บทที่ 96 .

“ไม่ต้องฝาก ผัวฉัน ฉันดูแลอยู่แล้ว”

มาดามเบอเนโตเหยียดยิ้มทำปากคว่ำด้วยสีหน้าตึงแบบทีเล่นทีจริง

“ชิส์”

...............................

เบอเนโตจัดเสื้อและสิ่งของจำเป็นยัดใส่กระเป๋าเป้หนึ่งใบเตรียมจะไปตามภรรยากลับบ้านแม้จะเพิ่งกลับจากดื่มสังสรรค์และนอนพักได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง

ในเมื่อรอแล้วไม่รู้จุดหมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ