บทที่ 71 .

“โอ๊ย เจ็บ มลเจ็บ พอ พอก่อนเถอะ” มลชนกละล่ำละลักขอร้องเขา ที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหงื่อเม็ดเป้งผุดออกมาแม้อุณภูมิจะถูกปรับเอาไว้เย็นเฉียบขนาดไหน ก็คงไม่สามารถทุเลาความร้อนในกายของทั้งคู่ได้ เพราะมลชนกนอนอ้าขารับอารมณ์เขาเป็นชั่วโมงกว่าแล้ว แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด

“จะให้ฉันฉันตายไปข้างเล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ