บทที่ 30 .

เมแกนลอบมองดูเธอที่รีบดึงผ้าขึ้นคลุมศีรษะเมื่อรถขับผ่านหมู่บ้านเชิงเขา แววตาเธอหมองเศร้าลงและกำลังกลั้นน้ำตาไว้อย่างหนัก เมื่อพ้นเขตแห่งความทุกข์ของเธอ เมแกนเปิดประทุนรถออกให้สายลมเย็นปะทะใบหน้าสวยแสนเศร้าได้สดชื่นในเวลาเย็นย่ำไร้แสงแดด

ทั้งสองยืนมองพื้นที่ทุ่งหญ้าหิมะออกดอกสีขาวสวยงามกินพื้นที่กว้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ