บทที่ 114 .

“ด..ดาวิเด้ ... มีอะไร” น้ำเสียงอ่อนโยนชักห้วนขึ้นมาดื้อๆ

               “ช่วยพูดกับผัวให้มันดีๆเสียงหวานๆเหมือนคำแรกที่รับสายหน่อย”

               “ฉันไม่ว่างมากขนาดจะมายืนเถียงกับแกหรอกนะ”

               “แต่ว่างไปทำเรื่องบ้าๆได้ เฮอะ .. ที่รัก ถึงเวลาคุยกันดีๆได้แล้ว นี่พ่อของลูกเธอนะ”

          ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ