บทที่ 32 .

“อะไรของเค้า?” เธอบ่นพึมพำมองตามตาปริบ

เขาเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์คุกรุ่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยกเท้าเตะประตูห้องข้างๆจนพวกนั้นนั่งสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดกลัว ใครจะไม่กลัวเล่า ก็เขาไม่ใช่นักเลงธรรมดามีบอดี้การ์ดมากมายยืนห้อมล้อมใช้ปืนจ่อหัวขู่พวกเขาห้ามแตะต้องเธอแม้เพียงวาจาแทะโลมให้กลัว เรียกได้ว่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ