บทที่ 38 .

 “หึ มันอาจจะสวยงามถ้าเครื่องบินรบพวกนั้นมันไม่มีพิษภัยร้ายกาจ แต่มันพรากชีวิตเด็กเล็กที่วิ่งตามหลังฉันมาสี่ห้าคน ฮึก พวกเค้าร้องโอดโอยแขนขาฉีกขาดทรมาน ฉันกลัว สงสาร และโกรธตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ฮึก แล้วยังไงล่ะ ตัวเองก็ต้องวิ่งต่อไปเพื่อมีชีวิตรอด เพื่อเอเดน ฉันใช้มือขุดดินเหนียวใต้สะพานเพื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ