รักจัดเต็มกับCEO

ตึก~

สองเท้าเล็กในส้นสูงก้าวฉับพลัน เมื่อเธอมาถึงร้านอาหารยามค่ำคืน มีโซนแบ่งเป็นสถานเริงรมย์ ให้นักท่องเที่ยวยามราตรีปลดปล่อย

ร่างอรชรในชุดเดรสสีดำอวดความเซ็กซี่เล็กน้อย ปล่อยผมสลวยเฉดสีเดียวกับชุด ตัดผิวขาวละเอียดอ่อนเรียกให้ทุกสายตาของเพศตรงข้ามเหลียวมอง เพราะไม่มีใครไม่รู้จักเธอนามว่า 'เฟรยา' ซีอีโอบริษัทชื่อดังและตระกูลที่มีชื่อเสียง

"เฟย์!..เราอยู่ตรงนี้" เสียงเพื่อนสาวตะโกนเรียก ชูแขนขึ้นมาโบกไปมา ตรงมุมนึงของร้านอาหาร ค่อนข้างเป็นส่วนตัว เหมาะสำหรับนิสัยของเฟรยา

"เราก็มองหาอยู่ตั้งนาน ว่าแต่ทำไมนัดร้านนี้" ดวงตากลมเฉี่ยวเหลือบมองไปรอบๆ ร้าน พบว่ามีพวกคนเมามายโดยรอบ ต่อให้ลิลินจะเลือกที่นั่งดีๆ ก็ตาม

"มันขึ้นอยู่ในแฮชแท็กที่บริษัทเราตามหาอยู่นะ เผื่อเฟย์จะได้ทำการตลาดด้วย"

"ร้านนี้น่ะเหรอที่ส่งมาให้ดู เราแค่เห็นผ่านๆ " ร่างอรชรยอมนั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อนสาว แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ไว้คอยดูหน้าจอเวลาที่คนติดต่องานด่วน

"ลองนั่งดูสักพักก่อนนะ เผื่อมีไอเดียอะไรขึ้นบ้าง ว่าแต่พวกเราจะสั่งอะไรมาดื่มกันดี?"

"คอกเทลไหม เราขับรถมาเองยังไงก็ไม่มีปัญหา" นิ้วมือเรียวสวยขึ้นมาชี้เมนูสั่งพนังงานข้างๆ

"จะไม่มีปัญหาได้ไง พี่เอเดนกำลังจะตามมานะ เห็นว่าคุณพ่อของแกบอกให้ตามมาดูแลน่ะ" ลิลินเอียงตัวมากระซิบบอก เพราะรู้ว่าเพื่อนสาวกำลังถูกบังคับให้คบหากับผู้ชายเจ้าชู้คนนึง ต่อให้เฟรยาจะปฏิเสธมาตลอด

"งั้นก็ดื่มให้เมาๆ ซะจะได้รีบกลับ คนอะไรตามตื้อไม่เลิกจริงๆ " เสียงหวานบ่นพึมพำ เธอเลยเลือกสั่งเมนูเครื่องดื่มมามากมาย มากกว่าจะสั่งอาหารมากินมื้อค่ำให้อิ่มท้อง

"สั่งขนาดนี้ต่อให้แกคอแข็งยังไง มันก็เมาหลับคาโต๊ะได้นะเฟย์"

"ช่างมันเถอะ แค่จะมานั่งเอาไอเดียใหม่ๆ ซะหน่อย ยังต้องหงุดหงิดเลย"

"งั้นก็ตามใจ แต่เราไม่ดื่มเยอะนะเดี๋ยวคุณแม่บ่น" ลิลินบอก เมื่อพนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟยังต้องตกใจ เลยเลื่อนแก้วไปให้ทางเพื่อนสาวดื่มแทน อีกฝ่ายมีสังคมมักจะดื่มบ่อยๆ เลยไม่ต้องห่วงมาก

"ตามใจ" มือบางจับแก้วเครื่องดื่มกระดกจิบเรื่อยๆ ในบรรยากาศเสียงดนตรีคลอสลับไปมา ผู้คนมากมายก็ไม่ได้สนใจทางเธอมากนัก ต่อให้จะมีข่าวเสียๆ หายๆ หลุดไปยังไง บิดาของเธอก็เลือกใช้เงินกลบเรื่องพวกนั้น

คืน~ ครืน~

จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือราคาแพงดังขึ้น บ่งบอกชื่อเจ้าของหมายเลขปลายสาย ทำให้มือบางชะงักค้างไว้อย่างลังเล

เธอรังเกียจผู้ชายเจ้าชู้ และคนที่เข้าหาเธอเพียงเพราะเรื่องผลประโยชน์ แน่นอนว่าคนที่บิดาพยามจับคู่ให้เป็นอย่างนั้นหมดทุกอย่าง

"นั่งรอตรงนี้นะอย่าไปไหน พี่เอเดนกำลังมาแล้ว" น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกกับเพื่อนสาว เธอรีบดีดตัวลุกขึ้น แม้จะดื่มแอลกอฮอล์ไปหลายแก้ว

"แกจะไปไหนล่ะ พวกคนเมามันเยอะนะเฟย์..มันอันตราย"

"ก็ยังไม่อันตรายเท่าพี่เอเดนหรอก เชื่อฉันสิ"

"แล้วแกจะกลับบ้านเองเลยเหรอ?" ลิลินยังถามต่อ

"ยังไม่แน่ใจ ถ้าเขาไม่กลับเราก็ต้องกลับก่อน รอฟังเสียงโทรศัพท์ด้วยนะ" สองเท้าเล็กรีบเดินหนีจากมุมนั้น เพราะรู้ว่าเพื่อนสาวอธิบายรายละเอียดที่นัดพบกันให้เอเดนรู้แล้ว

เธอไม่อยากจะคบหาด้วย ครั้นจะเดินออกตรงทางเข้ามาก็ไม่ได้ เลยเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำข้างหลัง เผื่อจะมีอีกทางออกไปลานจอดรถได้

ระหว่างนั้นใบหน้าสวยก็ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ มีข้อความของเพื่อนสาวคอยส่งมารายงานเป็นระยะ จนไม่รู้ตัวว่า....

ตุ๊บ~

ร่างอรชรเดินชนเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนนึง แสงมืดสลัวจนไม่ทันได้เห็นใบหน้าชัดๆ นอกจากเขาจะโอบเอวเธอไว้แล้ว ใบหน้าสวยยังเกยอยู่ตรงปลายจมูกโด่ง

"ปล่อย!" น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที เธอไม่ชอบการถูกสัมผัสตัวจากใครทั้งนั้น ต่อให้จะรู้ว่าเป็นอุบัติเหตุก็ตาม

"น้องเฟย์เดินมาทางห้องน้ำน่ะเหรอ อยู่ตรงไหนล่ะทำไมพี่ไม่เห็น" แต่แล้วเสียงของเอเดนก็ดังขึ้นมา ทำให้ร่างอรชรชะงักหยุดนิ่ง โดยที่ไม่ทันมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มตรงนั้นเลย

"เมื่อกี้..."

"นายอย่าเพิ่งปล่อยนะ!" มือเรียวเล็กยกขึ้นกำท่อนแขนแกร่ง มันเป็นกล้ามเนื้อบ่งบอกความแข็งแรงมากๆ แต่เธอก็ให้เอเดนเจอตอนนี้ไม่ได้ นอกจากจะโดนคุกคามแล้วอาจจะเอาเรื่องอะไรไปฟ้องบิดาเธออีก

"เธอควรจะ...." แต่น้ำเสียงเข้มของชายแปลกหน้ายังเอ่ยไม่จบ เฟรยาเลือกจะโอบกายกำยำแน่นทุกส่วน แล้วหมุนให้ตัวเองยืนชิดผนังกำแพง โดยให้อีกฝ่ายยืนบังเธอไว้ก่อน

ลมหายใจร้อนอุ่นๆ ของเขาเกยรดหน้าผากเธอเข้าอย่างจัง มีกลิ่นมิ้นท์หอมๆ และแอลกอฮอล์ลอยฟุ้ง ทำให้เธอคาดเดาได้ว่า....เขาเป็นผู้ชายมีเสน่ห์คนนึง

"พี่ตามหาเฟรยาไม่เจอเลย น้องเฟย์เดินกลับไปที่โต๊ะหรือยังครับ หรือว่าจะเข้าห้องน้ำอยู่ยังไม่ออกมา พี่มองหาไม่เห็นเลย" เอเดนยืนคุยโทรศัพท์บริเวณนั้น ยิ่งกดดันให้ร่างอรชรสวมกอดร่างสูงแน่น

จนใบหน้าทั้งสองคนประชิดกันทีละน้อย ลมหายใจอุ่นๆ ราดรดเหนือริมฝีปากบาง กระตุ้นให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ส่งผลต่อความความวูบไหวในร่างกายสาวอย่างไม่น่าเชื่อ...

"นาย...." 

.....