บทที่ 48 .

เธออึ้งไปชั่วขณะ ทำนบน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นเอาไว้เสียนานกลับถูกพังทลายลง น้ำหยดใสไหลลงอาบพวงแก้มทั้งสอง ดวงตาหวานชื้นเงยขึ้นสบตาแม่อย่างไม่คาดคิด

“กลับไปซะมาดามเบอเนโต เธอมีครอบครัว มีสามีแล้ว ควรกลับไปเคลียร์กันให้เข้าใจ อย่ามาทำเป็นวิ่งหนีกลับมาหาแม่แบบนี้อีก มันไม่เหมาะ”

เธอใจแข็งตะคอกไล่ลูกสาวเหม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ