บทที่ 97 .

“ช่างประไรวะ” เขาตัดสายทิ้งแบบไม่สนใจ

“ว้าววววว”

ทุกคนอ้าปากค้างราวกับว่าการตัดสายทิ้งเป็นการยากสำหรับเขาอะไรอย่างนั้น

แต่เมื่อเสียงสมาร์ทโฟนดังขึ้นอีกครั้ง

เขาหยุดโยกกายส่ายศีรษะ เพ่งมองหน้าจอด้วยสีหน้าวิตกที่เขาไม่ทราบว่ามันดันเป็นภาพสนุกของเพื่อนๆ

“รับๆ”

“รับสิวะ”

“แน่จริงรับเลย รับเลยๆ”

“ไอ้บิ๊ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ