บทที่ 114 .

“อลิน”

มือใหญ่รีบคว้ามือเธอหมับ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกที่คาดเดายาก

ในขณะที่มิเชลเองก็ยืนมองการกระทำของคนทั้งคู่อยู่ ช่างตอกย้ำเหลือเกิน ว่าเธอกลายเป็นส่วนเกิน และเขาคงปันใจให้หล่อนแล้ว

“เธอไม่ต้องไปไหน” เสียงทุ้มเอ่ยกับเธอ แววตาคมสบตาอย่างเว้าวอน แล้วจูงมือเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ