บทที่ 124 .

ดวงตาคมดุกร้าวปนน้ำตาคลอจดจ่ออยู่แค่สายกีตาร์ ริมฝีปากกระจับห่อเป็นรูปตัวโอพลางส่ายศีรษะไปมา จากเช้า ล่วงเลยไปถึงค่ำยังไม่มีอารมณ์จะเดินไปเปิดไฟทำให้บรรยากาศภายในห้องนอนมืดมิด ไม่นานมีแสงเล็กๆจากหน้าจอมือถือส่วนตัวซึ่งมีคนเข้าถึงเพียงไม่กี่คนที่จะสามารถติดต่อเบอร์นี้ได้ แดนิโล่วางกีตาร์ลงบนพื้นแล...