บทที่ 17 .

               มาเฟียหนุ่มนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อมองดูรสรินผ่านจอมอนิเตอร์ภาพคมชัด ตลอดสามวันมานี้รู้สึกอิ่มเอิบใจแม้ความสัมพันธ์ไม่ได้คืบหน้าไปสักก้าว ถึงไม่ได้ครอบครองก็พอใจที่เธออยู่ในสายตาเขาตลอด

               “แหม่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะครับนาย” ลูอิสแซว

               “แน่นอน”

         ...