"CEO ใจร้าย คือรักแรกของฉัน"

เช้าวันนี้บรรยากาศในบริษัทคึกคักกว่าทุกวันเสียงลากโต๊ะ ขยับเก้าอี้

เสียงพูดคุยดังสลับกันไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

พนักงานแต่ละแผนกเดินสวนกันไปมาอย่างรีบร้อน

ช่อดอกไม้สดถูกทยอยยกเข้ามาวางเรียงราย จนกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว

งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นเพื่อต้อนรับลูกชายของท่านประธาน

ผู้ที่จะเข้ามารับตำแหน่ง CEO คนใหม่ของบริษัท

แต่ใครจะไปรู้ว่า...งานเลี้ยงในวันนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล

"เมษา...มาทางนี้!" เสียงของจอยดังขึ้น

ฉันหันไปตามเสียงเรียก แล้วเดินไปหาเพื่อนทันที

"มาช่วยฉันจัดช่อดอกไม้หน่อยสิ"

"ได้สิ กำลังไม่รู้จะทำอะไรพอดี"

จอยยื่นช่อดอกไม้มาให้ก่อนรีบกำชับ

“เบา ๆ นะ...ช่อนี้เตรียมไว้ให้ CEO คนใหม่เลย"

เธอพูดพลางยิ้มกว้าง "ฉันตื่นเต้นจะตาย ได้จัดช่อดอกไม้ให้ท่านประธานคนใหม่"

"เวอร์ไปไหมจอย" เมษาแอบยิ้มเบา ๆ

"ก็เวอร์สิ!"

ผู้บริหารคนใหม่ของบริษัทเลยนะเขาว่าทั้งหล่อ ทั้งเก่งแถมเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกอีก

ได้ยินว่าท่านประธานกับคุณนายหวงลูกชายคนนี้มากด้วยนะ

พนักงานหลายคนทำงานมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเจอตัวจริงเลย

ฉันส่ายหน้าเบา ๆ"ยังไม่ทันเห็นตัวจริงเลย เธอก็ปลื้มแล้วเหรอ"

จอยหัวเราะ "คนทั้งบริษัทเขาพูดกันแบบนี้แถมอยู่ต่างประเทศมาตั้งหลายปี"

"ไม่รู้ตัวจริงจะเป็นยังไง..."จอยยักไหล่ ก่อนส่งช่อดอกไม้อีกช่อมาให้

"เร่งมือกันหน่อยนะทุกคน! พวกเราต้องช่วยกันจัดงานให้เสร็จก่อนบ่ายโมง

เดี๋ยวท่านประธานกับคุณนายจะเข้ามาตรวจความเรียบร้อยก่อนเริ่มงานเลี้ยงเย็นนี้"

เสียงของผู้จัดการดังขึ้น

พนักงานขานรับพร้อมกัน

"ได้ครับ!" "ได้ค่ะ!"

เสียงพูดคุยของพนักงานที่กำลังช่วยกันจัดสถานที่ก็ดังแว่วเข้ามา

"ได้ยินว่า CEO คนใหม่เรียนจบจากเมืองนอกเลยนะ"

"ใช่ เห็นว่าพอเรียนจบก็รีบกลับมาสานต่อธุรกิจของที่บ้านทันที"

"เขาลือกันว่าทั้งหล่อ ทั้งเก่ง...แถมยังโสดอีกต่างหาก"

จอยหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนใช้ศอกสะกิดเบา ๆเห็นไหมเมษา...ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้มีแค่ฉันที่ตื่นเต้น

“อืม...รีบจัดให้เสร็จเถอะ

ไม่นานนัก ทุกคนก็กลับไปทำงานของตัวเองที่แผนกก่อนงานเลี้ยงในช่วงเย็น

เมษานั่งลงที่โต๊ะทำงานเปิดคอมพิวเตอร์ทันที ไฟล์งานที่เปิดค้างอยู่บนหน้าจอ ทำให้เธอถอนหายใจเบา ๆ

งานที่ต้องส่งลูกค้าพรุ่งนี้ยังเหลืออีกหลายส่วน หากวันนี้ทำไม่เสร็จ คงส่งไม่ทันแน่

"เมษาเอ๊ย... ทำไมถึงปล่อยงานค้างเยอะขนาดนี้" ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงที่งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น

"เมษา!" เสียงเรียกจอยดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง

"ว่าไง จอย"

เมษา! เร็ว ๆ สิ งานจะเริ่มแล้วนะทุกคนไปรอที่ห้องจัดเลี้ยงกันหมดแล้ว

"รีบแล้ว" เมษารีบเซฟงาน ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามจอยไปยังห้องจัดเลี้ยงทันทีที่เดินเข้าไปในห้อง

จอยก็รีบตรงไปยังโต๊ะแถวหน้าสุด ก่อนคว้าแขนเมษาให้เดินตามไปนั่งข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว

ภายในห้องจัดเลี้ยงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและรอยยิ้มของพนักงานที่กำลังรอการมาถึงของผู้บริหารคนใหม่ ไม่นานนัก ไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ หรี่ลง

ก่อนเสียงของพิธีกรจะดังขึ้น

"ขอต้อนรับท่านประธานและ CEO คนใหม่ของบริษัทด้วยครับ"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

ขณะที่เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลง สายตาของพนักงานทุกคนต่างหันไปยังประตูทางเข้าเป็นทิศทางเดียวกัน

เสียงฝีเท้าดังเป็นจังหวะ

กึก...กึก...กึก...

ชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง

สมกับตำแหน่งผู้บริหารคนใหม่ของบริษัท

เมษาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นเช่นเดียวกับทุกคน

แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าของเขา...โลกทั้งใบของฉันก็เหมือนเงียบลงในทันที

ฉันพยายามบอกตัวเองให้ละสายตาออกจากเขา แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน...

สายตาของฉันก็ยังคงมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหัวได้แต่คิดวนไปวนมา...

"ฉันเคยคิดว่า... เวลาจะช่วยให้ทุกอย่างเลือนหายไปเอง"

"เคยคิดว่า... ถ้าไม่พูดถึงมันอีก ความรู้สึกก็คงจะค่อย ๆ จางหายไป"

"แต่พอได้เจอเขาอีกครั้ง...ฉันถึงรู้ว่า...กำแพงที่ใช้เวลาสร้างมาตลอดหลายปี...

พังลง... เพียงเพราะได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง"

เขาเดินผ่านฉันไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน

จอยค่อย ๆ หันมามองเพื่อนของตัวเองเธอไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำเพราะเธอรู้ดีว่า...ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเมษาไม่เคยยอมเอ่ยถึงเรื่องราวในวันนั้นอีกเลย

จอยได้แต่นั่งเงียบ ๆ มองสีหน้าของเมษา พร้อมภาวนาอยู่ในใจ...

"อย่าให้เธอเสียใจอีกเลยนะ..."

เสียงปรบมือดังขึ้น..."สวัสดีครับ... พนักงานทุกท่าน

ผมต้นครับ ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกท่านด้วยนะครับ"

"ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณพนักงานทุกคนที่ช่วยกันเตรียมงานต้อนรับในวันนี้"

เขาหยุดเล็กน้อย "ผมเพิ่งกลับมารับช่วงต่อการบริหารบริษัท ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ หวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากทุกคนเป็นอย่างดีนะครับ"

ต้นกวาดสายตามองพนักงานทั่วทั้งห้อง

จนกระทั่ง...สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง เพียงเสี้ยววินาที

ก่อนจะละสายตาออกไป

รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

พิธีกรเชิญท่านประธานและ CEO คนใหม่ร่วมชนแก้วเปิดงาน

เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ บรรยากาศภายในห้องกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เสียงพิธีกรยังคงดำเนินรายการต่อ

เสียงหัวเราะ... เสียงพูดคุย...

เสียงชนแก้วแสดงความยินดี...ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ

แต่สำหรับฉัน...ทุกเสียงรอบตัวกลับค่อย ๆ เลือนหายไป

สายตาของฉันยังคงมองผู้ชายคนนั้นอยู่ห่าง ๆ

"เมษา..." เสียงของจอยเรียกเบา ๆ ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปมอง

"เป็นอะไรหรือเปล่า" จอยเอ่ยถามเบาๆพร้อมกับเอามือมาเตะที่แผ่นหลัง

ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย ๆ พลางตอบจอย "ไม่เป็นไร..."

แต่ในใจของฉัน...ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันจำเขาได้ทันที...

แต่ดูเหมือน...เขาจะจำฉันไม่ได้หรือบางที...

คนที่ลืมไม่ได้มาตลอดหลายปีอาจมีแค่ฉันคนเดียว…