บทที่ 30 .

เธอนั่งหาวหวอดๆหลังจากที่ทานมื้อเช้าจนอิ่มแปล้ อาการง่วงเริ่มออกฤทธิ์จนสายตาเธอเคลิบเคลิ้ม ก็เธอได้นอนแค่4ชั่วโมงเอง จะไม่ให้ง่วงได้ยังไงกันเล่า ก็ไม่ได้อึดเหมือนกับหรั่งสักหน่อย ที่ยังคงดูกระปรี้กระเปร่าออกไปทำงาน ราวกับเห็นการร่วมรักเกือบเช้าเป็นกิจวัตรประจำวันออกอย่างนั้น  .....สุดท้ายเธอต้องเผลอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ