บทที่ 14 .

อลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น รู้สึกอายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว นานกี่ชั่วโมงไม่รู้ที่เธอนั่งข้างๆเขาที่เอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากไม่พูดไม่จาอะไร เธอมีหน้าที่แค่แอบมองและนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ แค่นั้นจนกระทั่งผับเลิกดานิโล่จึงอาสาจะไปส่งเธอถึงห้องพัก แม้หล่อนจะพยายามบ่ายเบี่ยงแต่ก็ขัดใจพ่อคนจอมบงการไม่ได้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ