บทที่ 61 .

"...ก็แค่ผู้หญิงบ้าคนหนึ่ง”

ร่างเพรียวระหงก้าวเท้าออกมาเหยียบรองเท้าของหล่อน พร้อมบดขยี้ไปมา ในขณะที่น้ำหวานเบ้ปากเบาๆเย้ยหยันหล่อน         อลินเริ่มหายใจพะงาบๆ เหมือนปลาถูกคนใจร้ายจับขึ้นมาวางเอาไว้บนบกเพื่อรอให้ใจขาดไปอย่างช้าๆ เธอทรมานในอกจนไม่รู้สึกเจ็บที่โดนวิเวียนเหยียบปลายเท้าเลยสักนิด

“โชคดี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ