บทที่ 8 มีเรื่องสงสัย...
ก๊อก~ ก๊อก~
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ในเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป
"เข้ามาค่ะ" บานประตูห้องถูกเปิดออกจากข้างนอก ตอนที่ร่างสูงของมาคลินเดินก้าวเข้ามา เขาถือแฟ้มเอกสารไว้ในมือ ก่อนเดินตรงมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย
"เอกสารที่คุณเฟรยาให้ตรวจสอบ ผมตรวจข้อมูลทั้งหมดแล้ว แล้วก็ทำเครื่องหมายตรงจุดที่มีปัญหาไว้ด้วยครับ" คนบอกรีบวางเอกสารเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะยกยิ้มกริ่มราวกับชื่นชมผลงานตัวเอง
"....." เธอไล่สายตาตรวจสอบเอกสารทีละหน้า ตั้งใจจะหาข้อผิดพลาดตามที่เคยกำชับไว้ แต่ก็ยังไม่มีผิดแม้แต่น้อย
"เคยทำงานลักษณะนี้มาก่อนหรือเปล่า?" ใบหน้าสวยเงยขึ้นพร้อมกับตั้งคำถามอย่างสงสัย
"เคยแค่ผ่านๆ มาบ้างครับ แต่ประสบการณ์จริง ผมคงต้องเรียนรู้จากที่นี่อีกที" สายตาคู่คมยังมองใบหน้าสวยเงียบๆ เพียงแค่ไม่ได้แสดงออกด้วยการกระทำในวันนี้ เพราะเขาเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก
"ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าทำได้ดีค่ะ แต่ครั้งหน้าต้องตรวจให้ละเอียดกว่านี้อีกหน่อย เพราะฉันไม่ต้องการให้งานที่สั่ง มันผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว"
น้ำเสียงหวานเอ่ยจริงจัง พลางมองอย่างแปลกใจที่คนตรงหน้ามองเธอยังไม่ละสายตา ต่อให้จะเจอเพศตรงข้ามทำแบบนี้กับเธอบ่อยๆ มันก็รู้สึกแปลกอยู่ดี
"ครับ ผมจะพยายามทำให้ดีกว่านี้อีก" ใบหน้าหล่อเหลาเผยยิ้มบางๆ
"มีอะไรอีกหรือเปล่า?" หัวคิ้วมนสวยขมวดเข้าหาเล็กน้อย
"ผมมีเรื่องสงสัย"
"..งั้นก็ว่ามาค่ะ" ทาทีของอีกฝ่ายยิ่งดูแปลกมากขึ้น เพียงแค่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา
"มันก็หลายเรื่อง..แต่ผมควรจะสอบถามเรื่องเอกสารหน้าสุดท้ายก่อน ถ้าคุณเฟรยาสะดวก"
"ว่ามาค่ะ"
"ตรงนี้ครับ ตัวเลขในระบบกับที่อัพเดทเว็ปไซต์ของบริษัทมันไม่เหมือนกันครับ"
มาคลินขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะก้มลงชี้ตำแหน่งตัวเลขในเอกสารที่เปิดค้างไว้ ทำให้ซีอีโอสาวต้องขยับตัวมาฝั่งของชายหนุ่ม จนไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซ็นติเมตรแล้ว
"ต้องใช้ข้อมูลในระบบเป็นหลัก ที่อยู่ในเอกสารใบนี้ยังไม่ได้อนุมัติ"
"แล้วตรงนี้ล่ะครับ" สายตาคมมองใบหน้าของเฟรยาระยะให้ กลิ่นหอมละมุนอ่อนๆ เรียกความสดชื่น ยิ่งให้ความชัดเจนแก่เขามากขึ้น
"ก็ประมาณนี้แหละที่ฉันบอก แต่ต่อไปถ้าไม่เข้าใจก็ถามคุณณัชชา"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ" คนพูดพยักหน้าขึ้นลง แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะถอยออกไป เลยเงยหน้าขึ้นจนสบตาเข้ากับดวงตาคู่กลมโตเข้าอย่างจังเต็มๆ
"นาย..." ปลายจมูกเล็กเฉียดแก้มสากเพียงนิดเดียว ได้กลิ่นน้ำหอมเจ้าเสน่ห์จางๆ เหมือนกับสิ่งที่ติดอยู่ในความคิดของเธอมาหลายวัน ส่งผลให้ปลายนิ้วเรียวเล็กหยุดนิ่งตรงแฟ้มเอกสาร
"คุณเฟรยาครับ?" น้ำเสียงเข้มของมาคลินดังขึ้น ทำให้ร่างอรชรรีบดึงสติกลับมา
"อะไรคะ?" หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัว เพราะไม่ใช่แค่กลิ่นน้ำหอม แต่น้ำเสียงที่ลองฟังดีๆ มันยังก้องกังวานในหูของเธอ จากค่ำคืนวันนั้นด้วย
"เอกสารพวกนี้ให้ผมไปแก้อีกดีไหมครับ"
"งั้นถ้าแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ก็ส่งกลับมาให้ฉันอีกครั้ง" เธอตอบอย่างเป็นปกติที่สุด ก่อนเลื่อนแฟ้มไปทางเขา ทั้งที่มือบางกำขอบโต๊ะทำงานไว้แน่น มันจะเป็นเรื่องบังเอิญครั้งที่สามได้อีกหรือไม่
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ" ร่างสูงคว้าแฟ้มเอกสารถอยห่างจากโต๊ะทำงาน เมื่อเห็นว่าเฟรยานิ่งชะงักไป ราวกับเริ่มงานบางอย่างแล้ว
"เชิญค่ะ" มือบางยกขึ้น แต่ตอนที่มาคลินกำลังจะเดินออก กลายเป็นว่าเอเดนเดินสวนเข้ามาพอดี ท่าทางนิ่งผยองของเขา ยังเหลือบมองเด็กฝึกงานใหม่เย้ยหยัน
ตึก~
"ไม่คิดเลยนะว่าเราจะเรียกเด็กฝึกงานเป็นผู้ชายด้วย" เอเดนบอก วันนี้เขาไม่ได้ถือช่อดอกไม้มาแล้ว นอกจากจะตั้งใจมาทักทายดีๆ
"จะเพศไหนก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ ถ้าทำงานออกดีก็พอ" ดวงตากลมโตเหลือบมองไปข้างนอกห้อง เธอดันเจอว่ามาคลินมองเข้ามาในห้องนี้ ราวกับรับรู้สัญชาตญาณว่าเจ้านายเจออันตราย
"นั่นสินะ เป็นความคิดที่พี่คาดไม่ถึงเลย"
"พี่เอเดนพูดธุระมาเถอะค่ะ เฟย์มีงานต้องทำอีกเยอะเลย"
"พี่จะเข้ามาคุยเรื่องหุ้นกับคุณพ่อเราน่ะ เลยถือโอกาสนี้มาทักทายน้องเฟย์สักหน่อย" ฝ่ายคนบอกดึงเข้าอี้ตัวตรงข้าร่างอรชรมานั่ง โดยที่ไม่ต้องรอเจ้าของเอ่ยเชิญสักนิด
"เท่ากับว่าไม่มีเรื่องสำคัญนะคะ" เธอปรายตามองคนตรงหน้า มาทำให้เธอเสียเวลาทำงานอย่างไม่มีสาระเลย
"น้องเฟย์เจอหน้าพี่ทุกวัน ก็อาจจะเปลี่ยนใจอะไรขี้นมาบ้างนะ" เอเดนเลื่อนมือไปกุมมือบางมาข้างนึง ต่อให้อีกฝ่ายจะแสดงท่าทางรังเกียจ พยามชักมือกลับก็ไม่ได้ผล
"เฟย์บอกแล้วไงคะว่าพูดคำไหนคำนั้น" เธอรวบรวมแรงที่มี รีบกระชากมือตัวเองมาวางบนตักเล็ก ขณะเดียวกันคนด้านนอกก็เหลียวมองเข้ามา
"แต่คนที่เปลี่ยนเรื่องนี้ได้ เราน่าจะรู้นะว่าเป็นใคร?" คนบอกเผยยิ้มร้ายกาจ ซ่อนความคิดเจ้าเสน่ห์ไว้
"ถ้าพี่เอเดนหมายถึงคุณพ่อล่ะก็ เฟย์เตือนไว้ก่อนนะคะ...ว่าไม่มีผลต่อการตัดสินใจของเฟย์เด็ดขาดเลย" น้ำเสียงหวานพูดตรงไปตรงมา แล้วก็แน่วแน่แบบที่ไม่เหลือเชื่อใยใดใดให้คนรับฟัง
"แค่ตอนนี้พี่ก็ชื่นใจแล้วล่ะ" เอเดนดีดตัวลุกขึ้นยืน แล้วจัดแต่งเสื้อสูทให้เข้าที่ แต่สายตาดันไปมองที่ข้างนอกห้อง พบว่าเด็กฝึกงานใหม่ที่เพิ่งเดินสวนกับเขา ทำตาจ้องเขม็งใส่เหมือนไม่สบอารมณ์มากๆ
"ตามสบายเลยค่ะ ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำคนอย่างพี่เอเดนได้แล้ว ก็ตามนั้นเลยนะคะ"
....
