บทที่ 128 .

ดานิโล่พ่นจมูกด้วยรอยยิ้มมุมปาก รู้สึกโล่งใจที่ได้สารภาพความในให้หล่อนรับฟัง

“ฉัน เอ่อ ฉันยิ่งเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเสียด้วยสิ ที่จริงเพื่อนๆเตรียมคำพูดหวานๆ วาจาหว่านล้อมเพื่อให้เธอยอมคืนดี มากมายหลายสิบประโยค พอได้มองหน้าเธอ ฉัน ลืมไปหมดแล้ว พูดได้แค่นี้จริงๆ” เขายกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเคอะเขิน

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ