจฟังอาจารย์ที่กำลังเริ่มสอน
แต่ไม่รู้ทำไม...ภาพของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเดินชนเมื่อครู่กลับแวบเข้ามาในหัว รอยยิ้มบาง ๆ ของเขายังคงติดอยู่ในความคิด
“คนอะไร...ใจดีจัง”
เมษาพึมพำเบา ๆ ก่อนรีบก้มหน้าลงเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดถึงคนแปลกหน้า
เธอไม่รู้เลยว่า...การพบกันเพียงไม่กี่นาทีในเช้าวันนั้น จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เธอกับเขาได้พบกัน
และจากคนแปลกหน้าที่เพิ่งเดินชนกันในวันนั้น...เขาจะค่อย ๆ กลายเป็นคนสำคัญในความทรงจำของเธอ โดยที่เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัว
