หลุมพรางรัก มาเฟียร้าย(ซีรีส์ชุดDARK)

ร่างบางยืนหอบบนชานชลาพร้อมแรงลมจากรถไฟวิ่งด้วยความเร็วสูงจนผมสีน้ำตาลยาวปลิวยุ่งเหยิง กระโปรงสั้นเลยเข่าสีดำเองก็เช่นกัน

“เห้อ สงสัยต้องนั่งไนท์บัสกลับโตเกียวแล้วสิน้า นังชฎา”

เธอพึมพำกับตนเองเมื่อมาไม่ทันรถไฟสายสุดท้ายจากโอซาก้าไปยังโตเกียว

ครืนนนนนนนนน

ขณะรถไฟเคลื่อนผ่านเรื่อยๆยังไม่สุดขบวน เธอรู้สึกเหมือนว่า มีใครกำลังยืนมองเธออยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของชานชลา

ฉัตรชฎา หรือ ซานายะ ยูอิ ยังคงยืนนิ่ง เพราะเชื่อว่าอย่างนั้น เหมือนมีเซ้นต์อะไรบางอย่าง ว่าต้องมีคนยืนดูเธออยู่แน่

“....!”

และแล้วก็เป็นอย่างที่รู้สึก

เธอพบชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทสวมแว่นดำผมทรงสกินเฮด ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

สัญญาณแห่งความรักตัวกลัวตายผุดขึ้นมา

เธอรีบถอยร่นเตรียมจะวิ่งหนี

แต่แล้วโชคชะตากลับไม่เข้าข้างฉัตรชฎา หญิงสาวชาวไทยผู้ถูกบังคับให้ชุบชีวิตใหม่ที่ญี่ปุ่น แม้ภูมิใจในเชื้อชาติตนเองขนาดไหนแต่ก็ต้องจำใจยอมรับชื่อญี่ปุ่นที่แม่ตั้งให้ใหม่อย่างเลี่ยงไม่ได้

เธอหันหลังกลับเตรียมก้าวเท้าวิ่ง แต่ต้องถูกชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่สามคนสวมชุดแนวเดียวกันกับคนแรกที่เธอเจออยู่ฝั่งตรงข้าม พวกมันลากดึงตัวเธอราวกับหุ่นเบาหวิว

“ช่วย..”

ไม่มีโอกาสได้ร้องขอความช่วยเหลือ ทุกอย่างดับวูบลงทันที

...................

'ได้ตัวมาแล้วครับนาย'

"..ดี เอามันมาหาฉันเดี๋ยวนี้!!"

มือหยาบคีบมวนบุหรี่ออกจากปากพลางบี้ลงบนรูปภาพของหญิงสาวที่ได้มาจากกล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุ

เพล้งงงง!

มือเรียวยาวออกแรงทุ่มแก้วบรั่นดีแตกกระจายเต็มพื้นเพื่อต้องการให้เขาหันมาสนใจ และฟังสิ่งที่เธอพยายามอธิบายบ้าง

“หึ คุณก็ยังเป็นคุณคนเดิม”

ต่อให้เธอล้มหัวฟาดพื้นลงต่อหน้า ดาวิเด้ก็คงจะหันหลังให้อยู่ดีสินะ

“.........”

นอกจากจะยืนหันหลังให้แล้ว เขายังคงเดินหนีแบบไม่แคร์ ขณะที่แม่นางแบบสาวดาวรุ่งกำลังหอบผ้าหอบผ่อนวิ่งโร่ออกจากห้องอย่างตื่นตระหนก

“ให้มันได้อย่างนี้สิ!!”

“ทำไม”

“ทำไมหรือ? พูดออกมาได้ยังไง” ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอกำลังสนใจผู้ชายใจดำคนนี้

“ฉันแค่ทำ แบบที่เธอเคยทำกับฉันไงโซเฟีย”

“ฮึก... แต่ฉันเลิกทำไปแล้วไง ฟังกันบ้างเซ่!!! แต่ดูคุณสิ ยิ่งฉันทำตัวดี คุณยิ่งตลบหลังฉันพาผู้หญิงมานอนด้วยไม่ซ้ำหน้า นี่หรือรัก”

“แต่งงานเมื่อไหร่แล้วฉันจะเลิก”

“เฮอะ ให้ตายเถอะเดย์”

......?

“ดะ..เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ?”

เธอฟังไม่ผิดใช่ไหม

เขากำลังขอเธอแต่งงานหรือ?

“ก็แต่งงานกันไงเล่า กล้ามั้ยล่ะ” เขายังคงยืนหันหลังให้ ทว่าลอบยิ้มมุมปาก

“บ้าจริง”

นางแบบสาวหุ่นสูงชะลูดถลาตัวเข้าไปโอบกอดเขาจากด้านหลัง “นี่กำลังขอฉันแต่งงาน..จริงๆหรือ?”

“แน่นอน” ร่างกำยำหันกลับมากอดเธอแน่น จ้องแววตาคมเฉี่ยวของเธออย่างแสนรัก มือใหญ่วางค้างบนศีรษะเธอที่อยู่ระหว่างหัวไหล่เขา

“พระเจ้า ฉันเอาคุณอยู่หมัดแล้ว”

“ฮ่าๆๆ”

เขาหัวเราะพร้อมรีบโอบอุ้มเธอที่กระโดดเกาะเอวเขาไว้ ทั้งสองบดจูบกันดุเดือดราวกับคู่ต่อสู้ เสียงลิ้นและริมฝีปากนัวเนียกันดังสูสีกับเสียงกระเส่าของนางแบบคนสวย

เขาและเธอกลับมาสานต่อกันอีกครั้งหลังจากพบกันที่งานแต่งราฟาเอลและพิมรภา และเธอเป็นคนพยายามหาทางหวนกลับมาโดยตลอด อาจจะเพราะท่าทีที่ดูไม่แคร์เธอดังแต่ก่อนของดาวิเด้ มันทำให้เธอรู้สึกเสียดาย อยากเอาชนะผู้หญิงพวกนั้น หรืออยากจะเคาะหัวใจเขาอีกครั้งก็ไม่สามารถจะหาคำตอบได้  แต่ที่แน่ๆคือ เธอรักเขาเข้าเต็มเปาแล้ว ไม่เช่นนั้น คาสโนวาสาวคนสวยไม่มีทางจะมาตามตอแยเขาแบบนี้แทบทุกครั้งที่ทราบข่าวว่าเขากำลังจีบนางแบบสาวดาวรุ่งคนนั้นคนนี้จนเธอต้องตามจิกตบไล่ตะเพิดอยู่ทุกวี่วัน

ส่วนพ่อคนเย็นชาก็ยังไม่โกรธที่เธอแสดงอาการหึงเสียด้วยสิ เขายังร่วมรักกับเธอมอบบทสวาทอันดุเดิอด หรือหวานฉ่ำนั้นแล้วแต่อารมณ์พ่อมาเฟียหนุ่มอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พาเธอขึ้นสวรรค์และนอนพักบนเตียงกว้างตื่นรับอรุณรุ่งพร้อมๆกันแทบทุกครั้ง

แต่วันนี้กลับไม่ใช่

ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าบิดกายเหยียดแขนบนเตียงกว้าง เขาควานหาหญิงสาวคนรักที่นอนกอดเมื่อคืนกลับไร้เงาของเธอ

“ไปไหน?”

มีเพียงข้อความส่งมาให้เขา

และใครเล่าจะไปคิด ว่านี่เป็นข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมา ก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

‘ที่รัก ฉันไปเดินแบบที่ญี่ปุ่น3วันนะคะ’

.

.

ซ่าส์!!!

...

ตุบ ตุบ

“มึงลุกขึ้นมาสิโว้ยย”

ตุบ ตุบ!!

ฟรังโก้ลากร่างยักษ์ที่เมาหนักเข้ามาในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้ กำปั้นใหญ่ทุบตีวงแขนล่ำสันอย่างแรงเพื่อเรียกสติเขากลับมา

ดาวิเด้เสียศูนย์อย่างหนักเป็นเวลาหกเดือน กับการปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหมือนคนบ้า ไม่เหลือเค้าเดิมของ ปิฌออาร์เทอร์ เดอ ดาวิเด้อีกแล้ว

มีเพียงชายไร้สติ ผมเผ้ารกรุงรัง กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ผิวหยาบกระด้างไหม้เกรียมจากแสงแดด เขาออกไปเป็นทหารอาสาสมัครไร้สังกัดบนแถบชายแดนในประเทศใกล้เคียง ชีวิตในแต่ละวันคือการต่อสู้ มีเพียงกลิ่นเหล้าและคาวเลือดวนซ้ำอยู่แบบนี้กินเวลามากว่าครึ่งปี ไม่สนใจธุรกิจใดๆทั้งสิ้น ทำตัวเป็นคนล่องลอยไร้ค่า จะตายวันไหนไม่หวาดหวั่น คนแถบนั้นให้ฉายาเขาว่า นักฆ่าขี้เมา