บทนำ
“ เธอถูกฉันตีตราเอาไว้แล้วจงยิ้มรับความจริงนี้ให้ได้
แล้วเธอจะปลอดภัย .. ภายใต้การควบคุมของฉัน!”
ป.ล. วิวาห์ร้ายนายมาเฟียทมิฬเป็นนิยายที่ถ่ายทอดเรื่องราวแรกเริ่มของกลุ่มdark
บท 1
เสียงปืนยิงปะทะกันดังสนั่นกลางผืนทะเลทรายเวิ้งว้างร้อนระอุโดยฝีมือมาเฟียจากอิตาลีทั้งคู่ เป็นการต่อสู้เพื่อแก่งแย่งชิงลูกค้ารายใหญ่ผู้ปกครองแถบทะเลทรายวานาซ่า โซลอส หัวหน้าใหญ่อายุ79ปี ผู้เป็นเจ้าถิ่นยืนสูบซิการ์มองดูทั้งสองฝ่ายกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด เขาอยู่ในวงการนี้มานานอีกไม่กี่ปีก็รามือทิ้งให้ลูกหลานได้สืบทอดแล้ว แม้แต่คู่ค้าเก่ากลุ่มโรมาก็ยังปล่อยให้คนรุ่นใหม่มาสืบทอดธุรกิจต่อ จะหักหน้ากลุ่มโรมาที่เคยซื้อขายกันมาหลายสิบปีเพียงเพื่อสนใจกลุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างดาร์คก็กระไรอยู่ เขาจึงใช้ที่นี่แทนสังเวียนให้แก่งแย่งกันเอาเอง ใครแกร่งสุด จะได้ลูกค้ารายใหญ่อย่างเขาไป โซลอสใช้รถบรรทุกคันใหญ่ซึ่งในนั้นมีกระเป๋าบรรจุธนบัตรกว่าร้อยล้านยูโรจอดไว้ ให้พวกนั้นได้ยิงปะทะกันจนรู้ดำรู้แดงกันไป ใครสามารถวิ่งไปหยิบเงินพวกนั้นได้ก่อนถือว่าชนะ
ปังๆๆๆๆ
กลุ่มค้าอาวุธสงครามรุ่นสืบทอด กับกลุ่มมาเฟียคลื่นลูกใหม่บรรลัยกัลป์ที่ก่อตั้งขึ้นมาด้วยมิตรภาพของเหล่าเชื้อสายมาเฟียรุ่นบุกเบิกในวัยไล่เลี่ยกัน เกิดความสนิทสมกลมเกลียวจนก่อตั้งองค์กรนามว่า DARK และแน่นอนทุกอย่างจะเงียบและมืดดำที่สุดสมดังชื่อ สมาชิกมีทั้งหมด8คน ซึ่งไม่นับเงาอย่างดานิโล่
ส่วนตอนนี้เหลือเพียง7 เพราะแม็ก มาเฟียผู้หล่อละมุนดูอบอุ่นและเข้าถึงง่ายสุดในกลุ่ม ได้ด่วนจากเพื่อนๆจมดิ่งลงไปในธารน้ำแข็งเมื่ออาทิตย์ที่แล้วในวันฝึกความแข็งแกร่งด้วยแม็กมีโรคประจำตัวแต่เขาเลือกที่จะเก็บงำเพื่อนๆเอาไว้จนเกิดเหตุสลดขึ้น แน่นอนทุกคนช็อคและเศร้าใจในเหตุการณ์สูญเสียครั้งนี้ แต่ดาร์ค ยังยืนหยัดที่จะกอดคอกันก้าวต่อไปให้ถึงที่สุด
“เฮ้ยพวกเรา บุกก!!”
เมื่อรัวปืนและและขว้างระเบิดใส่ฝั่งตรงข้ามจนล้มตายระเนระนาดแล้ว ลูคัส เบอเนโต หรือ ลูก้า เขาเลือดร้อน บ้าระห่ำเกินคนจนมีข่าวอื้อฉาวถึงวีรกรรมมากมายทั้งที่ดาร์คยังเพิ่งจะอยู่ในขั้นเริ่มต้น แต่วงการมาเฟียต่างขนานนามของลูก้าว่า Big luke./บิ๊ก ลู้ค เมื่อฝ่ายตรงข้ามเหลือเพียงไม่ถึงห้าคน ลูก้าจึงไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งไปถึงเส้นชัยที่มีเงินและอำนาจเป็นเดิมพัน หารู้ไม่ว่าหัวหน้ากลุ่มแอบหลบอยู่ข้างรถเพื่อต้องการเด็ดหัวตัวเป้งสักคนของดาร์ค
“เฮ้ยยพวกเรา ไปกัน!!”
“เฮ้ยๆ ไอ้ลูก้า มันเสี่ยงเกินไปอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามเซ่”
สเตฟาโน่ตะคอกเตือนสติคว้าดึงเสื้อรั้งเสื้อยืดสีดำของลูก้าเอาไว้เสียยืดเพราะอีกฝ่ายก็รั้น ดันทุรังจะไปให้ได้
“ปล่อย กูจะไปพวกมึงคอยยิงป้องกันกูด้วย” ลูก้าหันหลังกลับมาปัดมือออกจากเสื้อตน
ปัง!
“ม่ายยยยยย!!!!!!!!!!”
ทุกคำเตือนของสเตฟาโน่ไม่เคยเข้าหูเขาเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้มันกำลังดังก้องอยู่ในหัวให้เขารู้สึกผิดและเจ็บปวดเหลือเกิน
'แกมันใจร้อนวู่วามเกินไปแล้วไอ้ลูก้า หยุดฟังคำเตือนจากเพื่อนๆบ้างสิโว้ยยย เดี๋ยวก็ตายห่..กันหมดหรอก!!'
.
'อย่าเพิ่งเซ่ลูก้า ใจเย็นๆก่อนอย่าผลีผลาม'
.
'ฟังนะลูก้า กลุ่มเราทุกคนมันบ้าระห่ำใจร้อนกันไปหมด ขืนเป็นกันอย่างนี้มีแต่ตายกับตาย แต่ฉันมั่นใจว่า แกเปลี่ยนได้!!'
...............................
Los Angeles./ลอสแอนเจลิส
เด็กสาวชาวอิตาเลียนวัย18เลือกใช้ชีวิตอยู่ในลอสแอนเจลิส เมืองที่ดูวุ่นวายผู้คนพลุกพล่านมากมาย ร่างผอมบางสูงประมาณ175 สวมสเวตเตอร์สีเทากางเกงยีนส์พับชายกับรองเท้าผ้าใบสไตล์เรียบง่ายสะพายเป้เดินไปเรียนเพียงลำพังเพราะวันนี้รูมเมทเธอไม่สบายนอนเป็นผักอยู่ในห้อง ใบหน้าสวยสดไร้เมคอัพเอาแต่ก้มหน้าเขี่ยหน้าจอมือถือสวมหูฟังเพลงและส่ายหน้าเล็กน้อยตามจังหวะดนตรีที่ก้องกังวานในหูแบบไม่สนโลก
“อุ๊บบบส์”
เธอเกือบจะชนกับเจ้าของรองเท้าหนังสีดำมันวับเข้าแล้ว ดีที่หยุดฝีเท้าได้ทัน และแน่นอน เธอรู้ว่าชายที่ยืนตรงหน้าจงใจจะมาหาเรื่องเธอ แต่ไม่ทันที่จะได้เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายได้เต็มตาก็โดนลากขึ้นรถโดยมีชายฉกรรจ์อีกสองคนช่วยกันลากเธอขึ้นรถลีมูซีนอย่างง่ายดายแบบที่ผู้คนบริเวณนั้นไม่มีใครทันสังเกตเห็น
“นี่ พวกแกเป็นใคร!?”
เธอตวาดแหวพลางก้มมองดูรอยแดงที่แขน เมื่อเหลือบสายตามองโลโก้เล็กๆสักตัวอักษรdarkไว้บนหลังมือของคนพวกนี้แล้วเธอจึงพ่นลมหายใจออกทางจมูกพร้อมกรอกสายตาขึ้นบนอย่างระอา
...พี่ชายคิดจะแกล้งอะไรเธอเนี่ย?!!
ครืดดดดด
เสียงสมาร์ทโฟนในมือเธอสั่นได้พอเหมาะพอเจาะ จึงไม่ชักช้าที่จะรับสาย
“แม่คะ แม่คงรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้พี่ชายกำลังแกล้งหนูอยู่ จะพาหนูไปไหนก็ไม่รุ้ หนูคิดว่าแม่คงจะโมโหเช่นกันที่พวกนี้กำลังจะทำให้หนูไปเรียนสายนะ!?” เมื่อรับสายมารดาเธอรีบรัวฟ้องแม่ทันควัน
“หยุด ฟังแม่ ตอนนี้แม่มีเรื่องด่วนให้เราต้องทำ”
“มันจะมีอะไรสำคัญไปกว่าการเข้าคลาสของหนูล่ะคะ ได้โปรดอย่าก้าวก่าย วันหยุดค่อยว่ากัน”
“หยุด เลิกบ่น แล้วทำตามที่แม่บอกซะ นี่คือธุระที่สำคัญกว่าทุกอย่างทั้งสิ้น”
“ทุกอย่างทั้งสิ้น..” เธอทวนเสียงแผ่วขบคิดตาม
“ใช่ลูก สำคัญที่สุด ฉะนั้นนั่งเงียบๆไปกับพวกนั้น รับรองว่าปลอดภัยแน่นอน”
“หึ ก็แน่สิ อุตส่าห์โทรมากำชับขนาดนี้” เธอยังโอดครวญแกมประชดผู้เป็นแม่
“โอเค เก่งมากสาวน้อย แล้วเจอกันที่อิตาลีนะ”
บทล่าสุด
#121 บทที่ 121 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#120 บทที่ 120 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#119 บทที่ 119 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#118 บทที่ 118 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#117 บทที่ 117 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#116 บทที่ 116 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#115 บทที่ 115 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#114 บทที่ 114 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#113 บทที่ 113 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#112 บทที่ 112 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เมื่อฉันทะลุมาเป็นบอดี้การ์ดสาวของนายมาเฟียจอมโหด!
..................................................................
พระเอก: ราฟาเอล มิลเลอร์
มาเฟียหน้าหล่อ แต่นิสัยโหด ไม่เคยได้รับบาดแผลใจอะไรในวัยเด็ก แต่กลับมีนิสัยบิดเบี้ยวอันน่ากลัว เพราะความทะนงตัวทำให้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ใครกล้าขัดใจมีอันต้องอันตรธานหายไปจากสายตา สุขุม ซ่อนความใจร้อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาคนหายใจแทบไม่ออก
นางเอก: เกรซ โคปา (สีน้ำ)
บอดี้การ์ดสาวสวยฝีมือดี ถูกลักพาตัวมาฝึกเป็นทหารตั้งแต่เด็ก ถูกสอนให้ใช้อาวุธ เรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนรู้การอารักขา และลอบฆ่า
นิสัย (เดิม) เงียบขรึม จริงจัง ทะเยอทะยาน
..................................................................
เรื่องย่อ
สีน้ำทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากสอบเข้ามหาลัยเสร็จหมาด ๆ นิยายเรื่องที่เธออ่านก็คือ 'กรงขังของนายมาเฟีย' นิยายอีโรติกสิบแปดบวกที่พระเอกเป็นมาเฟียจอมยึดติด ราฟาเอล มิลเลอร์ มาเฟียจอมโหดเขาหลงรักนางเอกที่เป็นคนธรรมดา เขาถูกใจในหน้าตาสะสวยของนางเอกของเรื่องอย่าง นาตาลี ตั้งแต่แรกเห็น เขาตกหลุมรักนางเอกในเรื่องอย่างนาตาลีแบบหัวปักหัวปำ แต่เลือกที่จะเข้าหาอีกฝ่ายด้วยวิธีผิด ๆ ซึ่งตัวละครที่สีน้ำทะลุเข้ามาสวมร่างไม่ใช่นางเอก แต่ทว่ากลับเป็นนางร้าย!
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
คลั่งไคล้ยัยแฮกเกอร์
แทนที่จะส่งตัวเธอให้ตำรวจ ประธานกู้ผู้ชอบใช้เงินแก้ปัญหา(และหวงของขั้นสุด) กลับโยนเช็คตัวเลขเจ็ดหลักใส่หน้า พร้อมยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้... นั่นคือการจ้างเธอเป็น 'กระสอบทรายระบายอารมณ์ส่วนตัว' แบบผูกขาด ห้ามรับงานอื่น ห้ามมองผู้ชายคนอื่น และห้ามปฏิเสธเมื่อเขาต้องการ!
ภายใต้แว่นตาขอบเงินที่ดูภูมิฐาน เขาคือพญามารจอมเอาแต่ใจที่ดุดันไม่เกรงใจเตียง จนเธอต้องลอบรีวิวสมรรถภาพของเขาในใจเหมือนรีวิวสินค้าในเถาเป่า ปากสั่นร้องไห้บอกว่าไม่ไหว แต่สมองกลับคำนวณทิปค่ากระเป๋าแบรนด์เนมอย่างรวดเร็ว
เมื่อความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย 'เงินตราและราคะ' ถลำลึกจนเตียงแทบหักทุกคืน งานนี้สายลับสาวหน้าเงินจะกอบโกยกำไรจนคุ้ม หรือจะขาดทุนย่อยยับเพราะเผลอเอาหัวใจไปจำนองให้ท่านประธานกันแน่?
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













