บทที่ 127 ตอนที่63/2 สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (2)

คำพูดนั้นดังอยู่ในหัวซ้ำๆ เธอไม่ได้รับปาก พอเดินหายเข้าไปในลิฟต์ กดปิดประตูแล้วน้ำตาเม็ดโตก็ร่วงแหมะอาบแก้ม

นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะแยกออกจากกัน รู้สึกทรมานราวกับมีมดแดงทรายหนึ่งหมื่นตัวรุมทึ้ง โหวงเหวงล่องลอย ให้เดินก็เดินแทบไม่ตรง

“แคล ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

มิ่งขวัญรอแล้วรอเล่า ฟางเส้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ