บทที่ 44 .

เธอนั่งกอดอกยกยิ้มอย่างมีชัย ผ่านไปสิบนาทีเขายังคงโทรมาไม่หยุดหย่อน และเธอยังไม่ยอมรับสาย

ดาวิเด้จึงงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาเพื่อให้เธอสนใจ

..มอโซ่ก็คิดถึงเธอด้วย..

เธอเผลอยิ้มออกมาเมื่อเขาส่งภาพเจ้ามอโซ่มาให้ดู

“เอ๋?”

เจ้ามอโซ่นอนหอบและลุกขึ้นเดินวนลุกลี้ลุกลนบนฟูกนุ่มกับถาดอาหารที่ยังเหลือเต็มจาน มัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ