บทนำ
ฟรังค์โก เมแกน มอนเดอริโอ ผู้ถูกขนานนามเป็นมัจจุราช ตัวแทนแห่งความโหดร้ายทั้งมวล หากแต่ภายในห้วงลึกยังมีอีกมุมที่ใครไม่เคยได้สัมผัส นั่นคือ ความรัก ความปรารถนาดี ที่มีต่อเธอ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้สัมผัสมัน
มือที่พร้อมจะดึงเธอให้หลุดพ้นจากหลุ่มบ่อแห่งโชคชะตาอันโหดร้าย
มือที่พร้อมจะฉุดดึงออกจากมรสุมแห่งสมรภูมิไปสู่ดินแดนแห่งสุขาวดี
สองมือ และดวงตาคู่นี้ ยังมีไว้เพื่อรอเธอ..ซารีน
แต่เธอยืนหยัดที่จะจมอยู่กับความทรมานอันเป็นกรอบครรลองของความซื่อสัตย์ แม้ในบางครั้งหัวใจกลับสั่นหวั่นไหวเผลอไผลไปกับสายลมอันแสนจะอบอุ่นนั้นก็ตาม
ท้ายที่สุด เธอจะหวั่นไหวไปกับเขาหรือไม่?
บท 1
รถยุโรปคันหรูสีดำทะมึนวิ่งไปตามเส้นทางแสนธุรกันดานจากแถบชายแดนอิตาลีมาจนถึงซุนดาลี ประเทศเล็กๆที่กำลังเกิดเหตุการณ์รุนแรงจนกลายเป็นเมืองร้าง วิวสองข้างทางที่เคยเขียวขจีมีป่าทึบสลับกับทุ่งหญ้า ภาพชินตาคือชาวบ้านเดินแบกขนของป่าที่หาได้เพื่อนำกลับไปประกอบอาหารเลี้ยงครอบครัว กลุ่มเด็กๆที่รีบวิ่งหลบลงข้างทางและยืนมองความงามของรถอย่างตื่นตา ภาพเก่าๆเมื่อสัปดาห์ก่อนนั้นถูกแทนที่ด้วยควันดำโขมงคลุ้งเกิดจากร่องรอยระเบิด การเผาไหม้ แม้แต่ท้องฟ้ายังมืดครึ้มหยาดฝนเริ่มหยดแหมะบนกระจกรถจนมาเฟียหนุ่มต้องครางเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อรถราคาแปดหลักต้องโดนทั้งฝุ่นซ้ำด้วยฝน
สภาพรอบนอกกับภายในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำและเพลงคลอเบาๆ ช่างต่างกันราวกับอยู่คนละโลก ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงดวงตาคู่คมเหลือบมองหลุมใหญ่จากแรงระเบิดข้างทางด้วยสีหน้าเรียบเฉย
‘ผมพอใจกับสินค้าล็อตใหม่ของคุณมาก’
“ขอบคุณ”
เสียงเข้มตอบรับปลายสายก่อนดึงหูฟังทิ้งไว้เบาะข้างๆ
“จะเปลี่ยนการปกครองใหม่อีกแล้วสินะ ซุนดาลี”
เขาพึมพำเมื่อรถเคลื่อนผ่านหมู่บ้านขนาดเล็ก มองสภาพอาคารบ้านเรือนมอดไหม้ ผู้คนคงอพยพหนีตายไปทางเหนือหลงเหลือเพียงซากปรักหักพังและร่องรอยของการสูญเสียด้วยพลังทำลายล้างจากแรงระเบิดที่นำเข้าจากอิตาลี ผลิตโดยบริษัท “DARK”
..ใช่ เขามาชื่นชมผลงานเพื่อพัฒนาปรับปรุงอาวุธให้ก้าวล้ำขึ้นกว่าเดิม
ขณะขับรถด้วยความเร็วเพียงเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง สัญญาณในรถดังขึ้นเมื่อระบบตรวจจับอันทันสมัยเจอวัตถุบางอย่างขวางทางบนกลางถนนในอีกห้าร้อยเมตรที่จะถึง
ติ๊ด ติ๊ด
“อะไร” คิ้วหนาขมวดขึ้นพลางเอื้อมไปสัมผัสหน้าจอเพื่อขยายภาพเพ่งมองบางอย่างด้วยความสงสัย
นั่นคน!
ไม่อยากจะเชื่อว่าที่นี่ยังมีมนุษย์หลงเหลืออยู่ รอดระเบิด กระสุนมาได้อย่างไรกัน แต่หากหนีทันก็คงสำลักควันตายไปแล้วสินะ แต่นี่อะไร ไปหลบที่ไหนมา?
“ทำบ้าอะไรน่ะ”
มาเฟียหนุ่มชะลอความเร็วลงเกินครึ่งเพื่อสังเกตการณ์เมื่อมีคนยืนโบกสองมือขึ้นเป็นเชิงสัญลักษณ์เพื่อขอความช่วยเหลือ ดูจากลักษณะรูปร่างน่าจะเป็นผู้หญิง
เมื่อขับไปใกล้จนกระจ่างชัดเขาพบห่อผ้าสีขาวเปื้อนคราบดินโคลนจนกลายเป็นสีกากีแกมเทาวางอยู่ข้างทาง ข้างในมีทารกนอนดิ้นขลุกขลักอยู่ ทันใดนั้นมาเฟียหนุ่มรีบเบรกล้อรถกะทันหัน หยิบแว่นตาดำขึ้นสวมก่อนก้าวเท้าลงจากรถ
“ฮึก ช่วยด้วย ได้โปรดช่วยเราด้วย”
เสียงขอความช่วยเหลือปนสะอื้นนั้นส่งผลให้ร่างล่ำสันรีบสาวเท้าไปถึงตัวหล่อนที่สวมชุดยาวกรุยกรายเลอะโคลนแห้งกรัง ด้านบนใช้ผ้าอ้อมผืนใหญ่ที่เคยเป็นสีขาวปกคลุมศีรษะมุมผ้ารัดคางไว้
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้ามอมแมม ร่างบางรีบโผไปช้อนห่อผ้านั้นขึ้นมาแนบอกพร้อมหันไปมองชายร่างใหญ่ด้วยแววตาร้องขอ
“ช ช่วยฉัน กับลูกด้วย”
หญิงร่างบางฮวบลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ทว่าวงแขนทั้งสองเกร็งแน่นไม่ยอมปล่อยคล้ายว่าฝืนมีชีวิตอยู่เพื่อทารกน้อย
เมแกน มอนเดอริโอ ทรุดกายนั่งยองๆเคียงข้างหล่อนพลางถอดแว่นดำออก เพ่งมองทารกน้อยใบหน้าเกลี้ยงเกลาในห่อผ้าแสนโสโครกนั้นด้วยสายตาขุ่นขวาง
...เด็กน้อยคนนี้รอดมาได้ไงเนี่ย ดูทำหน้าเข้าสิ ช่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสินะ
“แอ๊ะ.. แอ้..”
เด็กน้อยตะเบงเสียงอ้อแอ้แข่งกับเสียงฟ้าร้องได้อย่างเหมาะเจาะ
“...!”
ความคลางแคลงในดวงตาทำให้มาเฟียหนุ่มชะงักไป กลายเป็นขมวดคิ้วขึ้นสูงพลางยกมุมปากขึ้นอย่างประหลาดใจ เมื่อทารกน้อยนั้นส่งเสียงร้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับทักทายเขา แต่ที่น่าทึ่งสุด คงเป็นมือของเด็กน้อยนั่นที่บังเอิญชูนิ้วกลางให้เขาอีกด้วย
“ขึ้นรถ”
ร่างใหญ่ลุกขึ้นพลางยื่นมือรอรับหล่อน
“เร็วๆ ฝนจะตกแล้ว”
ใบหน้าเรียวมอมแมมเงยขึ้นมองเขาด้วยแววตาแสนเศร้า
“ขอบคุณ ..ฮึก ขอบคุณมากค่ะ” เธอละล่ำละลักพลางใช้มือขวาดันพื้นถนนเพื่อพยุงตนเองขึ้นแทน
แต่กลับเซซัดเกือบทรุดฮวบลงพื้นอีกครั้งหากเขาไม่รีบเอื้อมมือช้อนวงแขนเข้าช่วย
หมั่บ
“ฟู่วว”
มัวแต่ถือเนื้อถือตัวจนเกือบพาลูกล้มแล้วมั้ยเล่า
รังเกียจอย่างนั้นหรือ เหอะ เขาสิที่ควรจะเป็นฝ่ายรังเกียจมากกว่า
“เร็วๆ”
มาเฟียหนุ่มผละวงแขนออกพร้อมเดินนำหน้าไปเปิดประตูรถเบาะด้านหลังให้ก่อนขับพาเธอและลูกขับออกจากจุดอันตรายนี้ให้เร็วที่สุด
เสียงร้องไห้โยเยของทารกน้อยกับแม่ที่พยายามกล่อมให้หยุดนั้นช่างสะท้อนถึงปัญหาสงครามในซุนดาลีได้อย่างน่าเวทนานัก
อาจจะเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความเดือดร้อนของชาวบ้านตาดำๆ ได้เห็นความทุกข์ทรมานมันกับตา จากที่รู้สึกเฉยๆกลับเกิดความเวทนาแทรกเข้ามาในหัว
“ชู่วว ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะคนดี”
เสียงหวานใสกล่อมลูกน้อยสะกิดใจให้เขาเผลอช้อนสายตาขึ้นมองกระจกเพื่อมองหล่อนบนเบาะหลัง
Oops!
ใบหน้าเข้มชะงักงันเมื่อดันเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าหล่อนกำลังงัดเต้าขาวอวบออกมาให้ลูกดื่ม
บทล่าสุด
#188 บทที่ 188 Special.11
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#187 บทที่ 187 Special.10
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#186 บทที่ 186 Special.9
อัปเดตล่าสุด: 2/2/2026#185 บทที่ 185 Special.8
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#184 บทที่ 184 Special.7
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#183 บทที่ 183 Special.6
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#182 บทที่ 182 Special.5
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#181 บทที่ 181 Special.4
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#180 บทที่ 180 Special.3
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#179 บทที่ 179 Special.2
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













