บทที่ 37 .

..ไอ้เถื่อนนี่นะ กลัวว่าเธอคิดสั้น..

ฉัตรชฎานั่งขบตรองในใจ จากที่ดีใจคิดว่าคนบ้านเดียวกันจะช่วยเธอได้ ดูท่าจะริบหรี่แล้ว เพราะพวกหล่อนเป็นพวกเดียวกันกับดาวิเด้ ดังนั้นฉัตรชฎาจึงได้แต่นั่งตัวลีบฟังพวกหล่อนคุยกันอย่างสนิทสนม และการมาหลบภัยดังที่พวกหล่อนว่า ดูแววตาแล้วเหมือนเป็นเรื่องเคยชิน ดูไม่ตื่นตร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ