บทที่ 95 .

               “โธ่ นังโง่” เธอมองอก มองสะโพก และใบหน้าสะสวยของลูกสาวแล้วต้องใช้นิ้วชี้จิ้มลงหน้าผากและผลักแรงๆจนหน้าหงาย

“แกมันโง่ ไม่ฉลาดได้สักครึ่งฉันเลย โง่เหมือนพ่อ”

               เธอตำหนิลูกสาวชุดใหญ่จนมาริสาน้ำตาร่วงเผาะ

               “เออ เก่งก็แต่ร้องไห้นี่แหละรีบๆเช็ดเลยนะ โอ๊ย เบื่อ!”

 ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ