เล่ห์รัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK)

‘มันเกือบจะดีแล้วเชียว’

‘หึ ดีหรือ ยัยมล? ดีที่แกว่าน่ะ คือความคิดบ้าๆบอๆ คิดว่าเขาจะรู้สึกเหมือนแกน่ะหรือ โง่ชะมัด’

‘ฉันชื่อ มลชนก เป็นผู้หญิงที่แสนจะธรรมดามาก เมื่ออยู่ในที่แห่งนี้ ใช่ ชื่อนี้ ไม่มีใครคุ้นหู ไม่มีใครรู้จัก เห้อ..

ได้โปรดเถอะ ตอนนี้ฉันอยากมีปีกบิน อยากกลับไปอยู่ในโลกของยัยมลชนกคนเดิม สัญญา ว่าฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลย’

ร่างบางสวมใส่ชุดเดรสสั้นสีชมพูพาสเทลอวดเรียวขาสวยซึ่งรับกับรองเท้าส้นสูงสีคุมโทนที่กำลังกระทบพื้นเสียงดังต็อกแต็ก จังหวะการก้าวฝีเท้าที่เร่งรีบ เธอเดินไปเรื่อยๆ มองหารถคันที่เธอนั่งมา เผื่อโชคดี หากลูกน้องของเขาจะจอดที่ชั้นใต้ดินนี้

ถ้าโชคไม่เข้าข้าง เธอคงต้องเดินหามันเรื่อยๆอย่างนั้น กว่าจะเจอ ..

ในโรงแรมสุดหรูของตระกูลดาเรนเต้ ณ กรุงโรม อิตาลี ค่ำคืนนี้มีงานฉลองมงคลสมรสระหว่าง ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล่ มาเฟียตัวฉกาจที่สืบทอดจากรุ่นพ่อ และเป็นหนึ่งในแก๊งค์มหาประลัยนามว่า ดาร์ค กับสาวเอเชียที่ชื่อ พิมรภา ใช่ พิมรภา คือเพื่อนรักของเธอ เธอยินดีกับเพื่อนด้วยใจจริง แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันบีบบังคับให้เธอ ต้องถอยออกมา...

ดวงตาหวานหยดกวาดสายตามองไปรอบๆพื้นที่จอดรถ ในใจเริ่มหวาดหวั่น น้ำใสๆกำลังคลอหน่วย เธอจะทำยังไงดี? เมื่อความหวังว่าจะหารถเจอเริ่มริบหรี่..

‘ถ้าย้อนเวลาได้ ฉันขอไม่รู้จักคุณได้มั้ย... อันเดรีย.’

มลชนกเดินหารถเรื่อยๆ ความรู้สึกเสมือนว่าเธอกำลังหลงป่า ที่เดินไปไม่รู้จุดหมาย หากแต่โชคชะตามักเล่นตลกเธอนัก เดินหาหลายชั้นแล้วยังไม่พบรถที่เธอนั่งมากับอันเดรียเลย จะให้บากหน้ากลับเข้างานไปหาเขาน่ะหรือ เธอไม่ไปอยู่แล้ว สู้เดินเตร็ดเตร่ออกนอกโรงแรมไปโบกแท็กซี่ยังดีซะกว่า

ว่าแต่ เธอจะไปที่ไหนเล่า?

กลับไปคฤหาสน์หลังโต ที่เธอไม่ทราบที่อยู่น่ะหรือ??

“โอ้ย ยัยมลนะยัยมล ทำไมต้องซวยมันทุกที”

เธอเขกหัวตัวเองเบาๆอย่างคิดไม่ตก พร้อมก้มมองดูตัวเองตั้งแต่เท้าขึ้นมาถึงเนินหน้าอกที่มีเหงื่อโชก มันทำให้เธอต้องถอนหายใจหนักๆตอกย้ำความหม่นใจเป็นเท่าตัว

“คุณมล ..”

“...???”

“นั่นคุณมลนี่นา ทำไมถึงได้มายืนตรงนี้ครับ”

“คะ? .. อ้าว คุณเดย์”

มลชนกเบิกตาโตทั้งดีใจแกมสงสัยเมื่อได้พบกับชายหนุ่มรูปหล่อนามว่าดาวิเด้ ที่เธอรู้จักดี ในฐานะที่ชายคนนี้เคยตามจีบพิมรภา แต่เธอต้องยืนงง เมื่อพบกับเขา ที่กำลังร้องทักเธอทั้งที่โอบอุ้มผู้หญิงแล้วเดินตรงมาทางนี้

...เดี๋ยวนะ ถ้าจำไม่ผิด เธอมั่นใจว่านี่ คือโซเฟีย อดีตคู่หมั้นของราฟาเอล เธอจำได้ดี เมื่อตอนนั้นพิมรภาโทรมาปรับทุกข์พร้อมให้ดูรูปแม่สาวเจ้าปัญหาคนนี้

“ยินดีที่ได้เจอกันครับ”

“นี่ ปล่อยฉันลงก่อนสิ จะเดินมาทักผู้หญิงทั้งที่อุ้มฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ”

เสียงลอดไรฟันกระซิบใบหูเขาเพื่อไม่ให้สาวเอเชียคนนั้นได้ยิน แถมแม่นั่น ยังเรียกเขาว่าเดย์ แสดงว่าคงสนิทชิดเชื้อกันแล้วกระมัง

“ก็เดินมาแล้วนี่ จะให้ถอยกลับก็ไม่ได้ไง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แทบจะไม่แคร์เธอสักนิด

“มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยมล”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอยืนยิ้มแห้ง ใบหน้าซีดเซียวขนาดนี้ เขาไม่มีทางปล่อยเธอไว้อย่างนี้แน่ แค่มองสีหน้าและอาการก็ดูออกว่าเกิดอะไรขึ้น งานใหญ่อย่างนี้ มีหรือ เคธี่ เธอจะไม่มา..

“ไม่เป็นไรเช่นกัน มลชนก ป่ะ เดี๋ยวผมจะไปส่ง เดินตามผมมา”

แววตาที่จริงจังของเขา บ่งบอกว่าเขาต้องการอยากจะช่วยเหลือเธอจริงๆ แม้ว่าลำแขนแกร่งกำลังโอบอุ้มนางแบบสาวอดีตคู่รักอยู่ก็ตาม จะปล่อยให้มลชนกยืนทำหน้าเด๋อด๋า ไม่มีที่ไปแบบนี้ไม่ได้หรอก

ในขณะที่โซเฟียเองได้แต่นิ่งเงียบหลังจากที่เขาหยิบยื่นความช่วยเหลือให้กับสาวเอเชียนิรนามคนนั้น จะดิ้นก็ไม่ได้เพราะเธอเองก็ไม่มีรองเท้าใส่เช่นกัน จนต้องปล่อยเลยตามเลยยอมนั่งรถไปกับเขาและเธอด้วยความอึดอัดใจ และเธอเลือกที่จะพยศเขาด้วยการเดินไปนั่งเบาะหลัง ปล่อยให้เธอคนนั้นนั่งข้างๆเขาไปเถอะ

“เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณก่อนนะโซเฟีย”

“เอ่อ ก็ดีค่ะ”

ดาวิเด้มองเธอผ่านกระจกมองหลัง เมื่อมองสีหน้าเจ้าหล่อนแค่แว้บเดียวก็รู้ ว่าเธอกำลังน้อยใจเขาเต็มที่

...ก็ดี วันนี้ถึงคราเอาคืนเธอแล้ว

หลังจากที่เขาไปส่งโซเฟียที่หน้าคอนโดของเธอเรียบร้อย ดาวิเด้ชำเลืองสายตามองมลชนกที่นั่งนิ่ง เธอหันหน้ามองออกหน้าต่าง รู้สึกเกรงใจในที เมื่อเธอดันทำให้โซเฟียเคืองดาวิเด้

“แล้วคุณจะให้ผมไปส่งไหนล่ะ”

“เอ่อ นั่นสิคะ มลยังไม่รู้เลยว่าจะไปไหน”

“ซะงั้น ให้ผมไปส่งที่บ้านอันเดรียมั้ย ทายว่าคุณไม่รู้ที่อยู่”

“...............”

“ไม่รู้ไม่แปลกหรอก ..รู้สิแปลก เพราะพวกดาร์คน่ะ ลึกลับ เข้าถึงยากจะตาย ถ้าไม่ติดว่าผมเคยเป็นหนึ่งในนั้นน่ะ ก็คงไม่ทราบที่อยู่”

“มลขอไม่กลับไปที่นั่นได้มั้ยคะ”

“คุณคิดว่าจะหนีพ้น?”

“แค่คืนนี้ก่อนค่ะเดย์ คือตอนนี้ฉันไม่พร้อมจะมองหน้าเค้าจริงๆ”

“โอเค งั้นผมจะช่วยคุณ”