บทที่ 106 .

     “เอาอย่างนั้นจริงๆใช่มั้ย”

               “ค่ะ ทุกอย่างมันพังเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆค่ะ”

               เขายืนก้มหน้าไม่ต้องการให้เธอเห็นแววตาที่อ่อนแอ

               ฉัตรชฎาเม้มริมฝีปากแน่นหันหลังกลับ ควงแขนบิดาออกจากห้อง

               “เดี๋ยว ถ้าไม่อยากให้ฉันตามไปตอแยก็ช่วยรับเงินนี้ที”

     ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ