บทที่ 42 .

“อย่าให้รู้นะ ว่าไม่ได้คิดถึงแค่ลูกน่ะ” มือเรียวเอื้อมไปคว้าท่อนเอ็นที่กำลังอ่อนปวกเปียกให้ตื่นตัวอีกครั้ง

“ซี้ดด คิดถึงแค่ลูกแหละน่า” เขายอมโกหกเพื่อให้ได้โจว์อาร์กลับมา แม้ในใจยังคิดภรรยาที่แสนทรหด ทนอยู่กับเขาที่ไม่เคยทำดีให้เธอได้ชื่นใจสักครา แต่เรื่องการหนีกลับเมืองไทยของเธอนั้นทำให้เขาตะหงิดใน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ