บทที่ 98 .

               “หืม?”

               มาดามเมอร์ริสถอยหลังหนึ่งก้าว ยืนขมวดคิ้วมองซารีนที่กำลังนั่งพับเพียบบนพื้นห้อง กับแฟ้มเอกสารที่คงย้ายมาจากโต๊ะทำงานมากองพะเนินไว้บนโซฟานุ่มด้วยท่าทีสัปหงกคล้ายคนอดหลับอดนอน

เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกพื้นปึงปังบ่งบอกถึงอารมณ์คนมาใหม่ได้ดีจนรสรินรีบลุกขึ้นยืนก้มหน้...