บทนำ
เธอกำลังตกหลุมพรางอันดำมืดที่เขาเป็นคนสร้างและผลักให้ชีวิตเธอรับโทษทัณฑ์อันโหดร้าย ดิบเถื่อน เชือดเฉือนหัวใจให้แตกสลาย
เขา คือหายนะครั้งใหญ่ในชีวิตเธอ
และเธอ คือจุดเปลี่ยนให้ชีวิตดิบเถื่อนกลับตาลปัตร หวั่นไหว
ความรักที่ก่อตัวบนความแค้นจะลงเอยเช่นไร?
บท 1
ร่างบางยืนหอบบนชานชลาพร้อมแรงลมจากรถไฟวิ่งด้วยความเร็วสูงจนผมสีน้ำตาลยาวปลิวยุ่งเหยิง กระโปรงสั้นเลยเข่าสีดำเองก็เช่นกัน
“เห้อ สงสัยต้องนั่งไนท์บัสกลับโตเกียวแล้วสิน้า นังชฎา”
เธอพึมพำกับตนเองเมื่อมาไม่ทันรถไฟสายสุดท้ายจากโอซาก้าไปยังโตเกียว
ครืนนนนนนนนน
ขณะรถไฟเคลื่อนผ่านเรื่อยๆยังไม่สุดขบวน เธอรู้สึกเหมือนว่า มีใครกำลังยืนมองเธออยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของชานชลา
ฉัตรชฎา หรือ ซานายะ ยูอิ ยังคงยืนนิ่ง เพราะเชื่อว่าอย่างนั้น เหมือนมีเซ้นต์อะไรบางอย่าง ว่าต้องมีคนยืนดูเธออยู่แน่
“....!”
และแล้วก็เป็นอย่างที่รู้สึก
เธอพบชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทสวมแว่นดำผมทรงสกินเฮด ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น
สัญญาณแห่งความรักตัวกลัวตายผุดขึ้นมา
เธอรีบถอยร่นเตรียมจะวิ่งหนี
แต่แล้วโชคชะตากลับไม่เข้าข้างฉัตรชฎา หญิงสาวชาวไทยผู้ถูกบังคับให้ชุบชีวิตใหม่ที่ญี่ปุ่น แม้ภูมิใจในเชื้อชาติตนเองขนาดไหนแต่ก็ต้องจำใจยอมรับชื่อญี่ปุ่นที่แม่ตั้งให้ใหม่อย่างเลี่ยงไม่ได้
เธอหันหลังกลับเตรียมก้าวเท้าวิ่ง แต่ต้องถูกชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่สามคนสวมชุดแนวเดียวกันกับคนแรกที่เธอเจออยู่ฝั่งตรงข้าม พวกมันลากดึงตัวเธอราวกับหุ่นเบาหวิว
“ช่วย..”
ไม่มีโอกาสได้ร้องขอความช่วยเหลือ ทุกอย่างดับวูบลงทันที
...................
'ได้ตัวมาแล้วครับนาย'
"..ดี เอามันมาหาฉันเดี๋ยวนี้!!"
มือหยาบคีบมวนบุหรี่ออกจากปากพลางบี้ลงบนรูปภาพของหญิงสาวที่ได้มาจากกล้องวงจรปิดในคืนเกิดเหตุ
เพล้งงงง!
มือเรียวยาวออกแรงทุ่มแก้วบรั่นดีแตกกระจายเต็มพื้นเพื่อต้องการให้เขาหันมาสนใจ และฟังสิ่งที่เธอพยายามอธิบายบ้าง
“หึ คุณก็ยังเป็นคุณคนเดิม”
ต่อให้เธอล้มหัวฟาดพื้นลงต่อหน้า ดาวิเด้ก็คงจะหันหลังให้อยู่ดีสินะ
“.........”
นอกจากจะยืนหันหลังให้แล้ว เขายังคงเดินหนีแบบไม่แคร์ ขณะที่แม่นางแบบสาวดาวรุ่งกำลังหอบผ้าหอบผ่อนวิ่งโร่ออกจากห้องอย่างตื่นตระหนก
“ให้มันได้อย่างนี้สิ!!”
“ทำไม”
“ทำไมหรือ? พูดออกมาได้ยังไง” ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอกำลังสนใจผู้ชายใจดำคนนี้
“ฉันแค่ทำ แบบที่เธอเคยทำกับฉันไงโซเฟีย”
“ฮึก... แต่ฉันเลิกทำไปแล้วไง ฟังกันบ้างเซ่!!! แต่ดูคุณสิ ยิ่งฉันทำตัวดี คุณยิ่งตลบหลังฉันพาผู้หญิงมานอนด้วยไม่ซ้ำหน้า นี่หรือรัก”
“แต่งงานเมื่อไหร่แล้วฉันจะเลิก”
“เฮอะ ให้ตายเถอะเดย์”
......?
“ดะ..เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ?”
เธอฟังไม่ผิดใช่ไหม
เขากำลังขอเธอแต่งงานหรือ?
“ก็แต่งงานกันไงเล่า กล้ามั้ยล่ะ” เขายังคงยืนหันหลังให้ ทว่าลอบยิ้มมุมปาก
“บ้าจริง”
นางแบบสาวหุ่นสูงชะลูดถลาตัวเข้าไปโอบกอดเขาจากด้านหลัง “นี่กำลังขอฉันแต่งงาน..จริงๆหรือ?”
“แน่นอน” ร่างกำยำหันกลับมากอดเธอแน่น จ้องแววตาคมเฉี่ยวของเธออย่างแสนรัก มือใหญ่วางค้างบนศีรษะเธอที่อยู่ระหว่างหัวไหล่เขา
“พระเจ้า ฉันเอาคุณอยู่หมัดแล้ว”
“ฮ่าๆๆ”
เขาหัวเราะพร้อมรีบโอบอุ้มเธอที่กระโดดเกาะเอวเขาไว้ ทั้งสองบดจูบกันดุเดือดราวกับคู่ต่อสู้ เสียงลิ้นและริมฝีปากนัวเนียกันดังสูสีกับเสียงกระเส่าของนางแบบคนสวย
เขาและเธอกลับมาสานต่อกันอีกครั้งหลังจากพบกันที่งานแต่งราฟาเอลและพิมรภา และเธอเป็นคนพยายามหาทางหวนกลับมาโดยตลอด อาจจะเพราะท่าทีที่ดูไม่แคร์เธอดังแต่ก่อนของดาวิเด้ มันทำให้เธอรู้สึกเสียดาย อยากเอาชนะผู้หญิงพวกนั้น หรืออยากจะเคาะหัวใจเขาอีกครั้งก็ไม่สามารถจะหาคำตอบได้ แต่ที่แน่ๆคือ เธอรักเขาเข้าเต็มเปาแล้ว ไม่เช่นนั้น คาสโนวาสาวคนสวยไม่มีทางจะมาตามตอแยเขาแบบนี้แทบทุกครั้งที่ทราบข่าวว่าเขากำลังจีบนางแบบสาวดาวรุ่งคนนั้นคนนี้จนเธอต้องตามจิกตบไล่ตะเพิดอยู่ทุกวี่วัน
ส่วนพ่อคนเย็นชาก็ยังไม่โกรธที่เธอแสดงอาการหึงเสียด้วยสิ เขายังร่วมรักกับเธอมอบบทสวาทอันดุเดิอด หรือหวานฉ่ำนั้นแล้วแต่อารมณ์พ่อมาเฟียหนุ่มอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พาเธอขึ้นสวรรค์และนอนพักบนเตียงกว้างตื่นรับอรุณรุ่งพร้อมๆกันแทบทุกครั้ง
แต่วันนี้กลับไม่ใช่
ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าบิดกายเหยียดแขนบนเตียงกว้าง เขาควานหาหญิงสาวคนรักที่นอนกอดเมื่อคืนกลับไร้เงาของเธอ
“ไปไหน?”
มีเพียงข้อความส่งมาให้เขา
และใครเล่าจะไปคิด ว่านี่เป็นข้อความสุดท้ายที่เธอส่งมา ก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
‘ที่รัก ฉันไปเดินแบบที่ญี่ปุ่น3วันนะคะ’
.
.
ซ่าส์!!!
...
ตุบ ตุบ
“มึงลุกขึ้นมาสิโว้ยย”
ตุบ ตุบ!!
ฟรังโก้ลากร่างยักษ์ที่เมาหนักเข้ามาในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้ กำปั้นใหญ่ทุบตีวงแขนล่ำสันอย่างแรงเพื่อเรียกสติเขากลับมา
ดาวิเด้เสียศูนย์อย่างหนักเป็นเวลาหกเดือน กับการปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหมือนคนบ้า ไม่เหลือเค้าเดิมของ ปิฌออาร์เทอร์ เดอ ดาวิเด้อีกแล้ว
มีเพียงชายไร้สติ ผมเผ้ารกรุงรัง กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ผิวหยาบกระด้างไหม้เกรียมจากแสงแดด เขาออกไปเป็นทหารอาสาสมัครไร้สังกัดบนแถบชายแดนในประเทศใกล้เคียง ชีวิตในแต่ละวันคือการต่อสู้ มีเพียงกลิ่นเหล้าและคาวเลือดวนซ้ำอยู่แบบนี้กินเวลามากว่าครึ่งปี ไม่สนใจธุรกิจใดๆทั้งสิ้น ทำตัวเป็นคนล่องลอยไร้ค่า จะตายวันไหนไม่หวาดหวั่น คนแถบนั้นให้ฉายาเขาว่า นักฆ่าขี้เมา
บทล่าสุด
#134 บทที่ 134 Special.8
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#133 บทที่ 133 Special.7
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#132 บทที่ 132 Special.6
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#131 บทที่ 131 Special.5
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#130 บทที่ 130 Special.4
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#129 บทที่ 129 Special.3
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#128 บทที่ 128 Special.2
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#127 บทที่ 127 Special.1
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#126 บทที่ 126 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026#125 บทที่ 125 .
อัปเดตล่าสุด: 1/31/2026
คุณอาจชอบ 😍
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
สัญญารักประธานร้าย
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
(เซ็ท Three Flags) อาณัติร้ายนายวิศวะ
เมื่อค่ำคืนที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบเลือน
'น้ำพิง' หญิงสาวสู้ชีวิตที่ดิ้นรนหาเช้ากินค่ำ ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงเดียวกับ 'เรด' ทายาทเจ้าพ่อคาสิโนผู้ทรงอิทธิพล โดยที่ทั้งคู่ต่างถูกวางยา!
แต่โชคชะตากลับต้อนเธอให้จนมุม เมื่อรูปถ่ายหลุดว่อน และเรดปักใจเชื่อว่าเธอคือผู้หญิงหิวเงินที่จัดฉากเพื่อจับเขาหวังรวยทางลัด
เพื่อปกปิดข่าวฉาว ผู้ใหญ่จึงยื่นคำขาดให้ทั้งคู่ต้องรับบทแฟนกำมะลอ
สำหรับน้ำพิง... มันคือทางออกเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่สำหรับเรด... มันคือจุดเริ่มต้นของการจองจำและเอาคืน
เมื่อฉันทะลุมาเป็นบอดี้การ์ดสาวของนายมาเฟียจอมโหด!
..................................................................
พระเอก: ราฟาเอล มิลเลอร์
มาเฟียหน้าหล่อ แต่นิสัยโหด ไม่เคยได้รับบาดแผลใจอะไรในวัยเด็ก แต่กลับมีนิสัยบิดเบี้ยวอันน่ากลัว เพราะความทะนงตัวทำให้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ใครกล้าขัดใจมีอันต้องอันตรธานหายไปจากสายตา สุขุม ซ่อนความใจร้อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาคนหายใจแทบไม่ออก
นางเอก: เกรซ โคปา (สีน้ำ)
บอดี้การ์ดสาวสวยฝีมือดี ถูกลักพาตัวมาฝึกเป็นทหารตั้งแต่เด็ก ถูกสอนให้ใช้อาวุธ เรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนรู้การอารักขา และลอบฆ่า
นิสัย (เดิม) เงียบขรึม จริงจัง ทะเยอทะยาน
..................................................................
เรื่องย่อ
สีน้ำทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากสอบเข้ามหาลัยเสร็จหมาด ๆ นิยายเรื่องที่เธออ่านก็คือ 'กรงขังของนายมาเฟีย' นิยายอีโรติกสิบแปดบวกที่พระเอกเป็นมาเฟียจอมยึดติด ราฟาเอล มิลเลอร์ มาเฟียจอมโหดเขาหลงรักนางเอกที่เป็นคนธรรมดา เขาถูกใจในหน้าตาสะสวยของนางเอกของเรื่องอย่าง นาตาลี ตั้งแต่แรกเห็น เขาตกหลุมรักนางเอกในเรื่องอย่างนาตาลีแบบหัวปักหัวปำ แต่เลือกที่จะเข้าหาอีกฝ่ายด้วยวิธีผิด ๆ ซึ่งตัวละครที่สีน้ำทะลุเข้ามาสวมร่างไม่ใช่นางเอก แต่ทว่ากลับเป็นนางร้าย!
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













