บทที่ 8 เรื่องในอดีตตอนกิจกรรมรับน้อง
ต้นขับรถกลับมาถึงคอนโด แต่คำพูดของเพื่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ความเงียบภายในห้องที่กว้างขวางกลับยิ่งทำให้เรื่องราวในอดีตชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ต้นค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้อง ก่อนหลับตาลงช้า ๆ ภาพในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำ...
ห้าปีก่อน
ณ ลานกิจกรรมหน้าคณะบริหารเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังไปทั่วบริเวณ บรรยากาศเต็มไปด้วยทั้งความตื่นเต้นและความประหม่า
“สวัสดีค่ะ นักศึกษาปีหนึ่งทุกคน” เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้น ทำให้นักศึกษาที่กำลังพูดคุยกันค่อย ๆ หันมาสนใจ
“วันนี้พวกพี่เป็นตัวแทนของคณะบริหาร เพื่อจัดกิจกรรมรับน้องตามประเพณีของมหาวิทยาลัยของเรานะคะ”
รุ่นพี่ก้มมองรายชื่อในมือ ก่อนพูดต่อ
“น้อง ๆ ทุกคนมาครบกันแล้วใช่ไหมคะ? เดี๋ยวพี่ขออนุญาตเช็กชื่อก่อนนะคะ”
หลังจากเช็กชื่อเรียบร้อย รุ่นพี่จึงอธิบายกิจกรรมต่อ
“วันนี้พวกเราจะมาทำกิจกรรมตามหาพี่รหัสกันนะคะ กติกาก็คือให้น้อง ๆ
ทุกคนไปล่าลายเซ็นรุ่นพี่ในคณะคนละสิบลายเซ็น”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“ใครได้ครบแล้ว ให้นำมาส่ง แล้วพี่จะให้จับสลากชื่อพี่รหัส”
รุ่นพี่เงยหน้ายิ้มก่อนพูดต่อ
“ใครได้จับเป็นคนสุดท้ายจะมีการทำโทษนะคะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลาน
“โอเคค่ะ งั้นตอนนี้เริ่มได้เลยค่ะ ใครครบก็มาจับฉลากได้เลย”
สิ้นเสียงประกาศ นักศึกษาปีหนึ่งต่างแยกย้ายกันออกไปตามหาลายเซ็นรุ่นพี่ทันที
บรรยากาศในลานกิจกรรมกลับมาคึกคักอีกครั้ง
เมษายืนถือกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง พลางมองซ้ายมองขวาอย่างลังเล ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากใครดี
จังหวะนั้นเอง...ต้นเดินผ่านหน้าเธอพอดี
เมษาจำได้ว่าชายหนุ่มคนนี้คือคนที่เธอเคยเดินชนเมื่อไม่กี่วันก่อน
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยเรียก
“พี่คะ...”
ต้นหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามอง
“ครับ?”
“ขอลายเซ็นพี่หน่อยได้ไหมคะ”
ต้นยิ้มบาง ๆ ก่อนยื่นมือมารับกระดาษ
“ได้ครับ”
แต่ยังไม่ทันที่ปลายปากกาจะแตะกระดาษ
“เฮ้ย! ต้น!”
กันต์รีบเดินเข้ามาคว้ากระดาษจากมือต้นไปทันที
“มึงจะให้ลายเซ็นน้องง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้!”
ต้นเลิกคิ้ว
“ทำไมวะ?”
กันต์หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
“ระดับดาวคณะอย่างมึง ถ้าอยากได้ลายเซ็น ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนหน่อยสิ!”
อาร์มที่เดินตามมาหัวเราะเบา ๆ ก่อนส่ายหน้า
“ไอ้กันต์ มึงนี่ชอบแกล้งรุ่นน้องไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”
อาร์มหันไปมองเมษาที่กำลังยืนตัวแข็งด้วยความเกร็ง ก่อนพูดขึ้น
“ดูสิ น้องตกใจหมดแล้ว”
ต้นหันกลับไปมองเมษาอีกครั้ง หญิงสาวยืนกำกระดาษแน่น แก้มแดงเล็กน้อยจนเขาอดยิ้มมุมปากไม่ได้
กันต์เหลือบมองป้ายชื่อของเมษา ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“เอาแบบนี้ ถ้าน้องอยากได้ลายเซ็นเพื่อนพี่ พี่อยากให้น้องตะโกนดัง ๆ ว่า ‘พี่ต้นหล่อที่สุด!’ สามครั้ง”
เขาหันไปมองต้นแล้วพูดต่อ
“แล้วพี่จะยอมให้เพื่อนพี่เซ็นให้ พร้อมกับลายเซ็นของพี่กับพี่อาร์มด้วย สนใจข้อเสนอไหมครับ น้องเมษา?”
ต้นเหลือบมองป้ายชื่อของหญิงสาว ก่อนจดจำชื่อของเธอเอาไว้ในใจ
เมษายืนลังเล ใบหน้าขึ้นสีด้วยความอาย
จังหวะนั้นเอง จอยที่กำลังเดินหาลายเซ็นอยู่ไม่ไกลหันมาเห็นเพื่อนยืนอยู่กับกลุ่มรุ่นพี่ จึงรีบเดินเข้ามาหา
“เมษา! แกได้กี่ลายเซ็นแล้ว?”
เมษาส่ายหน้า ก่อนกระซิบเบา ๆ
“ยังเลย...ฉันไม่กล้าทำตามข้อเสนอที่พี่เขาบอก ฉันอาย”
จอยมองเพื่อน ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำเป็นเพื่อน”
จอยหันไปหากันต์แล้วถามขึ้น
“พี่คะ ถ้าหนูจะทำกับเพื่อนด้วยได้ไหมคะ?”
“ได้สิครับ น้องจอย”
กันต์เหลือบไปมองป้ายชื่อแล้วตอบทันทีด้วยสีหน้าพอใจ
จอยหันไปมองเมษา ก่อนพยักหน้าให้สัญญาณ
“พร้อมนะ?”
เมษาพยักหน้าอย่างลังเล
แล้วเสียงของทั้งสองก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“พี่ต้นหล่อที่สุด!”
เสียงดังลั่นไปทั่วลานกิจกรรม นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นต่างหันมามองเป็นตาเดียว
เมษากับจอยตะโกนสุดเสียงจนครบสามครั้ง ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองจากคนรอบข้าง เมษาหน้าแดงจนแทบไม่กล้าสบตาใคร
ต้นแอบมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบคว้ากระดาษจากมือกันต์ ก้มลงเซ็นชื่อให้ทันที จากนั้นจึงยื่นกระดาษต่อให้อาร์มและกันต์เซ็นตาม เมื่อส่งกระดาษคืนให้ เมษารีบรับกลับมา
ต้นมองใบหน้าที่แดงจัดของเธอแล้วเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย ต่างจากจอยที่ยังหัวเราะร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ป่ะ...เมษา เราไปตรงโน้นกันต่อ ไปหาเพิ่มให้ครบแล้วไปจับสลากพี่รหัสกัน”
จอยคว้าแขนเพื่อน
“อือ...” เมษาพยักหน้า ก่อนถูกจอยลากออกไปจากตรงนั้น
กันต์มองตามสองสาว ก่อนหันกลับมาหาเพื่อน
“เฮ้ย...พวกมึงว่าน้องน่ารักไหมวะ?”
อาร์มหันไปมองตาม
“ก็น่ารักนะ”
กันต์ยิ้ม
“โดยเฉพาะน้องที่ชื่อเมษา พวกมึงเห็นไหม ตอนน้องหน้าแดง โคตรน่ารัก น่าแกล้งด้วยว่ะ”
“มึงนี่นะ ไอ้กันต์” อาร์มส่ายหน้าเบา ๆ
กันต์หันกลับมามองต้น ก่อนยักคิ้ว
“ต้น มึงไม่สนใจจีบน้องเหรอวะ? น่ารักดีนะโว้ย”
ต้นไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงยืนมองไปยังหญิงสาวที่กำลังเดินคุยและหัวเราะอยู่กับเพื่อน ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
“ถ้ามึงไม่จีบ กูจีบนะ น้องน่ารักดี”
คำพูดของกันต์ทำให้ต้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ
“เรื่องของมึง”
ต้นหันไปเก็บของอย่างเงียบ ๆ แต่ก่อนจะเดินออกจากลานกิจกรรม เขากลับหันไปมองเมษาอีกครั้ง
ก่อนมุมปากของต้นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยชื่อเธอเบา ๆ ในใจ โดยไม่มีใครได้ยิน “เมษา...”
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในห้องที่เงียบสงบ ต้นสะดุ้งตื่นจากความฝัน ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองเพดาน
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง...ภาพในอดีตยังคงติดอยู่ในความคิด
เมื่อคืน หลังจากกลับมาถึงคอนโด เขานั่งคิดถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นาน จนเผลอหลับไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัว
ต้นยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนเหลือบมองนาฬิกา เขารีบลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวไปบริษัท
แต่แม้จะพยายามเร่งรีบแค่ไหน...ภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนหน้าแดงอยู่กลางลานกิจกรรมเมื่อห้าปีก่อน
ยังคงชัดเจนอยู่ในหัวของเขา
