บทที่ 48 .

เธอเดินลงบันได ยืนมองข้างแคร่ ขยี้ตามองอีกทีให้แน่ใจ

“ใช่จริงๆด้วย”

ร่างบางรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนเรือนพร้อมเสียงของคุณย่าบ่นไล่หลังเธอ

“นี่ๆเบาๆสิแม่คู๊ณ เป็นสาวเป็นนางเดินเหินทีเรือนจะพัง เห้อ มีหลานกับเค้าทั้งทีก็เป็นม้าดีดกะโหลก”

เธอเดินวนไปมาในห้องนอนพยายามย้อนเรื่องเมื่อคืนก็ยังนึกไม่ออก เขามานอนอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ