อุ่นไอรัก จากซาตานร้าย(ซีรีส์ชุดDARK)

รถยุโรปคันหรูสีดำทะมึนวิ่งไปตามเส้นทางแสนธุรกันดานจากแถบชายแดนอิตาลีมาจนถึงซุนดาลี ประเทศเล็กๆที่กำลังเกิดเหตุการณ์รุนแรงจนกลายเป็นเมืองร้าง วิวสองข้างทางที่เคยเขียวขจีมีป่าทึบสลับกับทุ่งหญ้า ภาพชินตาคือชาวบ้านเดินแบกขนของป่าที่หาได้เพื่อนำกลับไปประกอบอาหารเลี้ยงครอบครัว กลุ่มเด็กๆที่รีบวิ่งหลบลงข้างทางและยืนมองความงามของรถอย่างตื่นตา ภาพเก่าๆเมื่อสัปดาห์ก่อนนั้นถูกแทนที่ด้วยควันดำโขมงคลุ้งเกิดจากร่องรอยระเบิด การเผาไหม้ แม้แต่ท้องฟ้ายังมืดครึ้มหยาดฝนเริ่มหยดแหมะบนกระจกรถจนมาเฟียหนุ่มต้องครางเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อรถราคาแปดหลักต้องโดนทั้งฝุ่นซ้ำด้วยฝน

สภาพรอบนอกกับภายในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำและเพลงคลอเบาๆ ช่างต่างกันราวกับอยู่คนละโลก ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงดวงตาคู่คมเหลือบมองหลุมใหญ่จากแรงระเบิดข้างทางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

‘ผมพอใจกับสินค้าล็อตใหม่ของคุณมาก’

“ขอบคุณ”

เสียงเข้มตอบรับปลายสายก่อนดึงหูฟังทิ้งไว้เบาะข้างๆ

“จะเปลี่ยนการปกครองใหม่อีกแล้วสินะ ซุนดาลี”

เขาพึมพำเมื่อรถเคลื่อนผ่านหมู่บ้านขนาดเล็ก มองสภาพอาคารบ้านเรือนมอดไหม้ ผู้คนคงอพยพหนีตายไปทางเหนือหลงเหลือเพียงซากปรักหักพังและร่องรอยของการสูญเสียด้วยพลังทำลายล้างจากแรงระเบิดที่นำเข้าจากอิตาลี ผลิตโดยบริษัท “DARK”

..ใช่ เขามาชื่นชมผลงานเพื่อพัฒนาปรับปรุงอาวุธให้ก้าวล้ำขึ้นกว่าเดิม

ขณะขับรถด้วยความเร็วเพียงเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง สัญญาณในรถดังขึ้นเมื่อระบบตรวจจับอันทันสมัยเจอวัตถุบางอย่างขวางทางบนกลางถนนในอีกห้าร้อยเมตรที่จะถึง

ติ๊ด ติ๊ด

“อะไร” คิ้วหนาขมวดขึ้นพลางเอื้อมไปสัมผัสหน้าจอเพื่อขยายภาพเพ่งมองบางอย่างด้วยความสงสัย

นั่นคน!

ไม่อยากจะเชื่อว่าที่นี่ยังมีมนุษย์หลงเหลืออยู่ รอดระเบิด กระสุนมาได้อย่างไรกัน แต่หากหนีทันก็คงสำลักควันตายไปแล้วสินะ แต่นี่อะไร ไปหลบที่ไหนมา?

               “ทำบ้าอะไรน่ะ”

               มาเฟียหนุ่มชะลอความเร็วลงเกินครึ่งเพื่อสังเกตการณ์เมื่อมีคนยืนโบกสองมือขึ้นเป็นเชิงสัญลักษณ์เพื่อขอความช่วยเหลือ ดูจากลักษณะรูปร่างน่าจะเป็นผู้หญิง

               เมื่อขับไปใกล้จนกระจ่างชัดเขาพบห่อผ้าสีขาวเปื้อนคราบดินโคลนจนกลายเป็นสีกากีแกมเทาวางอยู่ข้างทาง ข้างในมีทารกนอนดิ้นขลุกขลักอยู่ ทันใดนั้นมาเฟียหนุ่มรีบเบรกล้อรถกะทันหัน หยิบแว่นตาดำขึ้นสวมก่อนก้าวเท้าลงจากรถ

               “ฮึก ช่วยด้วย ได้โปรดช่วยเราด้วย”

               เสียงขอความช่วยเหลือปนสะอื้นนั้นส่งผลให้ร่างล่ำสันรีบสาวเท้าไปถึงตัวหล่อนที่สวมชุดยาวกรุยกรายเลอะโคลนแห้งกรัง ด้านบนใช้ผ้าอ้อมผืนใหญ่ที่เคยเป็นสีขาวปกคลุมศีรษะมุมผ้ารัดคางไว้

               รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้ามอมแมม ร่างบางรีบโผไปช้อนห่อผ้านั้นขึ้นมาแนบอกพร้อมหันไปมองชายร่างใหญ่ด้วยแววตาร้องขอ

               “ช ช่วยฉัน กับลูกด้วย”

               หญิงร่างบางฮวบลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ทว่าวงแขนทั้งสองเกร็งแน่นไม่ยอมปล่อยคล้ายว่าฝืนมีชีวิตอยู่เพื่อทารกน้อย

               เมแกน มอนเดอริโอ ทรุดกายนั่งยองๆเคียงข้างหล่อนพลางถอดแว่นดำออก เพ่งมองทารกน้อยใบหน้าเกลี้ยงเกลาในห่อผ้าแสนโสโครกนั้นด้วยสายตาขุ่นขวาง

...เด็กน้อยคนนี้รอดมาได้ไงเนี่ย ดูทำหน้าเข้าสิ ช่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสินะ

               “แอ๊ะ.. แอ้..”

               เด็กน้อยตะเบงเสียงอ้อแอ้แข่งกับเสียงฟ้าร้องได้อย่างเหมาะเจาะ

               “...!”

ความคลางแคลงในดวงตาทำให้มาเฟียหนุ่มชะงักไป กลายเป็นขมวดคิ้วขึ้นสูงพลางยกมุมปากขึ้นอย่างประหลาดใจ เมื่อทารกน้อยนั้นส่งเสียงร้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับทักทายเขา แต่ที่น่าทึ่งสุด คงเป็นมือของเด็กน้อยนั่นที่บังเอิญชูนิ้วกลางให้เขาอีกด้วย

“ขึ้นรถ”

               ร่างใหญ่ลุกขึ้นพลางยื่นมือรอรับหล่อน

               “เร็วๆ ฝนจะตกแล้ว”

ใบหน้าเรียวมอมแมมเงยขึ้นมองเขาด้วยแววตาแสนเศร้า

“ขอบคุณ ..ฮึก ขอบคุณมากค่ะ” เธอละล่ำละลักพลางใช้มือขวาดันพื้นถนนเพื่อพยุงตนเองขึ้นแทน

 แต่กลับเซซัดเกือบทรุดฮวบลงพื้นอีกครั้งหากเขาไม่รีบเอื้อมมือช้อนวงแขนเข้าช่วย

               หมั่บ

               “ฟู่วว”

               มัวแต่ถือเนื้อถือตัวจนเกือบพาลูกล้มแล้วมั้ยเล่า

               รังเกียจอย่างนั้นหรือ เหอะ เขาสิที่ควรจะเป็นฝ่ายรังเกียจมากกว่า

               “เร็วๆ”

               มาเฟียหนุ่มผละวงแขนออกพร้อมเดินนำหน้าไปเปิดประตูรถเบาะด้านหลังให้ก่อนขับพาเธอและลูกขับออกจากจุดอันตรายนี้ให้เร็วที่สุด

               เสียงร้องไห้โยเยของทารกน้อยกับแม่ที่พยายามกล่อมให้หยุดนั้นช่างสะท้อนถึงปัญหาสงครามในซุนดาลีได้อย่างน่าเวทนานัก

               อาจจะเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความเดือดร้อนของชาวบ้านตาดำๆ ได้เห็นความทุกข์ทรมานมันกับตา จากที่รู้สึกเฉยๆกลับเกิดความเวทนาแทรกเข้ามาในหัว

               “ชู่วว ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะคนดี”

               เสียงหวานใสกล่อมลูกน้อยสะกิดใจให้เขาเผลอช้อนสายตาขึ้นมองกระจกเพื่อมองหล่อนบนเบาะหลัง

               Oops!

               ใบหน้าเข้มชะงักงันเมื่อดันเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าหล่อนกำลังงัดเต้าขาวอวบออกมาให้ลูกดื่ม