บทที่ 150 .

       มลชนกรุดกายขึ้นวางศอกบนตักมือเท้าคางเพื่อรอฟัง เธอจ้องมองหน้าพี่สาวคนสวยแล้วพลอยเศร้าตามจนเกือบจะร้องไห้ รสรินเข้มแข็งและเก็บอารมณ์เก่งมาก ต่างจากอีกสองมาดามซ้ายขวาที่ต้องหยิบทิชชู่ซับขอบตาตัวเองเล่นปนเสียงสูดน้ำมูก

       นั่นคืออลิน และ พิมรภา

       “ฉัน อยากพาลูกกลับบ้าน ได้มั้ยคะ”

      ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ